เราคุยคนเดียว

กระทู้คำถาม

โรคซึมเศร้า สุขภาพจิต จิตแพทย์ นักจิตวิทยา

[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ต้องเกริ่นก่อนว่าเราเคยเป็นโรคซึมเศร้า แต่ไม่ได้รักษา เพราะที่บ้านบอกว่ามันต้องเสียค่าใช้จ่าย (ในการเดินทาง) เลยไม่ได้รักษา เราเลยตัดปัญหาทุกอย่างออก แล้วทำตัวเห็นแก่ตัว ไม่สนใจใคร และคนอื่นๆก็ว่าเราเห็นแก่ตัว แต่นั้นเป็นวิธีที่เรารักษาตัวเอง คนอื่นๆว่าเราเปลี่ยนไปมากขึ้น ตอนนี้เราไม่รู้จะเป็นคนเดิมได้รึเปล่า เมื่อเวลาผ่านไปโลกที่เราสร้างขึ้นมา มันเริ่มมาอยู่ในชีวิตจริง โลกที่เราสร้างมันขึ้นมานับสิบปี มันอยู่กับเรามานานมากๆแล้ว เราะยายามเอามันออกไปด้วยการไม่คิดถึงมันอีก แต่เราทำไม่ได้ เพราะมันเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เรามีความสุขแล้วยิ้มได้ ตั้งแต่เด็กๆเราไม่เคยมีเพื่อนที่สนิทๆกันหรอก เราต้องอยู่บ้านคอยรับใช้ย่า เดี๋ยวย่าไม่มีคนใช้ ถ้าเกิดไปเล่น ทำให้เราถูกตัดออกจากโลกภายนอก สังคม หรือแม้กระทั่งเพื่อนๆ เราสร้างโลกใบนี้ขึ้นตอนประมาณ ป.1 ป.2 ได้ เราไม่แน่ใจเหมือนกัน เราสร้างมันขึ้นมา โลกใบนั้น มีทั้งเพื่อน มีทั้งคนที่รักเราเต็มไปหมด มันเหมือนหนังปะ เมื่อเรื่องมันจบ มันก็จะสร้างเนื้อหาใหม่ขึ้น และสอดแทรกความจริงเข้าไปบ้าง เช่น สถานการณ์นี้เรากำลังทำไอ้นี้อยู่ แล้วเราทำมันพังในชีวิตจริง แต่ในโลกจินตนาการคือเราทำมันสำเร็จ เราสร้างมันเพื่อให้มันช่วยรักษาหัวใจเรา แต่เรารู้สึกว่ามันเริ่มก้าวก่ายชีวิตจริง หลายครั้งที่เราจินตนาการ เมื่อมีคนถาม(ในจินตนาการ) เราจะเผลอตอบมันออกมาจริงๆ อาการพวกนี้เกิดขึ้นหลังเราคิดว่าเราหายซึมเศร้าแล้ว เราไม่เครียดกันอะไรแล้ว เพราะเราทำตัวเห็นแก่ตัว เราเลยไม่ต้องคิดอะไร เอาแค่ตัวเองรอดก็พอ และอะไรที่เรารู้สึกผิด รู้สึกขายหน้า เราจะพูดคำบางคำออกมาโดยไม่รู้ตัว มันมากขึ้น มากขึ้น เราคิดว่าเราควรไปหาจิตแพทย์ได้แล้ว แต่เราไม่รู้จะเข้าไปยังไง ไปโรงพยาบาลธรรมดาหรอ หรือไปที่จิตเวชเลย ถ้าเดินไปในโรงพยาบาลธรรมดาต้องบอกเขาว่าไง เดินเข้าไปบอกว่า หนูคุยคนเดียวค่ะ หนูจะเป็นบ้าแล้ว หนูเป็นบ้า เฮ้ออ เบื่ออะ