ปีนี้เราก็อายุ 30 + แล้ว มองย้อนไปในอดีตตั้งแต่เด็กจนโต  เรื่องหนึ่งที่ตั้งใจไว้แน่วแน่เลย คือจะไม่มีลูก          

เริ่มจากมีปมและคิดลบ
ครอบครัวเราไม่อบอุ่นเลย แต่ก็ไม่ได้แย่ถ้าเปรียบเทียบกับครอบครัวคนอื่น มีปัญหาทั่วไป คือ พ่อแม่ทะเลาะกัน ไม่มีเงิน แต่ปมใหญ่ของเราน่าจะมาจากแม่ เพราะแม่เป็นคนอารมณ์ร้าย ไร้เหตุผล หยาบคาบ ชอบด่าเสียงดัง ชอบทำให้อายคน ไม่ได้เป็นแบบอย่างที่ดีในสายตาเรา พ่อก็โดนกระทำไม่ต่างจากลูกๆ ภาพจำคือนั่งกอดกันร้องไห้นอกบ้าน เมื่อพ่อมีโอกาสก็จากพวกเราไป เราเข้าใจดี  การไม่มีเงินหรือต้องลำบากดิ้นลนต่อสู้ชีวิต ไม่ใช่ปัญหาใหญ่สำหรับเราเลย แต่เรามักจะคิดตลอดว่า ปัญหาจริงๆคือ แม่ทำให้บ้านเป็นนรก
อย่างที่บอกแม่เราไม่ใช่แบบอย่างที่ดี เรามักจะตั้งคำถามในใจเสมอ คนไม่พร้อมที่จะเป็นพ่อแม่คน คนเราไม่รักกัน แล้วจะมีลูกด้วยกันทำไมเยอะแยะ (5 คน เราคนที่5) บ่อยครั้งที่เรารู้สึกว่า พวกเราเหมือนทาสมากกว่าลูก แม่ใช้อารมณ์(ร้าย)มากกว่าเหตุผล เกือบทุกครั้ง       ตอนเด็กแม่ชอบไล่ลูกๆออกจากบ้าน ตอนอารมณ์ไม่ดี เคยคิดว่า ถ้าวันหนึ่งมีโอกาสจะไปและไม่หันกลับมาเลย                            
เราและพี่ๆเริ่มทำงานตั้งแต่เด็ก(ไม่ได้เรียน) เรามีเงินเท่าไรก็ให้แม่เกือบหมด เพราะแม่ต้องไปจ่ายค่าใช้จ่ายต่างๆในบ้าน อีกอย่างถ้าแม่มีเงินจะอารมณ์ดี ในขณะที่เราเริ่มโตเป็นวัยรุ่น พี่ๆก็เริ่มมีแฟน มีชีวิตของตัวเอง และก็มีลูกในตอนนั้นมันเหมือนเราย้อนอดีตไปเห็น ภาพพ่อแม่ตอนวัยรุ่นเลย  คน2คนที่ยังเอาตัวเองไม่รอด แต่มีลูกในตอนที่ไม่พร้อม มีปัญหาเรื่องเงินไม่พอใช้ ทะเลาะกันบ้านแตก แล้วก็มาลงกับลูก วนเวียนวันแล้ววันเล่า สิ่งที่แตกต่างกันจากรุ่นพ่อแม่คือ ถึงพ่อแม่เราไม่เคยกลับไปดูแล ปู่ย่าตายาย(พ่อแม่ของเค้า)เลย เพราะ พ่อแม่มีลูกเยอะและก็ลำบาก มีแต่ไปขอให้ช่วยเรื่องเงินบ้าง แต่ก็ไม่เคยเอาลูกไปฝากเลี้ยง ก็เลี้ยงกันเอง  พี่ๆเราเอาลูกมาฝากให้พ่อแม่ช่วยเลี้ยง ให้เหตุผลว่าต้องทำงานหาเงินไม่มีเวลา เงินก็ไม่ได้ให้แม่เท่าไร อ้างว่าเงินไม่พอใช้ ขอยืมแม่ก็บ่อย

เราในตอนนั้นบอกกับตัวเองว่า ถ้าต้องลำบากจะไม่เอาใครมาลำบากด้วย ไม่ให้ลูกต้องเจอในสิ่งที่เราเจอมา ถ้าไม่เจอคนที่ดี ก็ไม่มีแฟนไปเลยจะดีกว่า ตั้งแต่เริ่มหาเงินได้ เราก็ดูแลแม่ไม่เคยขาดเลย มีมากให้มากมีน้อยให้น้อย กลายเป็นเราคนเดียวที่ให้เงินแม่ เพราะเราไม่มีครอบครัวไม่มีภาระเหมือนพี่ๆ บางทีก็เศร้านะ  อีกสาเหตุที่ไม่อยากมีลูก ก็กลัวว่าจะดูแลแม่ได้ไม่ดี และเรามีความฝันมาตั้งแต่เด็กว่าจะสร้างบ้านหลังใหม่ แทนบ้านหลังเก่าที่คับแคบ ต้องนอนรวมกัน ส้วมตัน เเละเราก็ทำสำเร็จเมื่อ 7 ปีที่แล้ว เราสร้างบ้านใหม่ พาแม่เที่ยว ให้เงินแม่ ดูแลค่าใช้จ่ายต่างๆในบ้าน พาไปทำบุญ ดูแลทุกอย่างเท่าที่ความสามารถเราจะทำได้    เคยมีความคิดจะมีลูกนะ ตอนมีแฟนคนแรก อาชีพ(ค้าขาย)การเงินเราเริ่มมั่นคง เราคิดว่าเรามีเงิน มีมรดก(นิดหน่อย) ถ้าเรามีลูก เค้าจะได้รับมันไป เราจะเป็นแม่ที่ดี สิ่งที่เราเจอมา เราจะไม่ทำกับลูกเด็ดขาด แต่เราเป็นคนคิดเยอะ ชีวิตคนคนหนึ่งไม่ใช่เรื่องล้อเล่น เด็กคนหนึ่งกว่าจะโตมาไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เรารู้ซึ้งเรื่องนี้ดี ในตอนนั้นเราคิดว่า เราต้องสามารถเลี้ยงคนเดียวได้ ถ้าเกิดเลิกกับแฟน หรือ แฟนตายไป  เราจะต้องอยู่ เราจะดูแลลูกอย่างดี อย่างเดียวที่กลัว กลัวเราตายไปก่อนลูก ลูกจะอยู่อย่างไร  เลยกลับมายึดหลักการเดิม คือ ไม่มีลูก

ปัจจุบัน เราไม่ได้คิดลบกับแม่แล้ว อาจเป็นเพราะพาแม่และตัวเราเองไปปฏิบัติธรรมที่วัด ทำบุญ ศึกษาธรรมมะ และแม่ก็ไม่ได้อารมณ์ร้ายเหมือนแต่ก่อน มีบ้างประมาณ 15-20% เมื่อก่อนอาจจะเหมือนระเบิดลูกใหญ่ๆ ตอนนี้อารมณ์ประมาณระเบิด ปิงปอง  เรามองแม่ในแง่บวกมากขึ้น เช่น ขอบคุณที่ให้เราเกิดมา ขอบคุณที่เค้าอยู่กับเราจนโต ไม่ทิ้งเรา แม่ไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับ อบายมุข เลย และไม่มีพ่อใหม่(พ่อเลี้ยง)ให้เรา
อีกอย่างที่เป็นเรื่องดีมากที่สุดคือ แม้ตอนนี้แม่เราจะใกล้วัย 70 แล้ว แต่ก็สุขภาพแข็งไม่มีโรคใดๆเลย  แม่เองก็คงรู้สึกผิดกับเรื่องที่ผ่านมาไม่น้อย เราเองก็พร้อมจะลืมมัน เราให้อภัยแม่ในทุกเรื่อง และให้อภัยตัวเองที่จะไม่เป็นทุกข์อีกต่อไป เพราะชีวิตคนเรานั้นสั้นนัก
ส่วนพี่ๆเรา ก็ไปสร้างครอบครัวมีบ้าน มีรถ มีอาชีพ ดูแลเลี้ยงครอบครัว หลานๆก็เริ่มโตกันหมดแล้ว บางทีเรื่องมันก็ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่เราคิคเสมอไป  
เราในตอนนี้ตัวคนเดียวมีความสุขดีแล้ว ที่ผ่านมา ชีวิตเราขึ้นๆลงๆมาตลอดหมายถึง การงานการเงิน นะ ยังตอนนี้ไม่ได้มีเงิน มีหนี้ด้วย ธุรกิจล้ม  แต่สบายใจ ปล่อยวาง และหาอะไรทำใหม่ๆ
คำตอบของชีวิตสำหรับเราก็คงเป็น ให้อภัยผู้อื่นและให้อภัยตัวเอง อยู่กับปัจจุบัน ปล่อยวาง
อย่ายึดติด ไม่คิดก็ไม่ทุกข์
ชีวิตก็เหมือนละครต้องจบลงในสักวัน