ปัญหา พ่อตาแม่ยาย และ ลูกเขย

สวัสดีค่ะ มีใครเคยเจอปัญหาแบบเรามั้ยคะ ที่พ่อกับแม่ไม่ชอบแฟนเลย. ขอเกริ่นก่อนนะคะ คือก่อนหน้านี้ประมาณสองปีเราทำงานอยู่ต่างจังหวัด แล้วก็ได้เจอกับแฟนคนนี้ ตอนแรกเค้าก็เป็นคนที่ไม่ได้ทำงานค่ะ อยู่แต่บ้าน แต่พอมาคบกับเราช่วงแรกคือเราจ่ายค่ากินอยู่ของเค้าแทบทั้งหมด เพราะเค้าไม่ทำงาน แต่พอเราบอกว่าแบบนี้ไม่ได้นะต้องช่วยกันทำงานเค้าก็เปลี่ยนตัวเอง ทำงาน ขยัน ดูแลงานบ้านก็ดีค่ะ ดีแบบดีมากๆ แต่พอหลังๆก็เริ่มเปลี่ยนไป ในช่วงโควิดตกงาน แทนที่จะพยายามหางานทำ ก็เอาแต่กินกับนอนและเล่นเกมส์วนลูปแบบนี้หลายเดือน แล้วเราก็ยื่นคำขาดว่าถ้าไม่หางานต้องแยกกันอยู่นะ เพราะเรารับผิดชอบไม่ไหว เราต้องส่งเงินดูแลที่บ้านเราด้วย หลังจากนั้นเค้าก็ไปทำงาน ทุกอย่างก็ดีขึ้น หลังจากนั้นเราก็ย้ายกลับมาทำงานที่กรุงเทพ พาแฟนมาเริ่มต้นกันใหม่ที่กรุงเทพเลย.

ตอนแรกที่แม่เราเจอแฟนครั้งแรกก็ตัดสินเลยว่าดูเป็นคนที่หนักไม่เอาเบาไม่สู้ ขี้เกียด เอามาเป็นภาระเปล่าๆไม่สามารถดูแลเราได้ ดูทรงแล้วไม่ขยัน ไม่สามารถเป็นผู้นำครอบครัวได้. แต่พ่อเราเจอแฟนครั้งแรกก็โอเคค่ะไม่มีปัญหาอะไร แต่ด้วยพ่อเราเป็นคนที่ขยันมาก และดูแลรับผิดชอบครอบครัวเป็นอย่างดี
(ส่วนนึงคือเราได้นิสัยมาจากพ่อ ได้เห็นตัวอย่างของพ่อมาตั้งแต่เด็ก พอพ่อเราตกงาน เราก็รับหน้าที่ดูแลครอบครัวต่อจากพ่อ เพราะในใจก็อยากให้พ่อพักแล้วหาความสุขให้ตัวเองบ้าง แต่ในขณะเดียวกันพ่อเราก็ยังหาอะไรทำอยู่เสมอ เพราะแกเป็นคนทำงานตลอด)

จนหลังๆเราก็รู้สึกว่าสิ่งที่แม่เราเคยพูดมันดูจะเริ่มเป็นความจริง เพราะแฟนเราคือเป็นคนชิว แบบว่าถึงก็ช่างไม่ถึงก็ช่าง จนได้ทำงานที่นึง ซึ่งถือเป็นงานที่ดีเลยค่ะ รายได้โอเค แล้วก็มีงานเสริมบ้างถ้าเค้าจ้างเพิ่ม แต่อาการเวลาจะทำงานคือ บ่น แล้วก็มัวนั่งทำใจที่จะต้องทำงาน แล้วก็ทำอารมณ์เสียตลอด เหวี่ยงตลอด มันทำให้เรารู้สึกว่า มีงานมันก็ยังดีกว่าไม่มีหรือเปล่า แถมงานที่แฟนเราทำมันไม่หนักเลย  (เทียบกับเราคือเรากับแฟนมาเริ่มต้นชีวิตใหม่หางานใหม่ เริ่มจากเป็นพนักงานเงินเดือนเหมือนกันซึ่งรายได้ต่างกันไม่มาก จนเราพยายามหางานทำเพิ่มจนค่อยๆเติบโตไปเรื่อยๆ จากที่แค่ทำงานประจำอย่างเดียว กลับบ้านก็พักผ่อนแค่นั้นจบ แต่เราก็พยายามพัฒนาตัวเองจนตอนนี้นอกจากงานประจำแล้ว กลับมาบ้านก็ต้องมาทำงานในส่วนของธุรกิจตัวเอง ซึ่งต้องรับผิดชอบทั้งเรื่องคนงาน ออกไปหาลูกค้า เจอลูกค้าตามทั้งวัน ต้องใช้ความคิดตลอดเวลา ต้องมีความรับผิดชอบกับงานสูงมาก ผิดพลาดไม่ได้เลย ก็คือเราต้องบริหารงานหลายส่วนมากๆ เพราะต้องไม่ให้ธุรกิจมันกระทบกับงานประจำ.

แล้วพอเรากลับบ้านมาเจอแฟนเราที่เอะอะก็บ่นเหนื่อย ความอดทนแทบไม่ค่อยมี มันทำให้เราเองก็รู้สึกเหนื่อย จากที่เราเหนื่อยงานอยู่แล้ว มาเจอแบบนี้อีกมันทำให้นับวันเราไม่ค่อยอยากคุยกับแฟนมากนัก เพราะเรารู้สึกรำคาญท่าทีของเค้ามาก.(คือทัศนคติของเรา และการใช้ชีวิตของเรามันต่างกันมากๆ เค้าไม่มีความเป็นผู้นำอะไรเลย เราไม่ได้รู้สึกอุ่นใจหรือเวลาเหนื่อยๆ มีเค้าให้เราได้พักหน่อยก็ยังดี)ตอนนี้เราคิดว่า ถ้าเราสามารถพัฒนาตัวเองไปในทางที่ดีได้เรื่อยๆ แล้วแฟนเราแทบจะไม่ได้มีบทบาทอะไรในชีวิตเราเลย แถมยังคอยเป็นคนที่ทำให้เรารู้สึกว่าเหนื่อยใจ แค่เห็นหน้าก็เหนื่อยแล้ว.



ขอโทษค่ะนอกเรื่องไปเยอะเลย😅

สรุปคือพ่อกับแม่เราสังเกตุพฤติกรรมแฟนมาตลอด จนจากที่แรกๆพ่อเราโอเคนะไม่เคยห้ามไม่เคยว่า จนตอนหลังพ่อเราแอนตี้แฟนเรามาก จนเอ่ยปากบอกว่าถ้ามีเค้าอยู่ด้วย พ่อก็ขอพาแม่พาครอบครัวไปอยู่อีกบ้านนึง เพราะพ่อเรามองเห็นว่าแฟนเราไม่สามารถดูแลเราได้ ไม่ได้มีความรับผิดชอบอะไรเลย ไม่มีแม้แต่ภาวะความเป็นผู้นำ คบไปมีแต่เสียเวลาและเสียโอกาสเจอคนทีดี หรือถ้าเราอยู่คนเดียวยังจะดีซะกว่า. ส่วนแม่เราไม่ต้องพูดถึงเลยค่ะ ก็บ่นตามภาษาแม่คือประมาณว่าบอกตั้งแต่แรกแล้วทำไมไม่เชื่อ. แล้วแม่เราก็เริ่มแสดงอาการออกมาคือ เริ่มบ่นแฟนเรา เวลาไม่ทิ้งขยะ กินข้าวแล้วไม่เก็บจาน  เสื้อผ้ากองเหม็นอับ ผ้าเช็ดตัวไม่แขวนให้เรียบร้อย บลาๆๆ. แล้วแฟนเราก็คงเซ็งแหละค่ะ เริ่มแสดงออกอาการว่ารำคาญแม่เรา อยู่กับครอบครัวเรายาก (คือทางบ้านแฟนเราเค้าค่อนข้างปล่อยมาก ไม่ได้ใส่ใจหรือสอนลูกมากมาย ลูกไม่ทำงานก็ไม่บ่นไม่ว่า ทั้งๆที่แฟนเราเป็นลูกชายคนเดียว ควรช่วยแบ่งเบาภาระแม่หรือเปล่า เพราะแม่เค้าทำงานคนเดียวเลี้ยงทั้งบ้านรวมถึงพ่อเค้าด้วยก็ไม่ทำงาน คือมันเลยทำให้แฟนเราติดนิสัยมักง่าย ไม่กระตือรือร้นอะไรเลยหรือเปล่า)  

คือตอนนี้เราอึดอัดมากค่ะ เพราะถ้าแฟนเรามีอะไรที่นอกจากแค่คำว่ารักเราคนเดียวแค่นั้น เราก็พร้อมจะพิสูจน์ให้พ่อแม่เรายอมรับเค้าได้ แต่นี่คือเราไม่มีอะไรจะเถียงพ่อแม่เราได้เลย เพราะมันเห็นๆกันอยู่. ถ้าให้เราเลือกจริงๆเราต้องเลือกพ่อแม่ค่ะ เราแค่รู้สึกว่าต่อให้เราทำงานหนักเพื่อครอบครัวเรามันเหนื่อยแต่เราก็มีความสุขมากกว่า. ถามว่าเรารักแฟนไหม ลึกๆเรารักค่ะ แต่ถ้ามันไปกันไม่ได้ เราคิดว่าคำว่ารักอย่างเดียวมันไม่พอที่จะทำให้ไปกันต่อ เราแค่รู้สึกเป็นห่วงเขามากกว่ามันเหมือนว่าเราพาเขามาจากต่างจังหวัด แล้วอยู่มาวันหนึ่งจะทิ้งเขาอยู่คนเดียว.

แต่ตอนนี้เราแค่นึกไม่ออกว่าเรากับแฟนจะยังไงต่อไปกันดี เพราะในความรู้สึกของเราก็คิดว่าเราอยู่คนเดียวยังดีกว่า เพราะเราคุยเรื่องนี้กับแฟนหลายรอบแล้ว เค้าก็ดีได้สักพัก ก็กลับมาเป็นแบบเดิม. แต่อีกใจนึงเราก็สงสารเค้าเพราะว่าเค้ามาอยู่กรุงเทพก็ไม่มีใครนอกจากเรา.  



ตอนนี้พ่อแม่เราเริ่มหมดความอดทนขึ้นทุกวัน. ตอนนี้เรามีเรื่องให้คิดอยู่ตลอดเวลา เราไม่อยากให้ปัญหานี้มันมารบกวนใจเราเลยค่ะ.
แก้ไขข้อความเมื่อ
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่