สวัสดีครับทุกคน ผมมีเรื่องที่อยากจะปรึกษากับทุกคน ผมควรจะทำยังไงกับครอบครัวดี ขอเล่านะครับ แม่ผมอายุ44 พี่สาวผมอายุ28 ผมอายุ25 พี่สาวผมมีลูกสองคน เขาเพิ่งเลิกกับแฟนแล้วพาหลานๆผมย้ายไปอยู่กับแม่ ทำงานกันที่นั่น ส่วนผมทำงานอยู่ที่
กทมคนเดียว ด้วยวุติการศึกษาที่ไม่สูงผมมีเงินเดือนเฉลี่ย12000 มีแต่งนิยายบ้างเพื่อหารายได้เสริม ส่วนพ่อผมเราเพิ่งตัดพ่อลูกกันไปเพราะผมไม่ค้ำประกันรถให้
ประเด็นคือ ผมสงสารแม่ เขาก็อายุไม่น้อยแล้ว ผมก็อยากให้เขาได้พักเพราะเขาทำงานมาตั้งแต่อายุยังน้อย และงานที่ทำอยู่ตอนนี้ค่อนข้างหนักเขาทำกับแฟนเขารายได้แค่ค่าแรงขั้นต่ำเหมือนกัน
ผมคุยกับพี่สาวบ่อยๆเรื่องอนาคตครอบครัวเรา ว่ามีแผนจะทำอะไรในอนาคตไหม คำตอบเขาก็เหมือนเดิมคือ เขามีลูกสองคน จะให้ทำอะไร
แต่ความจริงคือ ไม่ว่าจะก่อนหรือหลังมีลูก คำตอบเขาก็เหมือนเดิมคือไม่มีแผนอะไรเลย ส่วนตัวผมเองกว่าจะได้ลองทำอะไรก็เลย20มาแล้ว และผมไม่เก่งพอมันเลยไม่ประสบความสําเร็จ
ผมเคยถามเขาว่า อยากจะทำกิจการอะไรช่วยกันไหม คำตอบเขาคือไม่อะไรที่เขาชอบ ขายของ? ไม่เอา ขายของออนไลน์? ก็ไม่เอา ลองวาดรูปเป็นอาชีพเสริมไหม เพราะเขาวาดรูปเก่ง เขาก็ไม่เอา
และตัวผมเองก็ล้มมาหลายครั้งทำให้การจะทำอะไรต่อมันเป็นเรื่องที่ทำให้ผมกลัว อาจฟังดูไร้สาระแต่ผมกลัวการเริ่มต้น กลัวว่าจะผิดพลาดอีก แต่ยิ่งคุยกับแม่ก็ทำให้ผมยิ่งรู้สึกผิดที่ช่วยอะไรเขาไม่ได้เลย
ผมเคยเสนอกับพี่สาวว่า หากิจการเล็กๆทำกันไหม ถ้าตกลงผมจะเก็บเงินให้มากๆ แต่เขาก็ตอบแค่ไม่รู้ เขาก็เพิ่งย้ายมาอยู่กับแม่ไม่นานแต่ว่าตอนนี้เขาก็มีแฟนใหม่ อีกแล้ว
เวลาว่างเขาก็จะโทรตามแฟนทันที ทั้งๆที่ผมคิดว่าเขาควรจะให้เวลากับลูกเขามากกว่านั้ เพราะเด็กสองคนมีปัญหาด้านพัฒนาการช้า คนโตขึ้นป.1แล้ว แต่ยังทำอะไรไม่ได้ ผมอยากให้เขาใส่ใจมากกว่านี้ แต่บอกไปเขาก็ไม่ฟัง
พี่ผมเป็นคนที่พูดจากับแม่ไม่ค่อยดี แม่ผมบอกว่าเวลาทะเลาะกันเขาพูดแรงมากและไม่ฟังแม่เลย คำพูดเขาทำให้แม่เสียใจตลอด และแม่ก็บอกผมว่า ถ้าแก่ไปแม่จะไม่อยู่กับพี่สาวผมเด็ดขาดเขาจะอยู่กับผม ยิ่งทำผมอยากด่าตัวเองเข้าไปอีกที่โตขนาดนี้แล้วแต่ช่วยอะไรแม่ไม่ได้
ผมจำได้ว่าแม่เขาไม่ต้องทำกับข้าวหรือขายข้าว แต่ผมพูดกับแม่ว่า เราหาตึกแถวอยู่แล้วขายข้าวมันไก่ข้าวล่างกันไหม ตอนแรกผมคิดว่าแม่คงปฏิเสธเพราะเขาไม่ชอบ แต่เขากับพูดมาว่า ยังไงก็ได้ เอ็งอยู่ไหนแม่ก็อยู่นั้น มันทำผมจุกจริงๆ เขาเองก็อยากเลิกงานหนักแบบนั้นแต่เพราะผมยังไม่มีทางช่วยแม่เขาเลยไปไหนไม่ได้
ผมอยากถามว่าตอนนี้ ผมควรสนใจแค่แม่ใช่ไหมครับ ที่จริงผมไม่ได้ห่วงพี่สาวผมหรอกนะ แต่ผมสงสารหลานที่มีแม่แบบนั้น ผมกลัวหลานจะทำเหมือนอย่างที่พี่สาวผมทำกับแม่
ตัวผมเองก็สบกับปัญหาหลายอย่าง หนี้สินในอดีต สุขภาพที่แย่ลงทุกวัน ผมคิดอยากตายตลอดเวลา แต่ผมเป็นห่วงแม่จนไม่กล้าตายด้วยซ้ำผมควรทำยังไงดีครับ
#ผมไม่รู้ว่าจะมีคนซ้ำเติมกับความโง่ของผมไหม แต่ถ้ามีคนคิดแบบนี้ได้โปรดอย่าพิมพ์นะครับผมคงรับมันไม่ไหวจริงๆ
จะทำยังไงให้ทุกอย่างดีขึ้นบ้าง (ยาวมากๆครับ)
กทมคนเดียว ด้วยวุติการศึกษาที่ไม่สูงผมมีเงินเดือนเฉลี่ย12000 มีแต่งนิยายบ้างเพื่อหารายได้เสริม ส่วนพ่อผมเราเพิ่งตัดพ่อลูกกันไปเพราะผมไม่ค้ำประกันรถให้
ประเด็นคือ ผมสงสารแม่ เขาก็อายุไม่น้อยแล้ว ผมก็อยากให้เขาได้พักเพราะเขาทำงานมาตั้งแต่อายุยังน้อย และงานที่ทำอยู่ตอนนี้ค่อนข้างหนักเขาทำกับแฟนเขารายได้แค่ค่าแรงขั้นต่ำเหมือนกัน
ผมคุยกับพี่สาวบ่อยๆเรื่องอนาคตครอบครัวเรา ว่ามีแผนจะทำอะไรในอนาคตไหม คำตอบเขาก็เหมือนเดิมคือ เขามีลูกสองคน จะให้ทำอะไร
แต่ความจริงคือ ไม่ว่าจะก่อนหรือหลังมีลูก คำตอบเขาก็เหมือนเดิมคือไม่มีแผนอะไรเลย ส่วนตัวผมเองกว่าจะได้ลองทำอะไรก็เลย20มาแล้ว และผมไม่เก่งพอมันเลยไม่ประสบความสําเร็จ
ผมเคยถามเขาว่า อยากจะทำกิจการอะไรช่วยกันไหม คำตอบเขาคือไม่อะไรที่เขาชอบ ขายของ? ไม่เอา ขายของออนไลน์? ก็ไม่เอา ลองวาดรูปเป็นอาชีพเสริมไหม เพราะเขาวาดรูปเก่ง เขาก็ไม่เอา
และตัวผมเองก็ล้มมาหลายครั้งทำให้การจะทำอะไรต่อมันเป็นเรื่องที่ทำให้ผมกลัว อาจฟังดูไร้สาระแต่ผมกลัวการเริ่มต้น กลัวว่าจะผิดพลาดอีก แต่ยิ่งคุยกับแม่ก็ทำให้ผมยิ่งรู้สึกผิดที่ช่วยอะไรเขาไม่ได้เลย
ผมเคยเสนอกับพี่สาวว่า หากิจการเล็กๆทำกันไหม ถ้าตกลงผมจะเก็บเงินให้มากๆ แต่เขาก็ตอบแค่ไม่รู้ เขาก็เพิ่งย้ายมาอยู่กับแม่ไม่นานแต่ว่าตอนนี้เขาก็มีแฟนใหม่ อีกแล้ว
เวลาว่างเขาก็จะโทรตามแฟนทันที ทั้งๆที่ผมคิดว่าเขาควรจะให้เวลากับลูกเขามากกว่านั้ เพราะเด็กสองคนมีปัญหาด้านพัฒนาการช้า คนโตขึ้นป.1แล้ว แต่ยังทำอะไรไม่ได้ ผมอยากให้เขาใส่ใจมากกว่านี้ แต่บอกไปเขาก็ไม่ฟัง
พี่ผมเป็นคนที่พูดจากับแม่ไม่ค่อยดี แม่ผมบอกว่าเวลาทะเลาะกันเขาพูดแรงมากและไม่ฟังแม่เลย คำพูดเขาทำให้แม่เสียใจตลอด และแม่ก็บอกผมว่า ถ้าแก่ไปแม่จะไม่อยู่กับพี่สาวผมเด็ดขาดเขาจะอยู่กับผม ยิ่งทำผมอยากด่าตัวเองเข้าไปอีกที่โตขนาดนี้แล้วแต่ช่วยอะไรแม่ไม่ได้
ผมจำได้ว่าแม่เขาไม่ต้องทำกับข้าวหรือขายข้าว แต่ผมพูดกับแม่ว่า เราหาตึกแถวอยู่แล้วขายข้าวมันไก่ข้าวล่างกันไหม ตอนแรกผมคิดว่าแม่คงปฏิเสธเพราะเขาไม่ชอบ แต่เขากับพูดมาว่า ยังไงก็ได้ เอ็งอยู่ไหนแม่ก็อยู่นั้น มันทำผมจุกจริงๆ เขาเองก็อยากเลิกงานหนักแบบนั้นแต่เพราะผมยังไม่มีทางช่วยแม่เขาเลยไปไหนไม่ได้
ผมอยากถามว่าตอนนี้ ผมควรสนใจแค่แม่ใช่ไหมครับ ที่จริงผมไม่ได้ห่วงพี่สาวผมหรอกนะ แต่ผมสงสารหลานที่มีแม่แบบนั้น ผมกลัวหลานจะทำเหมือนอย่างที่พี่สาวผมทำกับแม่
ตัวผมเองก็สบกับปัญหาหลายอย่าง หนี้สินในอดีต สุขภาพที่แย่ลงทุกวัน ผมคิดอยากตายตลอดเวลา แต่ผมเป็นห่วงแม่จนไม่กล้าตายด้วยซ้ำผมควรทำยังไงดีครับ
#ผมไม่รู้ว่าจะมีคนซ้ำเติมกับความโง่ของผมไหม แต่ถ้ามีคนคิดแบบนี้ได้โปรดอย่าพิมพ์นะครับผมคงรับมันไม่ไหวจริงๆ