กู้เงินให้พ่อแม่ ใครเคยเจอแบบนี้บ้าง??

ผมเกิดมาจากครอบครัวที่อบอุ่นครอบครัวนึงครับ ตอนเด็กพ่อแม่เลี้ยงมาดีมากๆ แต่พอโตคุณพ่อได้ฝากเข้า รร.ทหาร แล้วปัญหาก็เกิดช่วงนี้ครับ ปัญหาการเงินที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและรับไม่ไหวของทางบ้านซึ่งผมไม่ได้รู้เรื่องด้วย พอผมเรียนจบคุณพ่อได้จัดการให้กู้เงินให้ทันทีโดยใช้ชื่อผม ซึ่งผมอายุ 17 ปีในตอนนั้นก็ไม่มีความรู้ว่าจะเป็นหนี้แล้วเป็นทุกข์ขนาดนี้ คุณพ่อและคุณแม่ได้ให้สัญญาว่า จะผ่อนเงินที่หายไปจากการหักหนี้ให้ผมทุกเดือน ซึ่งเป็นเงินเดือนละ7พันบาท ผมก็ขัดไม่ได้อยู่แล้วครับแล้วด้วยความเป็นเด็กจึงยอมเซ็นเอกสารทุกอย่าง ซึ่งตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ผ่านมา 5 ปีแล้วครับ คุณพ่อกับคุณแม่ไม่เคยทำตามคำพูดได้เลยตั้งแต่เดือนแรก ซึ่งทำให้ผมหมดศรัทธาในตัวพวกท่านมากๆ เสียใจมาก ช่วงแรกๆนี่งงไปหมดเลยครับว่าพ่อแม่ทำอะไรกับเรา เพราะเงินเดือนของผมในตอนนั้นคือ 12000 บาท โดนหัก 7000 บาท ผมเหลือกินเดือนละ 5000 บาท ผมกินอยู่อย่างยากลำบากมากครับ บางเดือนต้องยืมเพื่อน 500 บ้าง 1000 บ้างทรมานมากๆ แล้วพ่อแม่ก็เงียบไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้อีกเลยครับ พอมีคนที่ทำงานสงสารผมให้ผมกินข้าวร้านเค้าฟรีๆหรือหางานพิเศษให้ผมทำคุณแม่ก็จะไม่พอใจ จะไปต่อว่าเค้าครับว่ามาสงสารทำไม น่าสมเพชหรือไงอะไรแบบนี้? คือผมก็งงว่าเค้าสงสารผมน่ะถูกแล้วนะครับ แต่คุณแม่ผมคือเหมือนกลัวตัวเองอายครับ จนมาวันนึง ผมได้มีโอกาสพูดเรื่องนี้กับพวกท่าน แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นครับเพราะว่าครอบครัวก็ยังย่ำแย่เรื่องเงินอยู่เหมือนเดิมผมก็ไม่รู้ว่าพวกท่านเอาเงินที่ผมกู้ให้ไปทำอะไรครับเกือบ7แสนบาท ที่รู้มาคือคุณพ่อและคุณแม่มีหนี้นอกระบบเยอะมากครับหลักแสนและยังเพิ่มพูลเรื่อยๆจนปัจจุบันครับ ทุกวันนี้ท่านได้แต่พูดว่าตอนนั้นพลาดไป และเอาจริงๆพอผมพูดไปมากๆ แม่ก็จะร้องไห้แล้วพูดไม่รู้เรื่องไม่ยอมรับตัวเองครับเหมือนท่านรับตัวเองไม่ได้และไม่ยอมรับผิด แม่จะพูดประมาณว่าลูกต้องการอะไรจากแม่ ความรู้สึกของผมคือท่านไม่เคยคิดจะรับผิดชอบอะไรในสิ่งที่ให้ผมทำลงไปบ้างหรือ แล้วดูท่านไม่รู้สึกผิดกับผมเลย ท่านจะพูดเหมือนผมเป็นคนที่มาทำให้ท่านเสียใจอยู่ตลอดเวลา เหมือนท่านเป็นคนโดนกระทำไม่ใช่ผม? ผมรู้สึกว่าผมสุขภาพจิตเสียมากๆครับ ไม่รู้จะทำยังไง อันนี้ไม่รวมยิบย่อยนะครับ ผมอยู่กับคุณพ่อคุณแม่ ผมมีเงินเท่าไหร่ มีทองกี่เส้น ผมหมดเลยครับ เพราะผมต้องคอยช่วยท่านตลอดมาเลยตั้งแต่ผมโตมีงานทำ ผมเหนื่อยครับ ผมจำฝังใจเลยในวันที่ผมได้เงินเดือนตกเบิกเดือนแรกผมโดนคุณพ่อขู่เอาเงินตั้งแต่แรกเลยครับทั้งๆที่ผมตั้งใจจะให้พ่อกับแม่อยู่แล้วสำหรับเด็กคนนึงมันฝังใจมากๆนะครับ แล้วอีกอย่างที่น้อยใจ พวกท่านไม่เคยซัพพอร์ตผมได้เลยครับแม้กระทั่งเรื่องที่ผมอยากเรียนต่อมหาลัย เคยมีอยู่ครั้งนึงผมต้องการความช่วยเหลือตอนนั้นผมไม่มีเงินติดตัวเลยผมได้โทรหาคุณพ่อและคุณแม่ไม่มีใครรับโทรศัพท์ผมเลยทั้งคู่ เหมือนรู้ว่าเป็นเบอร์ผมแล้วไม่รับ จนตอนนี้ผมไม่เหลืออะไรละครับ โชคดีหน่อยครับที่ผมมาเจอกับแฟนคนนี้ เธอเป็นคนค่อนข้างมีฐานะดี แล้วเธอเห็นความเป็นอยู่ของผมเธอจึงได้พาผมออกมาจากจุดนั้นแยกออกมาอยู่กันเองครับ ด้วยความที่เธอมีฐานะ กลายเป็นว่าคุณแม่ผมดันไม่ชอบเธออีกครับ หาว่าเธอมาแย่งผมไป แล้วคิดว่าเธอเสี้ยมให้ผมมาพูดให้แม่เสียใจต่างๆนาๆ ทั้งๆที่เธอไม่เคยพูดเลยนะครับ แถมตอนมีโควิดระบาดเธอยังซื้อประกันไว้ให้ที่บ้านผมทั้งบ้าน ผมไม่เข้าใจเลยครับว่าทำไมคุณแม่ผมถึงเป็นแบบนี้ มันทำให้ผมจี้ดมากๆเลย คือคุณแม่มองผิดเป็นถูกไปหมด ผมรู้สึกเหมือนตัวเองต้องมารับกรรมเลยครับ แต่พอผมพูดไปคุณแม่ก็จะบอกว่าผมบาปครับ ว่าผมต่างๆนาๆ ทุกวันนี้ผมบอกเลยครับว่า อยู่รอดเพราะแฟนคนนี้ครับ เธอซัพพอร์ตผมทุกเรื่องที่พ่อแม่ไม่เคยทำ บางทีผมสงสารเธอไปเลยเธอดีกับผมมากจริง แต่กลายเป็นว่า พอผมมีชีวิตที่ดีขึ้น คุณพ่อคุณแม่เหมือนอิจฉาผมซะงั้น!!! ไม่พอใจที่เห็นผมมีความสุข ที่ไ้ด้ไปเที่ยวต่างประเทศ(แฟนพาไป) หรือถ้ารู้ว่าผมได้กินของดีๆร้านอาหารดีๆคุณแม่จะแสดงอาการไม่พอใจอย่างชัดเจนมากแล้วจะดราม่าว่า แม่กินไข่เจียว ผมรู้สึกแย่มากๆครับ เสียใจมาก แต่มันตัดกันไม่ได้เพราะเป็นพ่อแม่ลูกนี่ล่ะครับ ผมไม่เข้าใจพวกท่านเลยว่า ท่านต้องการอะไรจากผมหรือเห็นผมเป็นอะไร ขอบคุณที่อ่านจนจบนะครับ