ก็คงมีแต่บทเพลงทำนองบรรเลงความเศร้าที่อัดอั้นและแตกสลายกลายดั่งผุยผงปลิวลอยตามสายลมที่คอยพัดล่องลอยปลิวไสวเคลื่อนผ่านดวงจันทร์สีครามที่ราวดั่งดำดิ่งลงมหาสมุทรที่มิอาจหยั่งถึง
ในยามค่ำคืนที่มักจะคอยอยู่โอบกอดชิดข้างกายเป็นเพื่อนเราในยามราตรีเสมอ.