สวัสดีค่ะ เรา อายุ13ค่ะ  เราขออนุญาตเล่าที่มาเลยนะคะ ตอนเด็กๆแม่กับพ่อเราจะไปกินเบียร์กินสเต็กที่บ้านเพื่อนคนนึงในหมู่บ้าน ตอนนั้นเราไม่แน่ใจว่าช่วงอนุบาล2-3 หรือป.1 เพื่อนคนนั้นของพ่อมีลูกชาย2คนค่ะ คนโตตอนนั้นอายุน่าจะ14-15 คนเล็กก็10ต้นๆ เราเป็นคนขี้ขลาดตาขาวค่ะ ยิ่งตอนนั้นเราเด็กมากๆเรากลัวผีที่สุด พี่คนโตเราขอแทนว่าพี่เคนะคะ แล้วตนที่สองแทนว่าพี่2 ทุกวันที่ไปทาน เวลาเราปวดฉี่เราจะเข้าเองตลอดที่บ้านของเพื่อนพ่อ เวลาเข้าเสร็จพี่เคจะชอบบอกให้ไปตรงที่ๆไม่ค่อยมีคน แล้วเขาบอกให้เราถอดกางเกงโดยขู่เรื่องที่เรากลัว แต่ทุกๆครั้งที่ทำพี่2หรือคุณแม่พี่เคพี่2จะเข้ามาขัดทันเวลาพอดี ผ่านไปสามปี เราลืมมันได้แล้วแหละค่ะแต่จู่ๆพี่ที่เป็นเพื่อนเล่นเราก็พูดขึ้น หลังจากนั้นเรามีอาการกลัว วิตกกังวลหนักมากเรียกอาการแพนิคเลยก็ได้ค่ะ แม่เราเลยพาไปหาหมอ หมอบอกเป็นโรคซึมเศร้า หลังจากยาหมดเราก็ไม่ได้รักษาต่อค่ะ อ่อทางพ่อแม่เราคุยกับพ่อพี่เคแล้วนะคะเขาไม่เอาเรื่อง คิดว่าเป็นการเล่นกันเฉยๆ จนเราป.4 เราสอบได้วิทย์ระดับเทศบาลอันดับที่2 ครูท่านหนึ่งเห็นแววเราจึงชวนเราไปติวติวทุกวันปิดเทอมก็ติว จนป.5 เราได้ที่1ระดับเทศบาล ได้ไปต่อรอบอำเภอ ได้ที่1ในอำเภอ ได้ไปต่อระดับจังหวัดก็ได้ที่1อีก ได้ไปต่อระดับประเทศเลยค่ะ แต่ระดับประเทศเราไม่ผ่าน ทุกคนพอจะเก็ทมั้ยคะว่าเราต้องกดดันตัวเองแค่ไหน พอป.6 เราเลิกติวทุกอย่างมาเรียนปกติแต่ก็ยังคงได้ที่1ระดับเทศบาล เวลาเราสอบได้คะแนนน้อย คะแนนไม่ดีเราจะกลัวพ่อแม่ผิดหวังมากๆจนร้องไห้เลย ตอนปลายภาคเทอม2ป.6 เราไปสอบ3โรงเรียนค่ะ โรงเรียนแรกคือสาธิตลพบุรีค่ะ เราสอบไม่ติด โดนพ่อดุ เราเสียใจมากๆที่ทำเขาผิดหวัง เขาบอกว่ากลัวผิดหวังแล้วทำไมไม่พยายาม โรงเรียนที่สองเราไปสอบขอทุนเกตุพิชัยค่ะเราได้เป็นห้องโควต้าพิเศษด้วยไม่เสียค่าอะไรเลยแต่ไกลบ้านค่ะ เลยไปสอบรร.ระดับจังหวัด ห้องวิทย์คณิต เราสอบติดตัวจริงค่ะ เราดีใจจนน้ำตาไหลเลยแหละ ทุกคนที่เห็นคงรู้แล้วว่าเรามีอาการตั้งแต่ป.4เพราะกดดันตัวเอง เราเลือกห้องวิทย์คณิตรร.ระดับจังหวัดค่ะ เรียนนับว่าหนักกดดันหนักกว่าเดิมอีก เคยมีครั้งนึงสอบเก็บคะแนน เราทำไม่ทันค่ะ เรามือสั่นตัวสั่นปากสั่นจะร้องไห้ ยิ่งหลังสอบเสร็จก็ยังไม่หาย ต่อมาเราเริ่มมีอาการต่างๆของโรคซึมเศร้า แม่เพื่อนเราเป็นพยาบาลจิตเวชเลยให้คำปรึกษาค่ะ สรุปเราเป็นขั้นรุนแรงเราเริ่มรักษา 24 พฤษจิกายน 63 ช่วงแรกๆก็ยังเฉยๆ เลยเปลี่ยนหมอค่ะหมอคนนี้มีใบอนุญาตอะไรเยอะมาก ตอนแรกเขาเห็นว่าเราเป็นระยะแรกๆไม่ได้รุนแรง จนเราเริ่มแย่ลง คือทำร้ายตัวเอง เรามีเพื่อนสองคนค่ะชื่อฟ้ากับหวาน หวานเป็นคนอารมณ์ค่อนข้างร้อนเลยล่ะค่ะ มาเข้าเรื่องที่ทะเลาะเลยดีกว่า คือเราอาการแย่ลงเพราะแตกสลายเรื่อยๆ จนบางทีก็งอนไร้สาระเพราะเราเซ้นสิทีฟเรื่องเพื่อนมากๆตอนป.6โดนทิ้งบ่อยค่ะ ตอนนี้ม.2หลังสอบกลางภาคเสร็จ เรากับน้ำหวานทะเลาะกันบ่อยมากๆ เราแตกสลายมากๆ แต่จะโทษหวานอย่างเดียวก็ไม่ได้ เราก็ผิดที่บางครั้งงอนแล้วพูดทำร้ายจิตใจ วันนี้เราอยากเคลียร์ทุกอย่างค่ะ เราเลยเปิดใจคุยกับเขา แต่ที่เขาพิมพ์ออกมาแต่ละคำโทษเราหมดเลยค่ะ ทุกคนว่าถ้าเราไม่เจ็บก่อนเราจะทำเขาเจ็ฐด้วยมั้ยคะ มันเกิดความไม่เข้าใจกันหนักขึ้นมากๆ เรารักทั้งสองคนมากๆเราทำผิดเรายอมรับค่ะ เราอยากให้เขาเข้าใจในส่วนนี้ของเราแต่เขาไม่เข้าใจเลย ขอวิธีหน่อยค่ะ ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ