ผมเป็น Dek65 ผมเรียนอยู่ รร.เอกชน อยู่ ม.6 ผมไม่รู้ว่าผมควรไปเรียนต่อที่ไหนดี
ผมอยู่กับแม่และพี่ชาย ครอบครัวผมฐานะปานกลาง
ที่ผมมาตั้งกระทู้เพราะว่าตอนนี้ผมไม่รู้จะคุยกับใคร เรื่องมีอยู่ว่า ผมอยากเรียนเชฟ หรือ เรียนทางด้านอาหารเป็นความฝันตั้งแต่เด็กๆเลย
แต่ว่าไม่มีใครสนับสนุนเลยไม่ว่าจะเป็นแม่ หรือ ญาติ ปัจจุบันผม เรียนสายวิทย์-คณิต เพื่อคนหาตนเองตั้งแต่เรียนมาก็ไม่พบอะไรอื่นที่จะมาเปลี่ยนความคิด
ที่อยากเรียนทางด้านอาหารได้เลย ตอนม.4 ผมไปแข่งศิลปะหัตถกรรม ด้านอาหารเป็นครั้งแรกที่ผมไปแข่งอะไรแบบนั้นเลยทำตัวไม่ค่อยถูก เตรียมตัวไปไม่ดี แข่งตอนนั้นผมจำไม่ได้ว่าแข่งกี่ทีมแต่ ทีมของพวกผมได้ที่ 7 เพราะพวกผมเตรียมตัวไปไม่ดี แต่ถึงอย่างนั้นผมก็อยากจะมาแข่งอีกครั้ง แต่พอขึ้น ม.5 การแข่งก็ถูกงดเพราะโควิดระบาด จนถึงปัจจุบัน
แม่ผมเค้าอยากให้ผมเรียนสาธารณะสุข ให้ทำงานที่อนามัยใกล้บ้าน
ผมเป็นเด็กที่ไม่ได้เก่งเรื่องเรียน หรือ เรื่องกีฬาเลย แต่ช่วงที่ทำให้ผมรู้สึกมีความสุข หรือ สนุกคือตอนทำอาหาร หรือเล่นเกมคอม บางคนก็เรียกผมว่าเด็กติดเกม ผมเรียนวิทย์ คณิต ต้องเรียนหนักผมเข้าใจ แต่แม่ไม่เข้าใจผม ผมตื่น6โมงขึ้นรถตู้ไปเรียน7โมง ผมกลับถึงบ้านประมาณ 5-6โมงเย็นของทุกวันในช่วงก่อนโควิดระบาด กลับบ้านมาผมก็จะมาเล่นคอมกับเพื่อนที่รู้จักเพื่อระบายความเครียด การบ้านผมจะไปทำช่วงดึกๆ กลับบ้านมาบางครั้งผมก็อาจต้องทำอะไรกินเอง บางครั้งก็ไปซื้อมา เพราะแม่ผมต้องไปทำงาน ขายของเลยไม่ค่อยมีเวลา แต่มันก็ทำให้ผมเพิ่มวิชาในการทำอาหารมากขึ้น แต่ผมก็ทำได้แค่พื้นฐานไม่ได้มากมายอะไร
///ประเด็นสำคัญคือ//
ผมอยากขอคำปรึกษา หรือคำแนะนำจากพวกพี่ๆ 64 หรือเพื่อนๆ ว่าผมควรทำไงดี
ไม่ใช่ว่าผมไม่คุยหรืออธิบายคนในครอบครัว แต่พวกเค้าไม่เข้าใจผม แล้วยิ่งในช่วงนี้เป็นช่วงโควิด ความคิดที่ว่าจะไปเรียนเชฟ ไปทำอาหารตามโรงแรมยิ่งทำให้แม่ของผมไม่อยากให้ผมไปเรียน เพราะค่าเทอมและสถานการณ์ปัจจุบัน
ผมพยายามค้นหาตัวเองแล้วแต่สิ่งทีทำให้ผมมีความสุขคือ ตอนที่ทำอาหารลองผิดลองถูก และเล่นเกมกับเพื่อนๆ
ตอนนี้ผมเลยไม่รู้ว่าผมจะเรียนอะไรหรือทำไงดีครับ ส่วนตัวที่อยากเรียนจริงๆคือ วิทยาลัยดุสิตธานี ครับ
ผมควรทำไงดีครับ
ผมอยู่กับแม่และพี่ชาย ครอบครัวผมฐานะปานกลาง
ที่ผมมาตั้งกระทู้เพราะว่าตอนนี้ผมไม่รู้จะคุยกับใคร เรื่องมีอยู่ว่า ผมอยากเรียนเชฟ หรือ เรียนทางด้านอาหารเป็นความฝันตั้งแต่เด็กๆเลย
แต่ว่าไม่มีใครสนับสนุนเลยไม่ว่าจะเป็นแม่ หรือ ญาติ ปัจจุบันผม เรียนสายวิทย์-คณิต เพื่อคนหาตนเองตั้งแต่เรียนมาก็ไม่พบอะไรอื่นที่จะมาเปลี่ยนความคิด
ที่อยากเรียนทางด้านอาหารได้เลย ตอนม.4 ผมไปแข่งศิลปะหัตถกรรม ด้านอาหารเป็นครั้งแรกที่ผมไปแข่งอะไรแบบนั้นเลยทำตัวไม่ค่อยถูก เตรียมตัวไปไม่ดี แข่งตอนนั้นผมจำไม่ได้ว่าแข่งกี่ทีมแต่ ทีมของพวกผมได้ที่ 7 เพราะพวกผมเตรียมตัวไปไม่ดี แต่ถึงอย่างนั้นผมก็อยากจะมาแข่งอีกครั้ง แต่พอขึ้น ม.5 การแข่งก็ถูกงดเพราะโควิดระบาด จนถึงปัจจุบัน
แม่ผมเค้าอยากให้ผมเรียนสาธารณะสุข ให้ทำงานที่อนามัยใกล้บ้าน
ผมเป็นเด็กที่ไม่ได้เก่งเรื่องเรียน หรือ เรื่องกีฬาเลย แต่ช่วงที่ทำให้ผมรู้สึกมีความสุข หรือ สนุกคือตอนทำอาหาร หรือเล่นเกมคอม บางคนก็เรียกผมว่าเด็กติดเกม ผมเรียนวิทย์ คณิต ต้องเรียนหนักผมเข้าใจ แต่แม่ไม่เข้าใจผม ผมตื่น6โมงขึ้นรถตู้ไปเรียน7โมง ผมกลับถึงบ้านประมาณ 5-6โมงเย็นของทุกวันในช่วงก่อนโควิดระบาด กลับบ้านมาผมก็จะมาเล่นคอมกับเพื่อนที่รู้จักเพื่อระบายความเครียด การบ้านผมจะไปทำช่วงดึกๆ กลับบ้านมาบางครั้งผมก็อาจต้องทำอะไรกินเอง บางครั้งก็ไปซื้อมา เพราะแม่ผมต้องไปทำงาน ขายของเลยไม่ค่อยมีเวลา แต่มันก็ทำให้ผมเพิ่มวิชาในการทำอาหารมากขึ้น แต่ผมก็ทำได้แค่พื้นฐานไม่ได้มากมายอะไร
///ประเด็นสำคัญคือ//
ผมอยากขอคำปรึกษา หรือคำแนะนำจากพวกพี่ๆ 64 หรือเพื่อนๆ ว่าผมควรทำไงดี
ไม่ใช่ว่าผมไม่คุยหรืออธิบายคนในครอบครัว แต่พวกเค้าไม่เข้าใจผม แล้วยิ่งในช่วงนี้เป็นช่วงโควิด ความคิดที่ว่าจะไปเรียนเชฟ ไปทำอาหารตามโรงแรมยิ่งทำให้แม่ของผมไม่อยากให้ผมไปเรียน เพราะค่าเทอมและสถานการณ์ปัจจุบัน
ผมพยายามค้นหาตัวเองแล้วแต่สิ่งทีทำให้ผมมีความสุขคือ ตอนที่ทำอาหารลองผิดลองถูก และเล่นเกมกับเพื่อนๆ
ตอนนี้ผมเลยไม่รู้ว่าผมจะเรียนอะไรหรือทำไงดีครับ ส่วนตัวที่อยากเรียนจริงๆคือ วิทยาลัยดุสิตธานี ครับ