เราเจอตัวเราอีกคนเดินเพ่นพ่านไปทั่ว

เราอยากเล่าเรื่องนี้เพราะไม่กี่วันก่อนเห็นคลิปเล่าเรื่องคนเจอตัวเองในTiktok เราเลยไปค้นกระทู้นั้นดู ปรากฎว่ามีคนเจอตัวเองแบบเราจริงๆ ที่ผ่านมาเราเล่าให้เฉพาะคนสนิทฟังเพราะเรากลัวคนหาว่าประสาทหลอน ขนาดพี่ชายเรายังไม่เชื่อเลย
 
ปัจจุบันเราอยู่ปี2ค่ะ เราขอเกริ่นไว้นิดๆนะคะ มีช่วงนึงตอนปิดเทอม เราอยู่ม.3 เพื่อนในกลุ่มคนนึงแชทมาหาเราว่าเจอเราที่เซเว่น เพื่อนบอกตอนที่เจอเขาทักเราว่า ‘กลับมาตอนไหนทำไมไม่บอก’ แต่เราดูรีบร้อนมากเลยไม่ตอบ ทำตัวก้มหน้าก้มตาแล้วก็เดินออกจากเซเว่นไป แต่ประเด็นคือเรายังอยู่ที่ตจว.!? ก็เออออไปว่าเพื่อนคงจำคนผิด
 
รอบต่อมาอันนี้เราหลอนมาก ขนาดพิมพ์อยู่ตอนนี้ยังขนลุกเลยค่ะ ช่วงม.3เทอม2 ครูสั่งงานกลุ่ม เรากับเพื่อนในแก๊งก็นัดกันไว้เสร็จสรรพว่าจะทำงานที่ไหนอะไรยังไง แต่ตอนวันที่จะไปอะค่ะ เราตื่นมาตอน9โมงแล้วเปิดมือถือดู คือสงสัยมาก! เราเห็นประวัติการโทรกับเจย์(เพื่อนคนนึง)เมื่อตอน7โมงเช้า!?!? เรารีบโทรหาเจย์ทันที เรายังไม่ทันพูดเจย์ก็ด่าเราว่าทำไมยังไม่รีบมา เรางงตาแตก เราถามเขาว่าเมื่อตอน7โมงคุยกับใคร เราพึ่งตื่น เจย์เล่าว่าเราโทรไปหาเขา บอกว่า 'กำลังกินข้าวอยู่เดี๋ยวไป' จังหวะนั้นสตั๊นเลย ดีที่เรานอนกับน้องชายแล้วน้องเราเป็นคนตื่นเช้า เรารีบถามน้องว่า’พี่ละเมอตื่นมาคุยโทรศัพท์หรอ’ น้องก็ส่ายหน้า แถมบอกว่าเรานอนน้ำลายยืดตั้งแต่ตี4
งงของงงที่สุด เราล็อคมือถือไว้ไม่มีใครรู้รหัสแน่นอน ปัจจุบันก็ยังไม่รู้เลยว่าวันนั้นเมื่อ7โมงเช้าเกิดอะไรขึ้น
 
ครั้งต่อมา เราขึ้นม.ปลาย เราย้ายบ้านย้ายรร. มาอยู่กับพ่อแม่แล้วก็พี่ชายที่ ตจว
ตกเย็นเรากำลังทำการบ้านอยู่ในห้อง แล้วเห็นแว๊บๆเหมือนมีคนมาชะโงกหน้าดูเราอยู่ตรงประตู(เราเปิดประตูห้องแบบแง้มๆไว้) แต่คือในบ้านมีแค่เราคนเดียว ซึ่งมันก็จริงด้วย เราหันไปมองก็เห็นคนที่อยู่ตรงประตูกระชากหน้ากลับพอดี เรารีบวิ่งไปดูเพราะคิดว่ามีแขกมา จังหวะนั้นยืนช็อคเลยค่ะ เราเห็นตัวเราอีกคนเดินออกจากบ้านไป เขาใส่เสื้อผ้าเหมือนเรา ทำผมทรงเดียวกับเรา แถมยังใส่กำไลข้อเท้าลูกปัดแบบเดียวกับที่เรากำลังใส่อยู่ เราขนลุกเพราะกลัวมากจริงๆ ไม่รู้จะทำยังไงดีเลยรีบโทรหาเพื่อนสนิท เพื่อนก็ไม่รู้จะช่วยยังไงเลยบอกให้เราล็อคประตูห้องไว้ก่อน อาจจะเป็นโจร
พอครอบครัวกลับมาบ้าน เราเล่าเรื่องนี้ให้พี่ชายฟัง แต่เขาคิดว่าเราเครียดเรื่องเรียนเลยหลอนไปเอง เห้ย!? เราเห็นจริงๆไม่ได้บ้า พี่เราบอกให้พรุ่งนี้ไปออกกำลังกายที่สนามกีฬากลาง เผื่อจะสดชื่นขึ้น เราก็ไม่ได้ขัดอะไรเพราะยังไงพรุ่งนี้ก็วันเสาร์อยู่แล้ว
 
วันถัดมาช่วงเย็นๆเราก็ไปออกกำลังกายกับพี่ คนไม่ค่อยเยอะเท่าไรเพราะเหมือนฝนจะตก ทุกอย่างปกติดี แต่ตอนที่เราจะกลับ เราปวดฉี่เลยขอพี่ไปเข้าห้องน้ำก่อน เราอยากจะบอกว่าห้องน้ำในสนามกีฬากลางน่ากลัวโคตรๆ เราแชทบอกพี่ให้มายืนรอตรงทางเข้าเพราะเรากลัวมากจริงๆ ฉี่เสร็จเราก็ล้างมืออยู่ตรงหน้ากระจกแต่ได้ยินเสียงคนกดชักโครก เรารู้สึกดีใจมากที่มีคนอยู่ด้วย จะได้กลัวน้อยลง พอผู้หญิงคนนั้นเปิดประตูออกมาเขาก็เดินหนีไปเลย เราล้างมือเสร็จพอดีกำลังจะเดินตามไป แต่คือ ช็อคสุดๆ ผู้หญิงคนนั้นเป็นเรา!?!? คือ เราไม่ได้ตาฝาด เขาเป็นเราจริงๆ เราเห็นแค่ข้างหลังแต่เขาแต่งตัวเหมือนเราเด๊ะๆ ลายเสื้อที่สกรีนอยู่ข้างหลังก็เหมือนของเรา ส่วนสูงก็เท่ากัน ตอนนั้นไม่รู้จะกลัวอะไรก่อนดีระหว่างเราอีกคนกับห้องน้ำสนามกีฬากลาง เรารีบวิ่งตามไปก็เจอพี่รออยู่ข้างนอก เราถามพี่รัวๆว่าเจอคนหน้าเหมือนเราเดินออกมาไหม เขาก็บอกว่าเราหลอนไปเองอีกแล้ว เห้ย!?!? จะไม่เชื่อกันเลยจริงดิ เราพาพี่ไปดูว่าเรา(ตัวปลอม)ออกมาจากห้องนี้ ส่วนเรา(ตัวจริง)อยู่ห้องนั้น พี่ก็ขำ โอ้โหห เราตัวสั่นขนาดนี้ยังมีหน้ามาขำอ่ะ เรากลัวมากก รู้สึกประสาทจะกิน
 
เดี๋ยวมาเล่าต่อนะคะกลัวว่าจะยาวเกินไป
คำตอบที่ได้รับเลือกจากเจ้าของกระทู้
ความคิดเห็นที่ 7
ต่อนะคะ งานมอเราเยอะนิดหน่อยYoYฮือออ

หลังกลับมาจากสนามกีฬากลาง เราตัดสินใจเล่าให้พ่อกับแม่ฟังแต่เขาไม่เชื่อ พอเขาเห็นสีหน้าเราไม่ดีเลยถามว่าอยากไปพบจิตแพทย์ไหม ก็ต้องไม่อยู่แล้วเพราะเราปกติ อยากจะบ้าตาย คือตอนที่เราพาพี่ไปดูห้องน้ำที่เรา(ตัวปลอม)ออกมา น้ำในชักโครกมันยังสั่นๆอยู่เลย เรากลายเป็นคนกลัวการส่องกระจกไปพักใหญ่ เราไม่กล้าถ่ายรูปเซลฟี่เพราะกลัวจะมีคนอยู่ข้างหลัง ช่วงนั้นคือระแวงไปหมดเลย

ครั้งต่อมาเป็นทัศนศึกษาตอนม.5 ขากลับแวะปั๊ม เราไปเข้าห้องน้ำคนเดียวแบบไม่ได้บอกใคร มันเป็นตอนกลางคืนแต่คนเยอะมากๆเราเลยไม่กลัว พอเรากลับขึ้นมาบนรถถึงกับต้องขยี้ตาอีกรอบ เรายืนอยู่ตรงบันไดรถทัวร์แล้วเห็นเรา(ตัวปลอม)กำลังนั่งที่ของเรา(ตัวจริง) แถมคุยกับเพื่อนเราอยู่ด้วย!? เรารู้สึกจะเป็นลมเลยลงไปนั่งชั้นล่างของรถทัวร์
ผ่านไปซักแปปก็ตั้งสติได้ เราแชทหาเพื่อน(คนที่นั่งคู่กัน)ว่าเราอยู่ชั้นล่าง นางพิมพ์ตอบมาว่า’รีบขึ้นมา’ เราเดินขึ้นไปก็ไม่เจอเราตัวปลอมแล้ว คำถามแรกที่เพื่อนถามเราเลยคือ ’ไหนน้ำ’ เรางงมาก น้ำไหน เราถามเพื่อนไป นางพูดประมาณว่าเมื่อกี๊นี้เราบอกจะไปหยิบน้ำมากิน แล้วเพื่อนฝากเราเอามาให้ด้วย จะบ้าตาย คือก่อนหน้านี้เราไปเข้าห้องน้ำนะ!? เรารีบบอกเพื่อนว่าไอ้คนที่นั่งข้างๆเมื่อกี๊มันไม่ใช่เรา เพื่อนทำหน้างงๆ เราบอกว่าเราไปเข้าห้องน้ำมา นางเลยถามว่ามันจะเป็นไปได้ยังไง เราอยากบอกเรื่องนี้ให้เพื่อนสักคนรู้อยู่แล้วเลยเล่าทุกอย่างให้ฟัง ปรากฎว่านางบอกเราเรื่องแฝดอะไรนี่แหละ ดูเหมือนมันจะมีนิสัยตรงข้ามกับตัวจริง คือที่ผ่านมาเราคิดว่าตัวเองประสาทหลอน แต่ความจริงแล้วคนอื่นก็เห็นมันเหมือนกัน จู่ๆเพื่อนก็ขำเฉย เราตกใจหมด คนกำลังกลัวๆอยู่ToT เขาคิดว่าเราอำเล่น จังหวะนั้นอยากจะต่อยเพื่อนสุดๆ เราอุตส่าห์เล่าให้ฟังแถมมันน่ากลัวมาก เราถามเพื่อนว่าควรทำยังไงให้มันหายไป แต่เพื่อนบอกไม่รู้ นางบอกถ้าเจอก็อย่าทักมัน แล้วก็เล่นมือถือต่อ เราคิดในใจว่าทำไม??? เราไม่อยากให้มันเป็นแฝดปีศาจอะไรนั่นเพราะมันดูสยองเกินไป เลยคิดว่าอาจจะเป็นคนจากมิติอื่นก็ได้ แต่มันก็ดูเหมือนเรื่องแฟนตาซีอีก แล้วแบบนี้เล่าให้ใครฟังเขาจะเชื่อเนี่ย
พอกลับมาถึงบ้านเรานอนไม่หลับ เรากลัวมากๆเลย ถ้าเกิดมันมาทำร้ายเราจะขอให้ใครช่วยได้ พี่เราถามว่าเป็นอะไรนอนดิ้นไปดิ้นมา เราบอกพี่ว่าเพื่อนเราก็เจอเราตัวปลอมเหมือนกัน ตอนนั้นเราร้องไห้เพราะรู้สึกกลัวโคตรๆ ดูเหมือนพี่จะเชื่อเราขึ้นมาบ้างแล้ว เขาบอกให้เรานอนฝั่งชิดกำแพง(มันเป็นเตียงคู่น่ะค่ะ)ซึ่งก็ช่วยให้เราหายกลัวขึ้นมาบ้าง แถมพี่ยังพูดตลกๆว่าเขาดูออกอยู่แล้วว่าเราคนไหนเป็นตัวปลอมตัวจริง เพราะตัวปลอมคงไม่ปัญญาอ่อนขี้แยแบบนี้

เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าเรามาต่อนะคะขอตัวไปนอนก่อนTT
แสดงความคิดเห็น
Preview
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่