ท้อแท้ในชีวิตทำยังไงให้สู้ดีค่ะ

เรามีปัญหากับแม่อยู่ตลอดๆ เขาก็ชอบพูดเรื่องที่ไม่ได้อยากให้เราเกิดมาประจำเลยค่ะทุกรอบ ประมาณว่าเกิดมาแล้วก็มีแต่ปัญหามีแต่ภาระ เราเคยพูดเรื่องที่ว่าทำไมแม่โทษแค่เรา เราไม่เห็นจะเลือกอะไรได้สักอย่าง เขาจะหูทวนลมไปเลย เงียบทำเป็นไม่ได้ยิน ไม่เคยพูดถึงเลย เราหมดหวังที่จะมีความสุขจากครอบครัวไปแล้วค่ะเพราะพ่อแม่ก็เลิกกันด้วย เรายังคิดนะคะว่าถ้าออกไปอยู่ที่อื่นไม่ตื่นมาเจอหน้าแม่มันคงดีกว่านี้มากๆ แต่เขาขัดเราทุกอย่าง ตอนเราจะย้ายไปเรียนที่อื่นก็จะขว้างทางตลอดพูดประมาณว่า ยังเราไม่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้อย่าทะเยอทะยาน อย่าเกินตัว ทั้งๆที่คนส่งก็ไม่ใช่เขานะคะเป็นพ่อเรา พี่ข้างบ้านเขาพูดว่าถ้าพี่เราไม่ตายเราคงไม่มีวันได้เกิดมา ควรขอบคุณนะแม่เราก็เห็นดีเห็นงามด้วยตอนนั้นพูดต่อหน้าคนเยอะๆจุกจนพูดไม่พูดออกไม่มีใครจะปกป้องเลยเราเป็นแกะดำนั่งยิ้มแห้งๆอยู่คนเดียว กลับมาร้องไห้เงียบๆไม่เคยพูดให้ใครฟังสักคนตั้งแต่เราจำความได้  ไม่เคยได้กำลังใจ ไม่เคยได้คำพูดดีๆ ไม่เคยได้ความรัก อยู่เงียบๆคนเดียวมาตลอด แล้วแม่ก็จะพูดถึงบุญคุณตั้งแต่เราเด็กๆแล้วค่ะ พูดอยู่ตลอด ขนาดพี่ชายเราเขาเสียไปตั้งแต่เรายังไม่เกิด แม่พูดให้เราช้ำใจตลอด  เป็นภาระพูดเยอะมากเลยค่ะ เยอะจนเราบ้างครั้งรับไม่ไหวกินยานอนหลับให้หลับเราจะได้ไม่ต้องได้ยินอะไรแบบนี้ อยากใช่ชีวิตให้มีความสุขจังเลยค่ะแต่แค่เดินออกไปเจอแม่ความสุขก็หายไปเลย