ยินดีต้อนรับทุกคนที่ผ่านมาเจอกระทู้เรานะคะ
เราป่วยเป็นโรคซึมเศร้ามา 6 ปีแล้วค่ะ ตอนนี้เราอายุ 23 แน่นอนว่าต้องอยู่ในวัยที่เพิ่งเรียนจบและเริ่มที่จะทำงานกันแล้ว แต่สำหรับเรามันตรงกันข้างเลย เราตัดสินใจลาออกจากการเรียนในมหาวิทยาลัยในช่วง 6 เดือนสุดท้ายก่อนเรียนจบ เพราะอาการของเราค่อนข้างหนักขึ้นจนเราไม่สามารถที่จะเรียนต่อและทำงานในสาขานั้นได้ การตัดสินใจแบบนี้ถือว่าเป็นเรื่องใหญ่มากสำหรับเรา เพราะผลที่ตามมามันมีเยอะแยะเต็มไปหมด ซึ่งเราเองก็ต้องวางแผนที่จะแก้ไขสิ่งที่จะตามมาให้ได้ หลายๆเรื่องเราผ่านมันมาได้ดี แต่มีอยู่เรื่องหนึ่งที่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็ยากที่จะยอมรับมัน "เรียนจบหรือยังลูก?" "เรียนอะไรหรอ?" "เป็นไงบ้าง เรียนเป็นยังไงบ้าง?" คำถามที่ยากจะตอบ ทั้งๆที่แค่พูดออกไปว่า "หนูลาออกแล้วค่ะ พอดีว่าป่วยค่ะ" แค่นี้เอง แต่เราทำได้แค่นิ่ง พยายามเลี่ยงการเจอผู้คน ไม่ก็พยายามเปลี่ยนเรื่องคุย ทำไมกันนะ เราควรแก้ตรงไหนเพื่อให้ตัวเองกล้าที่จะยอมรับมัน
จะยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองได้ยังไง
เราป่วยเป็นโรคซึมเศร้ามา 6 ปีแล้วค่ะ ตอนนี้เราอายุ 23 แน่นอนว่าต้องอยู่ในวัยที่เพิ่งเรียนจบและเริ่มที่จะทำงานกันแล้ว แต่สำหรับเรามันตรงกันข้างเลย เราตัดสินใจลาออกจากการเรียนในมหาวิทยาลัยในช่วง 6 เดือนสุดท้ายก่อนเรียนจบ เพราะอาการของเราค่อนข้างหนักขึ้นจนเราไม่สามารถที่จะเรียนต่อและทำงานในสาขานั้นได้ การตัดสินใจแบบนี้ถือว่าเป็นเรื่องใหญ่มากสำหรับเรา เพราะผลที่ตามมามันมีเยอะแยะเต็มไปหมด ซึ่งเราเองก็ต้องวางแผนที่จะแก้ไขสิ่งที่จะตามมาให้ได้ หลายๆเรื่องเราผ่านมันมาได้ดี แต่มีอยู่เรื่องหนึ่งที่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็ยากที่จะยอมรับมัน "เรียนจบหรือยังลูก?" "เรียนอะไรหรอ?" "เป็นไงบ้าง เรียนเป็นยังไงบ้าง?" คำถามที่ยากจะตอบ ทั้งๆที่แค่พูดออกไปว่า "หนูลาออกแล้วค่ะ พอดีว่าป่วยค่ะ" แค่นี้เอง แต่เราทำได้แค่นิ่ง พยายามเลี่ยงการเจอผู้คน ไม่ก็พยายามเปลี่ยนเรื่องคุย ทำไมกันนะ เราควรแก้ตรงไหนเพื่อให้ตัวเองกล้าที่จะยอมรับมัน