แท็กผิดห้องก็ขอโทษด้วย
อย่างที่รู้ว่าโควิดแบบนี้หางานทำยากมากแต่ยังพอหาได้แล้วพอมีแค่2ทางเลือกนี้ เพื่อนๆจะเลือกแบบไหน
1.ทำงานช่วยทางบ้าน หรือ 2.ออกไปหางานทำ
ต่อไปจะพูดถึงว่า2ข้อนี้มันต่างเป็นยังไง
1. ทำงานช่วยทางบ้าน: งานที่ทำมีตั้งแต่สากกะเบือยันเรือรบ ทั้งทำความสะอาด,ส่งของ,ไปจนถึงลงบัญชีคอมที่คนแก่ทำไม่ได้ ชีวิตคุณจะไม่ลำบาก จะไม่ต้องกังวนเรื่องเงินมาก ถ้าไม่ใช่จ่ายสุรุ่ยสุร่าย หรือไปเทียวผับเที่ยวอื่นได้วย ไม่มีค่าไฟค่าน้ำ ไม่มีค่าอาหาร หรือค่าอะไรต่อมิอะไรทุกอย่าง คือเอาง่ายๆว่ามีคนเลี้ยง เรื่องค่าอยู่ค่ากินค่าโทรค่าเน็ต แต่จะไม่มีเงินเดือนหรือเงินเก็บเท่าไร จะมีเงินได้ก็ต่อเมื่อคนที่จ่ายทุกอย่างให้คุณให้เงินในวันเกิดหรือวันพิเศษมากสุดแค่ประมาณ5.000เท่านั้น งานของคุณคือทำงานช่วยทางบ้าน คนที่บ้านจะไม่จ่ายเงินเดือนให้ มีแค่อยู่ดีกินฟรีเท่านั้น อยากกินไรสั่ง,ชื้อกินได้หมด บางวันก็มีอาหารให้คุณกินได้เลย หรือ นานที่ปีหนึ่งพาไปเที่ยวออกค่าใช้จ่ายให้หมด อาจจะชื้อของที่คุณอยากได้แค่อย่าง2อย่างที่จำเป็นให้. ขึ้นกับความจำเป็นของประโยชน์การใช้สอย.แต่ถ้าเป็นของที่คุณอยากได้เฉพาะ (อย่างหนังสือนิยาย,มังงะ,ของสะสมและอื่นๆตามแต่ละคน)อันนี้คุณต้องเอาเงินเก็บน้อยนิดของคุณจ่ายเอง
ข้อเสียคือคุณต้องอยู่กับคนแก่ๆที่ขี้บน,ขี้นินทา,ปากร้าย ,ชอบเผือกทุกเรื่องของคุณไม่ว่าจะเรื่องเล็กน้อยแค่ไหน, ไม่สนใจความรู้สึกคุณว่าเจ็บใจกับสิ่งที่พวกเขาทำร้ายจิตใจแต่กลับรู้สึกสนุกที่เห็นคุณโดนด่าทั้งๆที่ไม่ได้ทำ ยกตัวอย่างก็งานอะไรสักอย่างที่ตอนนั้นคุณไม่ได้อยู่ตรงนั้นเลย แต่อยู่ๆก็เหมือนจะกลายเป็นแพะรับบาปว่ามันเป็นความผิดคุณและส่วนมากคุณจะต้องผิดไว้ก่อนแบบนี้ ทั้งที่มีหลักฐานว่าไม่ผิดแต่ไม่มีใครรับฟัง อยู่ด้วยแล้วพวกแก่ๆนั้นจะมีความสุขบนความเจ็บปวดของคุณที่ไม่สามารถแสดงออกได้.ยิ่งโดนด่าคนทั้งบ้านหน้าตาจะยิ้มแย้มใส่คุณแบบสมน้ำหน้า. เอาเป็นว่าคิดถึงศูนย์รวมนิสัยที่คุณไม่ชอบทุกอย่างเพิ่มไปด้วย เพื่อจะนึกภาพออกได้ง่าย.
ง่ายๆว่าเป็นชีวิตที่ไม่ค่อยมีอิสระ.
2.ออกไปหางานทำ: ออกไปหางานหาห้องเช่าเอง ขึ้นกับความสามารถว่าคุณออกไปแล้วจะได้เงินเดือนเท่าไร(หรือบริษัทมีหอพักกับอาหารให้ฟรี) อยู่คนเดียว แต่ก็ต้องเริ่มเรียนรู้ที่จะรับผิดชอบชีวิตตัวเอง หาเงินมาใช้จ่าย ตามแบบชีวิตของคนที่พึ่งเรียนจบหรือใกล้จบแล้วหางานทำหรือที่ทุกคนจะรู้ๆกันอยู่. แต่คุณจะไม่ต้องเครียดกับคนที่อยู่ข้อเสียด้านบนที่กล่าวไป.อย่างน้อยคุณจะรู้สึกดีและมีความสุข ถึงแม้จะเล็กน้อยก็ตาม
ข้อเสียคือคุณจะพึงพาเงินทางบ้านไม่ได้อีก แล้วงานก็มีความกดดันสูงมาก ถ้าทำไม่ได้ตามเป้าก็อาจโดนเบี้ยวเงินเดือนตามที่ตกลงไว้ ขึ้นกับบริษัทหรือนายจ้าง.จะลาออกออกกลางคันไม่ได้ ต้องอยู่ให้ครบตามสัญญาจ้างงาน6เดือนไม่งั้นจะโดนปรับตามสัญญา หรือก็คือเป็นลูกจ้าง,พนักงาน(นี้ยกตัวอย่างเฉยๆ ไม่ได้กล่าวหาว่าไม่ดี)ที่แบบจบมาแล้วชีวิตไม่มีเงินตั้งต้นทำธุรกิจของตัวเอง ก็ต้องเริ่มหางานอะไรประมาณนี้ คุณต้องเริ่มจาก0.หรืออาจมีปัญหาเพื่อนร่วมงานบ้างแล้วแต่คนเจอ
-เรียกว่าชีวิตที่เป็นอิสระ
ถ้าคุณกำลังจะเรียนจบหรือจบใหม่ แล้วตอนนี้มี2ที่เลือกนี้จะเลือกอะไร
อย่างที่รู้ว่าโควิดแบบนี้หางานทำยากมากแต่ยังพอหาได้แล้วพอมีแค่2ทางเลือกนี้ เพื่อนๆจะเลือกแบบไหน
1.ทำงานช่วยทางบ้าน หรือ 2.ออกไปหางานทำ
ต่อไปจะพูดถึงว่า2ข้อนี้มันต่างเป็นยังไง
1. ทำงานช่วยทางบ้าน: งานที่ทำมีตั้งแต่สากกะเบือยันเรือรบ ทั้งทำความสะอาด,ส่งของ,ไปจนถึงลงบัญชีคอมที่คนแก่ทำไม่ได้ ชีวิตคุณจะไม่ลำบาก จะไม่ต้องกังวนเรื่องเงินมาก ถ้าไม่ใช่จ่ายสุรุ่ยสุร่าย หรือไปเทียวผับเที่ยวอื่นได้วย ไม่มีค่าไฟค่าน้ำ ไม่มีค่าอาหาร หรือค่าอะไรต่อมิอะไรทุกอย่าง คือเอาง่ายๆว่ามีคนเลี้ยง เรื่องค่าอยู่ค่ากินค่าโทรค่าเน็ต แต่จะไม่มีเงินเดือนหรือเงินเก็บเท่าไร จะมีเงินได้ก็ต่อเมื่อคนที่จ่ายทุกอย่างให้คุณให้เงินในวันเกิดหรือวันพิเศษมากสุดแค่ประมาณ5.000เท่านั้น งานของคุณคือทำงานช่วยทางบ้าน คนที่บ้านจะไม่จ่ายเงินเดือนให้ มีแค่อยู่ดีกินฟรีเท่านั้น อยากกินไรสั่ง,ชื้อกินได้หมด บางวันก็มีอาหารให้คุณกินได้เลย หรือ นานที่ปีหนึ่งพาไปเที่ยวออกค่าใช้จ่ายให้หมด อาจจะชื้อของที่คุณอยากได้แค่อย่าง2อย่างที่จำเป็นให้. ขึ้นกับความจำเป็นของประโยชน์การใช้สอย.แต่ถ้าเป็นของที่คุณอยากได้เฉพาะ (อย่างหนังสือนิยาย,มังงะ,ของสะสมและอื่นๆตามแต่ละคน)อันนี้คุณต้องเอาเงินเก็บน้อยนิดของคุณจ่ายเอง
ข้อเสียคือคุณต้องอยู่กับคนแก่ๆที่ขี้บน,ขี้นินทา,ปากร้าย ,ชอบเผือกทุกเรื่องของคุณไม่ว่าจะเรื่องเล็กน้อยแค่ไหน, ไม่สนใจความรู้สึกคุณว่าเจ็บใจกับสิ่งที่พวกเขาทำร้ายจิตใจแต่กลับรู้สึกสนุกที่เห็นคุณโดนด่าทั้งๆที่ไม่ได้ทำ ยกตัวอย่างก็งานอะไรสักอย่างที่ตอนนั้นคุณไม่ได้อยู่ตรงนั้นเลย แต่อยู่ๆก็เหมือนจะกลายเป็นแพะรับบาปว่ามันเป็นความผิดคุณและส่วนมากคุณจะต้องผิดไว้ก่อนแบบนี้ ทั้งที่มีหลักฐานว่าไม่ผิดแต่ไม่มีใครรับฟัง อยู่ด้วยแล้วพวกแก่ๆนั้นจะมีความสุขบนความเจ็บปวดของคุณที่ไม่สามารถแสดงออกได้.ยิ่งโดนด่าคนทั้งบ้านหน้าตาจะยิ้มแย้มใส่คุณแบบสมน้ำหน้า. เอาเป็นว่าคิดถึงศูนย์รวมนิสัยที่คุณไม่ชอบทุกอย่างเพิ่มไปด้วย เพื่อจะนึกภาพออกได้ง่าย.
ง่ายๆว่าเป็นชีวิตที่ไม่ค่อยมีอิสระ.
2.ออกไปหางานทำ: ออกไปหางานหาห้องเช่าเอง ขึ้นกับความสามารถว่าคุณออกไปแล้วจะได้เงินเดือนเท่าไร(หรือบริษัทมีหอพักกับอาหารให้ฟรี) อยู่คนเดียว แต่ก็ต้องเริ่มเรียนรู้ที่จะรับผิดชอบชีวิตตัวเอง หาเงินมาใช้จ่าย ตามแบบชีวิตของคนที่พึ่งเรียนจบหรือใกล้จบแล้วหางานทำหรือที่ทุกคนจะรู้ๆกันอยู่. แต่คุณจะไม่ต้องเครียดกับคนที่อยู่ข้อเสียด้านบนที่กล่าวไป.อย่างน้อยคุณจะรู้สึกดีและมีความสุข ถึงแม้จะเล็กน้อยก็ตาม
ข้อเสียคือคุณจะพึงพาเงินทางบ้านไม่ได้อีก แล้วงานก็มีความกดดันสูงมาก ถ้าทำไม่ได้ตามเป้าก็อาจโดนเบี้ยวเงินเดือนตามที่ตกลงไว้ ขึ้นกับบริษัทหรือนายจ้าง.จะลาออกออกกลางคันไม่ได้ ต้องอยู่ให้ครบตามสัญญาจ้างงาน6เดือนไม่งั้นจะโดนปรับตามสัญญา หรือก็คือเป็นลูกจ้าง,พนักงาน(นี้ยกตัวอย่างเฉยๆ ไม่ได้กล่าวหาว่าไม่ดี)ที่แบบจบมาแล้วชีวิตไม่มีเงินตั้งต้นทำธุรกิจของตัวเอง ก็ต้องเริ่มหางานอะไรประมาณนี้ คุณต้องเริ่มจาก0.หรืออาจมีปัญหาเพื่อนร่วมงานบ้างแล้วแต่คนเจอ
-เรียกว่าชีวิตที่เป็นอิสระ