ควรจะทำอย่างไรหากครอบครัวไม่ใช่ที่ปลอดภัยสำหรับลูกหลานอีกต่อไป?

สวัสดีค่ะ.. เราขอไม่เอ่ยนามนะคะ ปัจจุบันเราอายุ 24 ปีแล้ว สถานะมีแฟนแล้วค่ะ ช่วงระยะนี้มีปัญหาหนักกับทางครอบครัวแบบหนักมากจริงๆค่ะ เครียดจนอยากออกจากบ้าน ก่อนหน้านี้เคยทะเลาะกับแม่หนักมากเมื่อเดือนที่แล้ว เราเลยหลบออกมาอยู่บ้านเพื่อน ทางบ้านก็มาตามให้กลับบ้าน พยายามดึงแขน กระชากลากให้กลับไป วันนั้นแฟนมาหาเรากับเพื่อนวันนั้นด้วย ซึ่งเขาเห็นเหตุการณ์แบบนั้นเขาจึงพยายามช่วยกันทางบ้านให้ แต่กลายเป็นว่าทุกอย่างแย่ลง แฟนโดนด่าทอหนัก หาว่ามาก้าวก่ายคนในครอบครัว แฟนพยายามพูดคุยให้ทางบ้านเปิดใจรับฟังเราด้วยเหตุผลก่อน แต่ทางบ้านไม่สนใจในเหตุผลเลย จะบังคับให้กลับบ้านกับเขาตอนนั้นทันทีเท่านั้น จนมันเริ่มแรงขึ้นเริ่มมีการทะเลาะวิวาทในบ้านเพื่อน (ช็อตแบบละครไทยเลยค่ะที่นางเอกโดนทางบ้านฉุดกระชากพยายามลากให้กลับบ้าน จับแยกออกจากพระเอก) เราเจ็บ ระบมทั้งตัวค่ะ แขนมีเป็นรอยจิกจากการกระชาก แรงดึง รอยช้ำที่เอว
หลังวันนั้นทางบ้าน ก็รัดกุมมากขึ้น ไปไหนยากขึ้น แทบไม่ได้ออกเลย ต้องอยู่ช่วยขายชา (เป็นแฟรนไชส์ร้านชานมไข่มุก19บ.) เปิดร้านมาได้ 5-6 เดือน ยังไม่มีวันหยุดร้านเลยค่ะ (เขาให้เหตุผลว่า กลัวลูกค้าหนี อายคู่แข่งร้านอื่น) เราโดนระแวงหนักมากขึ้นเรื่อยๆ ทำอะไรก็ตาม ก็จะโดนมองว่าแฟน เพื่อนเสี้ยมให้เป็น สั่งให้ทำ โดนด่าว่าเป็นคนเลว ว่าแฟนกับเพื่อนเป็นตัว ยิ้ม ตัวซวยให้ครอบครัวมีปัญหา แตกแยก ทางบ้านเกลียดแฟนกับเพื่อนเราเข้าไส้ ทั้งที่ฝั่งเราไม่ได้ทำอะไรส่อในทางเลวหรือไม่ดีกันเลย เรามีปัญหาไม่ลงรอยกับทางบ้านมาเรื่อยๆ เนื่องด้วยความคิด ทัศนคติที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง เราอยากออกไปใช้ชีวิตข้างนอกตามประสาเราเหมือนคนอื่นๆ ทำงาน มีเงินเก็บเป็นของตัวเอง มีเวลาว่างก็พัก เที่ยวพักผ่อน ได้อยู่กับสังคมเพื่อนบ้างตามโอกาส อยากหางานทำข้างนอก ทางบ้านก็เชิงบังคับให้ดูแลธุรกิจส่วนตัว(ร้านชานม) ต่อ โดยอ้างว่า "ให้มีธุรกิจทางบ้าน สบายๆ ไม่ต้องเป็นลูกน้องใคร ไม่ชอบรึไง"  ใช่ค่ะ เราไม่ชอบ ตรงที้ว่าเราไม่ได้เป็นเจ้าของร้านจริงๆ เป็นแค่ในนาม เพราะ ไม่สามารถกำหนดวันหยุดร้านได้ อยากพัก อยากหยุดร้าน ก็ไม่ได้ ทุกอย่างขึ้นอยู่ที่ป้า ถ้าเขาให้เปิดก็ต้องเปิดขาย

ตอนนี้โดนยึดใบวุฒิป.ตรี วุฒิเรียนทั้งหมดเลยค่ะ จะขอคืนไว้สมัครหางาน เขาบอกว่าไม่รู้เก็บไว้ไหน เขากลัวว่าจะไปสมัครทำงานที่เดียวกับที่แฟนทำงานอยู่ (เขาไม่รู้ที่ทำงานแฟนนะคะ)

ครั้งนี้ขอยกเหตุการณ์หนักล่าสุดมาให้ทุกคนภายนอกได้อ่านกันค่ะ (จะบันทึกไว้เป็นหลักฐานด้วยค่ะ)

"เมื่อวันที่ 26 ต.ค.64 ตอนเช้า ที่บ้านทำร้ายร่างกายหนู

ตอนนั้นเวลาประมาณ 9:47 น. หนูกำลังอาบน้ำ อยู่ในห้องน้ำ แม่มาเคาะประตูเรียกให้ออกไปข้างนอก โดยที่ไม่บอกเหตุผลว่าเพราะอะไร จนหนูต้องถามย้ำอยู่หลายครั้ง แม่ถึงยอมพูดมาว่าให้ออกมาสะเดาะเคราะห์ ซึ่งทางหนูก็กำลังอาบน้ำอยู่ยังไม่เสร็จหนูปฏิเสธ แต่ทางแม่ไม่ยินยอม ยืนเคาะประตู พยายามเร้ารือ โดยพูดว่า "แต่งตัวใส่เสื้อผ้าออกไปก่อน ทำพิธีให้เสร็จก่อนค่อยกลับมาอาบต่อก็ได้ มาทำพิธีก่อน รักแม่ไหม? ถ้ารักแม่ก็ต้องออกมาทำพิธี "  ซึ่งหนูก็ยังไม่ออกไป แม่ก็ยังยืนเฝ้าหน้าประตูพยายามเคาะเรียกเป็นระยะ เวลาถัดมา 5 นาที เริ่มได้ยินเสียงป้า ลุง โหวกเหวกโวยวายอยู่ด้านนอกให้หนูออกไปทำพิธี หนูรู้สึกว่าทุกคนในบ้านมีพฤติกรรมผิดปกติจากเดิม มีความพยายามเคาะประตูซ้ำๆ ดูรีบร้อนให้ออกไปทำพิธี มันดูผิดสังเกต หนูเลยไม่กล้าออกจากห้องน้ำ หลังจากนั้นไม่กี่นาที เสียงลุงเริ่มโวยวายหนักขึ้น เริ่มมีการเขย่าประตู เอามือทุบประตูเสียงดังขึ้น เสียงลุงขู่ ว่า "จะออกมาดีๆไหม อย่าให้กูต้องพังประตูเข้าไปนะ!" จากนั้นเสียงโวยวายจากน้า ป้า แม่ ก็เริ่มแรงขึ้น ทำให้หนูยิ่งกลัว ไม่กล้าออกไปจากห้องน้ำ ในระหว่างนั้นหนูพิมคุยทางแชทกับแฟนอยู่ด้วย ซึ่งเขาแนะนำให้แจ้งตร. ก่อน เพราะทางแฟนมองว่าการกระทำมันเริ่มแรงแล้ว ในตอนนั้นหนูกลัวมาก ไม่กล้าทำอะไรเลย ลุงเริ่มกระแทกประตูแรงขึ้น เริ่มมีการด่าทอหนู เริ่มตะคอก จากนั้นเขาพยายามกระแทก พังประตูเข้ามา สภาพตอนนั้นหนูยังแต่งตัวไม่เสร็จเลย เสื้อยังไม่ได้ใส่ หนูร้องไห้ แม่กับป้าเดินเข้ามาหาหนู มาดึงแขนซ้าย ขวาพยายามกระชากลากหนูออกไปข้างนอก หนูพยายามรั้งตัวเองไม่ยอมออกไป น้าเดินเข้ามาเสริมมาโวยวาย พร้อมกับคว้าจิกผมหนูแล้วช่วยกันลากหนูออกไปด้านนอก พยายามจับล็อคตัวหนูทั้งสองฝั่งซ้ายขวา บังคับให้ใส่เสื้อ ลุงก็คว้าข้อมือหนู ใช้น้ำเสียงตะคอก ให้หนูตั้งสติ ตอนนั้นหนูร้องไห้ หนูกลัวไปหมด ลุงล็อคแขน บีบข้อมือขวาหนูแน่นมาก ทำท่าเหมือนจะง้างมือตบหนู  ตอนนั้นทุกคนยืนรอบตัวหนู แต่ไม่มีใครห้ามใครเลย ปล่อยให้เขาล็อคแขน บีบข้อมือจนหนูปวดมาก หนูต้องอยู่แบบนั้นสักพักนึง ก็มีพี่สาวแฟนน้า เดินเข้ากันออกให้ก่อน พาแยกหนูเลี่ยงออกจากตรงนั้นก่อน พยายามพูดคุยดีๆกับหนู  ไม่นานแม่ก็เดินมาพูดตัดพ้อใส่หนูซ้ำ จากนั้นน้า ลุงก็เริ่มเดินเข้ามาพูดในแนวว่าหนูกระทำผิดทุกอย่าง หนูเป็นเด็กที่จะทิ้งครอบครัว ไม่รักแม่ ไม่รักญาติ หนูพยายามลุกเดินเลี่ยงออกจากตรงนั้น แต่น้าพยายามเอาตัวมากันไม่ให้เดินออกไป พยายามจะคว้าข้อมือ คว้าแขนหนูตลอดเวลา  มาพูดขอโทษหนูโดยให้เหตุผลว่า เพราะอารมณ์โมโหที่หนูไม่ยอมออกไปทำพิธีสะเดาะเคราะห์ เลยมาทำร้ายจิกหัวหนู ทุกคนพูดจากดี แต่พยายามพูดลงความผิดที่หนูทั้งหมด ทั้งที่หนูก็ยังไม่ทำอะไรเลย หนูพยายามเดินเลี่ยง เดินหนีออกมา จะมาสงบสติอารมณ์แต่เขาเดินตามตื้อไม่หยุด เดินจี้หนู คว้าตัวหนู หนูจะเดินไปหน้าบ้าน น้า ป้า ก็ดึงแขนลากตัวหนูกลับไปในบ้านอีกเหมือนเดิม โดยป้าพูดมาว่า " เดี๋ยวคนอื่นเห็น ไม่อายรึไง" ละเขาก็พยายามรุมลากแขนหนูกลับเข้าบ้าน  
ตอนนี้ หนูมานั่งหลบอยู่ในห้องคนเดียว ล็อคประตูไว้ สภาพจิตใจตอนนี้หนูแย่มาก หนูไม่สนิทใจกับทางบ้านแล้ว "

ตอนนี้ก็นอนหลับไม่สนิท ต้องนอนรวมกับแม่และป้า แต่ต้องทำตัวตามปกติที่สุด หวาดระแวงหนักขึ้น คุยกับใครทางบ้านแบบไม่สนิทใจได้อีกแล้ว ไม่อยากให้เขามาสัมผัสตัว ควรจะทำยังไงดี เราควรจะอยู่บ้านหลังนี้ต่อไปไหม? หรือย้ายไปพักที่อื่นก่อนดีคะ เครียดและกดดันมากๆ
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่