ถ้าพ่อแม่ไม่เห็นความสำคัญของการศึกษา ทำยังไงดีครับ

คือเรารู้สึกว่าเราโดดเดี่ยวมาตลอดเราเศร้าเเต่ก็พูดกับใครไม่ได้ พอเราพูดบางทีมันก็เป็นเรื่องซ้ำๆเดิมๆมันวนลูปอยู่อย่างนี้ เรายิ่งรู้สึกเเย่กับตัวเองบ่อยครั้ง ที่เราตั้งกระทู้นี้ขึ้นมา เเค่อยากจะถามว่าเ

คือเรื่องพึ่งเกิดเมื่อเลยครับผมเปิดประตูไว้แล้วไม่ได้ปิดผมกำลังช่วยตัวเองอยู่พี่สาวผมเดินออกมาออกห้องกำลังไปเข้าห้องน้ำแต่พี่เขาเห็นผมกำลังช่วยตัวเองอยู่ครับแต่พี่สาวไม่ได้พูดอะไรครับผมเครียดมากๆเลยคร

จากที่เล่าเรื่องการดูแลตายายวัยสูงอายุมาหลายครั้งในกระทู้เก่าๆ เมื่อวานก็เกิดเรื่องให้มนุษย์ซึมเศร้าแบบเราคุมอารมณ์ไม่อยู่จนระเบิดลงครั้งใหญ่จนได้ค่ะ ปัจจุบันตายายย้ายมาอยู่ร่วมบ้านกับแม่เราแล้วค่ะ อ

เราเป็นแม่บ้าน เราเป็นโรคซึมเศร้า เราเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวที่กินเงินกงสีจากการทำสวนทุเรียนที่เป็นธุรกิจครอบครัว เราไม่ต้องรับผิดชอบอะไร ทั้งค่าปนะกันชีวิตของเราและของลูก ค่าเทอมค่าน้ำมันรถแม้กระทั่งรถเร

เราอยากเรียนโรงเรียนเอกชลมากค่ะค่าเทอมอยู่ราวๆ8,050เราดูรายละเอียดโรงเรียนครบถ้วนแล้วค่ะคิดว่ามันดีมากๆแต่ใจนึงก็อยากเรียนอัสสัมชัญแต่คิดไปแล้วพ่อแม่สู้ค่าเทอมไม่ไหวแน่ๆเพราะค่าเทอมมัน10,000++เหตุผลที

หนูไปตรวจมาเเล้วนะค่ะผลสรุปคือเป็น🫠😔 เกิดจากความเครียดสะสมค่ะ🥹เพราะ ว่าต้องทยกลับคำพูด ของคนในครอบครัว ไม่มีใครให้กำลังใจ

เอาตรงๆดูภายนอกแยกไม่ออกเลยโรคซึมเศร้า  หรือแค่เครียดปกติ เพื่อนบางคนหน้าที่การงานดีมาก  แต่บางครั้งก็บ่นหน้าเฟสแบบ toxic ชีวิตมากก จนเราแยกไม่ออกว่าแค่ระบายหรือป่วยเพราะสารในสมอง จนต้องพึ่ง