[Lost] เราอาจเป็นมนุษย์ล่องหนของใครสักคน (ep3)

คังแจกำลังจะออกไปซื้อกิมจิ แต่เพราะเสียงที่ดังมาจากบันไดหนีไฟ เสียงโต้ตอบโทรศัพท์และถ้อยคำที่ปวดร้าวของผู้หญิงคนหนึ่ง สิ่งที่ฉุดขาของคังแจให้หันหลังกลับ ก็คือเสียงวิ่งขึ้นด้านบนและมาลงเอยที่ชั้นดาดฟ้า กับผู้หญิงแปลกหน้าที่จริงๆ ก็ไม่ได้แปลกหน้ากันแล้วตั้งแต่วันก่อน

เธอยืนเกาะรั้วกั้นเขย่งเท้าแล้วชะโงกตัวออกไปในอากาศ ก้มหน้ามองลงไปด้านล่างเหมือนกำลังประเมินความสูงหรือความเจ็บปวดทรมานหากตกลงไป 

ในขณะเดินเข้าไปใกล้เธอ คังแจนึกถึงพ่อ มีคำถามมากมายที่เขาอยากถาม พ่อที่นอนป่วยติดเตียงอยู่นานหกปี รอคอยการมาหาของเขาทุกวัน คังแจอยากถามพ่อในเรื่องของชีวิต พ่อจากเขาไปนานแล้ว แต่คังแจยังวนเวียนกับความคิดถึงพ่อและคำถามเหล่านั้นตลอดมา



คังแจทำลายความเงียบด้วยประโยค . . . ทำไมต้องตายด้วยครับ



เขาขยับเข้าไปใกล้เธอในระยะที่เอื้อมมือถึงกันได้ พร้อมกับยื่นถุงของและโทรศัพท์มือถือที่เธอวางทิ้งไว้ตรงบันไดหนีไฟส่งให้เธอ



.
.
.
.
.

ต่อในคอมเมนต์ค่ะ