สวสัสดีค่ะ อันนี้เป็นกระทู้ที่สองแล้วที่เราเขียน แล้วก็ปัญหาในบ้านเหมือนเดิมแต่รอบนี้คือเราโดนหนักสุดเลยคือไล่ออกจากบ้าน ปัญหาก็คือเราไปนอนบ้านเพื่อน อันนี้ผิดจริงแต่เราก็บอกทางบ้านแล้วไลน์บอกเอาค่ะแต่ก็โดนเหมือนเดิมบอกว่าไลน์มาคิดว่าเป็นใครใหญ่มากจากไหนถึงไลน์สั่งแบบนี้ เราไม่ได้โทรบอกอันนี้ก็ผิดด้วยจริงๆแต่พอมันเกิดไปแล้วเราแก้ไรไม่ได้ก็ต้องยอมรับความจริง เราโดนด่าว่าไปติดผู้ชาย อันนี้ไม่เป็นความจริงเลยค่ะเรามีแต่เพื่อรผู้หญิงแล้วสังคมที่ทำงานเราก็ไม่ได้แย่เลยค่ะ ทุกคนคือเจอปัญหาแบบนี้มากันหมดเลยเล่าๆแชร์ๆกัน เราทำงานพาทไทม์อยู่ค่ะระหว่างเรียนตอนนี้คิดว่าจะตัดสินใจลาออกจากที่เรียนแล้วเพราะไม่มีคนช่วยค่าเทอม เราค่อนข้างมีปัญหากับในบ้านจริงๆ ไม่มีคนที่ช่วยเราเลยปากตอนแรกบอกจะช่วยแต่กลายเป็นเราที่หาค่าเทอมเองแล้วเราไม่มีเงินติดตัวใช้ในแต่ละเดือน เราเองก็ไปยืมเงินคนอื่นมาจ่ายค่าเทอมด้วยเพราะเป็นแค่พาทไทม์ ไม่ได้เงินเยอะ 7-8พัน แต่ค่าเทอมล่าสุดของเราทางมหาลัยลดให้แต่เราก็ไม่พอค่าใช้จ่าย ก่อนหน้านี้ก็มีแพลนจะเก็บเงินแต่โดนสั่งล็อคดาวน์
ปัญหาเราคือ ค่าเทอม ตอนนี้ยังต้องหาเงินไปจ่ายก่อน แต่เราไม่ไหวเราไม่อยากเรียนอีกต่อไปเลย หลายๆอย่างที่เจอทำให้เราไม่อยากสู้จริงๆ
ปัญหาอีกอันคือ คำพูดคนในบ้าน เราไม่แน่ใจว่าเขาเห็นเราเป็นอะไร เป็นเครื่องมือใช้งานหรอ
เราเป็นแบบนี้มาหลายครั้งยอมรับว่าเราก็มีส่วนผิด แต่เราก็เจออะไรจากที่บ้านมาหนักพอสมควรทั้งเรื่องดูถูก คำพูดที่แทงใจดำ เราแค่อยากไปปลดปล่อยเรื่องเครียดๆอยู่กับตัวเองหลังจากทำงานเสร็จแล้วเรมมาเจอเรื่องในบ้านอีกมันสับสนไปหมด เราไม่ชอบเลยจริงๆนะคะเราคิดว่าอดทนได้แค่นี้จริงๆ เหมือนทั้งบ้านตอนนี้เราเป็นคนที่แย่ที่สุดไปแล้ว แต่ไม่มีใครถามเราสักคำเลยว่าเป็นไงบ้างเหนื่อยมั้ย เราทำงานทั้งเดือนมากกว่าเอาเวลามาเรียนเลยนะคะ
ตอนนี้เราแอบกลัวจริงๆถ้าออกจากบ้านขึ้นมาจะไปตั้งหลักยังไงดี งานที่ทำมันก็โอเคเลยค่ะ เป็นร้านอาหาร เราเอาแต่คิดว่าถ้าลาออกจากเรียนแล้วมาทำงานจริงๆมันคงจะช่วยได้ เราต้องทำยังไงดี เคยอยากออกจริงๆแต่พอมันจะกลายเป็นความจริงก็เหมือนจะรับมือไม่ได้ แต่เราก็อยากมีอิสระ ถ้าเราโดนมองว่าเป็นคนแย่ก็อยากให้แย่ไปเลย ไม่ต้องติดต่อกันอีกต่อไป
ไม่อยากเรียนเพราะไม่มีใครช่วย จะโดนไล่ออกจากบ้านอีก
ปัญหาเราคือ ค่าเทอม ตอนนี้ยังต้องหาเงินไปจ่ายก่อน แต่เราไม่ไหวเราไม่อยากเรียนอีกต่อไปเลย หลายๆอย่างที่เจอทำให้เราไม่อยากสู้จริงๆ
ปัญหาอีกอันคือ คำพูดคนในบ้าน เราไม่แน่ใจว่าเขาเห็นเราเป็นอะไร เป็นเครื่องมือใช้งานหรอ
เราเป็นแบบนี้มาหลายครั้งยอมรับว่าเราก็มีส่วนผิด แต่เราก็เจออะไรจากที่บ้านมาหนักพอสมควรทั้งเรื่องดูถูก คำพูดที่แทงใจดำ เราแค่อยากไปปลดปล่อยเรื่องเครียดๆอยู่กับตัวเองหลังจากทำงานเสร็จแล้วเรมมาเจอเรื่องในบ้านอีกมันสับสนไปหมด เราไม่ชอบเลยจริงๆนะคะเราคิดว่าอดทนได้แค่นี้จริงๆ เหมือนทั้งบ้านตอนนี้เราเป็นคนที่แย่ที่สุดไปแล้ว แต่ไม่มีใครถามเราสักคำเลยว่าเป็นไงบ้างเหนื่อยมั้ย เราทำงานทั้งเดือนมากกว่าเอาเวลามาเรียนเลยนะคะ
ตอนนี้เราแอบกลัวจริงๆถ้าออกจากบ้านขึ้นมาจะไปตั้งหลักยังไงดี งานที่ทำมันก็โอเคเลยค่ะ เป็นร้านอาหาร เราเอาแต่คิดว่าถ้าลาออกจากเรียนแล้วมาทำงานจริงๆมันคงจะช่วยได้ เราต้องทำยังไงดี เคยอยากออกจริงๆแต่พอมันจะกลายเป็นความจริงก็เหมือนจะรับมือไม่ได้ แต่เราก็อยากมีอิสระ ถ้าเราโดนมองว่าเป็นคนแย่ก็อยากให้แย่ไปเลย ไม่ต้องติดต่อกันอีกต่อไป