รู้สึกตัวเองสภาวะจิตใจไม่ปกติจึงอยากให้แฟนเราสนใจมากขึ้น แต่ผลที่ได้มันแย่กว่าเดิม

กระทู้คำถาม
สวัสดีทุกคนที่เข้ามาอ่านนะ อย่างที่หัวข้อบอกเลยหลังจากที่ผ่านอะไรๆมาเยอะ เราเริ่มรู้สึกว่าสภาพจิตใจเราไม่ปกติเหมือนแต่ก่อน เหมือนเด็กที่เอาแต่ใจเลยมั้งตอนนี้แบบเรียกร้องความสนใจอยากให้คนที่เรารักมาสนใจ มาโอ๋ มาปลอบ แต่เรามันเป็นคนปากร้ายนี่สิผลลัพธ์เลยออกมาทำให้ตัวเองรู้สึกแย่กว่าเดิมเรารู้นะว่ามีอะไรก็ควรพูดบอกแฟนตรงๆ แต่ถ้าจะให้พูดทุกครั้งที่เริ่มรู้สึกแบบนี้ก็ไม่ไหวหรอก เรากับแฟนก็คบกันมาจะเข้าปีที่8แล้ว ถ้าจะยังมองเราไม่ออกว่าเรารู้สึกยังไงต้องการอะไรก็นะ มันเกิดคำถามทุกทีเลยว่าเราต้องบอกทุกอย่างที่รู้สึกจริงดิเธอไม่คิดจะรู้หน่อยหรอ? ไม่ใช่ไม่เคยบอกไม่ใช่ไม่เคยอธิบาย พูดหมดแล้วก็ยังวนเข้าลูปเดิม คือ หายเอง แย่แค่ไหนก็ต้องหายเองและไปคุยกับเเฟนก่อน

ตลกดีเนอะทั้งทีเรางอน เราน้อยใจ เรารู้สึกแย่ เราก็ต้องเป็นคนไปคุยกับเขาก่อน ตลกร้ายสุดบางทีเราต้องง้อเขาด้วย แต่เราก็ยอมมาตลอดตรงนี้คงเป็ข้อเสียของเราที่โกรธง่ายหายเร็ว ไม่ว่าคนที่รักจะทำเราเจ็บแค่ไหนถ้าเขามาพูดกับเราเราก็หายทันที เเย่จัง

แต่พออายุเยอะขึ้นต้องมีความรับผิดชอบ หน้าทีต่างๆที่ต้องทำก็เยอะขึ้น สิ่งที่ทำให้รู้สึกท้อ รู้สึกแย่ก็มาขึ้นตามกัน แต่คนที่เราจะพึ่งจะพูดความในใจทุกอย่างกลับไม่เหลือเลย จะหันไปทางครอบครัวก็พูดไม่ได้เต็มปากเพราะตั้งแต่เด็กจนอายุตอนนี้เราไม่เคยเปิดใจกับครอบครัวเลย กับเพื่อนก็เหมือนกันถึงจะเรียกว่าสนิทเราก็ไม่อยากให้เพื่อนต้องมารับฟังหรือรู้สึกแย่ไปกับความรู้สึกด้านลบแบบนี้เพราะเพื่อนเองก็คงมีเรื่องที่หนักของเขาอยู่ ก็มีแค่คนเดียวที่เราพูดกับเขาทุกอย่างเป็นแค่คนเดียวเลยที่เราเปิดใจอยากให้เขาเป็นคนรับฟัง

เรากับแฟนต่างก็มีเรื่องทุกข์ใจแต่ส่วนใหญ่เราจะเป็นคนรับฟังเขามากกว่า น้อยครั้งจริงๆที่เราจะเปิดปากพูดเรื่องของเรา จนมาเมื่อวานนี่แหละ เราเป็นคนชอบอ่านนิยาย การ์ตูน ยิ่งชอบเรื่องไหนมากๆก็อยากจะซื้อเล่มเก็บไว้ แล้วยิ่งเป็นของพรีออเดอร์มันเป็นอะไรที่คนผลิตเขาอาจพรีแค่รอบนี้รอบเดียว ถ้าพลาดซื้อไปเราก็คงไม่มีโอกาศได้ซื้ออีก เราก็ไปงอแงใส่เขาแบบเด็กเอาแต่ใจเลย ประมาณว่า เค้าอยากได้ ทำไงดี อยากได้ๆๆๆ มันก็น่ารำคาญพอสมควรเรารู้ตัวดี แต่เราแค่อยากได้คำปลอบจากเขาไม่ได้ต้องการให้เขาหาวิธีหรือพยายามที่จะซื้อให้เราเลย แค่อยากได้คำปลอบจากเขาแต่เขาให้เราด้วยการตะคอก+พูดแบบประชดเรากลับมามันทำให้เราเงียบและรู้สึกแย่มากๆ คือเราคงผิดมากเลยสินะคนแบบเรา จริงๆเราสามารถซื้อได้เลยนะเล่มก่อนหน้านี้เราก็สามารถซื้อได้สบายแต่เราต้องห้ามใจตัวเองไว้เพราะเราต้องเก็บเงินส่วนของเราไว้ใช้กับเขาช่วงนี้เขามีปัญหาเรื่องเงินเราเลยต้องเอาเงินส่วนของเรามาใช้เป็นกองกลางกันไปก่อนซึ่งเรายินดีเลย แต่พอโดนทำร้ายจิตใจแบบนี้มาเรื่อยๆเราก็เริ่มคิดแล้วว่าเขาไม่คิดถึงตรงนี้ที่เรายอมเสียสละมั้งหรอ เรายอมที่จะไม่ซื้อหนังสือที่ชอบ ของที่ชอบหรือการกินอะไรที่เราชอบเราก็ลดหมดเพื่อเราจะได้เอาเงินตรงนี้มาใช้กับเขาได้อย่างสบายๆมีกินมีใช้

แล้วยิ่งเรารู้สึกว่าช่วงนี้สภาพจ้ตใจเราไม่ปกติเลยโดนเขาตะคอกเรื่องแย่ๆที่เคยผ่านมาก็เล่นเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ  เไรที่เคยผ่านมาได้แต่ตอนนี้มันกลับมาทำร้ายจิตใจเราหมด เราแค่ต้องการคำปลอบเราคงผิดมากไปสินะ มันทำให้เรากลับมาคิดเราควรเลิกกับเขาดีไหมคะ เราไม่อยากทำให้เขาไม่พอใจ แล้วถ้าคบกันไปต่อความต้องการในการเอาใจใส่จากเขาต้องเยอะมากกว่านี้แน่เลย เราไม่อยากให้เรารู้สึกรำคาญยังมีอีกหลายเรื่องที่เรากังวลแต่ตอนนี้เราก็อธิบายออกมาไม่ได้อยู่ดี หรือควรจะแยกย้ายกันไปเลย

เวลาทะเลาะคนมันต้องมีคนหนึ่งเย็นคนหนึ่งร้อนแต่เรากับเขาคงไม่ใช่ ถ้าเราร้อนเขาจะร้อนกว่า สุดท้ายเราก็ต้องเป็นคนเย็นเอง

ขอบคุณสำหรับคนที่เข้ามาอ่านเรื่องไม่เป็นเรื่องของเรานะ

ปล.เรากับเขายังเป็นนศ.
แก้ไขข้อความเมื่อ
แสดงความคิดเห็น
Preview
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่