ถ้าเส้นทางการจบ วุฒิม.3 มันได้ไหม?

นี้เป็นกระทู้แรกของเราถ้าไม่ดียังไงก็ต้องขออภัย ณ ที่นี้ด้วย ตามหัวข้อค่ะถ้าจบม.3มันจะได้ไหม ถ้าเขียนผิดก็ขออภัยด้วยนะคะ งั้นเราจะมาอธิบายให้ฟังกันถ้าเราอธิบายเสร็จแล้วก็อยากจะช่วยให้คำแนะนำด้วยนะคะ พอดีจนปัญญาแล้วค่ะ

เรื่องแรก ถ้าถามว่าทำไมไม่เรียนต่อมัธยมปลายล่ะ (ความคิดเห็นส่วนตัวนะคะ) เราว่าการศึกษาไทยมันยังช้าไป เราก็ไม่ได้จะบอกว่าการศึกษามันไม่ดี มันไม่เวิร์ค แต่เราคิดว่ามันยังช้าไป เราว่าเราเรียนด้วยตัวเองดีกว่า เพราะเราเป็นคนที่ไม่ค่อยชอบให้ใครมาสอน เราชอบค้นหาเองรู้สึกมันง่ายกว่า แล้วบางทีบางอาชีพก็ไม่จำเป็นต้องใช้หลักสูตรบางสูตร เราเลยคิดว่างั้นเราขอเลือกจบวุฒิม.3ไปแล้ว เราไปเรียนสิ่งที่อยากเรียนดีกว่า 
เรื่องสอง มีอาชีพที่อยากเป็นก็มี 2 อย่าง คือ นักแสดง(ละครเวที) นักดนตรี เราเคยลองแสดงให้พวกท่านดู เล่นดนตรีให้ดู (สองสิ่งนี้เราก็ทำได้ดี) แต่ว่าครอบครัวนั้นก็ไม่สนับสนุน *ทราบดีค่ะที่เขาไม่แนะนำเขากลัวอนาคตเราอาจจะมีเงินไม่พอ หรือเลี้ยงตัวเองไม่ได้เพราะพวกท่านอยากให้เป็นราชการ* แต่เราก็รู้สึกว่าราชการมันไม่เหมาะกับเราเท่าไหร่ แต่เรามีอีกอาชีพที่เราอยากเป็นแต่ไม่เคยบอกใคร เราอยากเป็นนักกีฬาสเก็ตน้ำแข็ง เราชอบมาตั้งแต่ประถม แม้เราจะไม่เคยเล่นมาก่อน แต่เราชอบกีฬานี้มาก และนักกีฬาสเก็ตน้ำแข็งก็เป็นสิ่งเดียวในฝันที่อยากเป็นตอนนี้เพราะ นักแสดง นักดนตรีนั้นครอบครัวนั้นก็ต่างไม่สนับสนุน นักกีฬาไอซ์สเก็ตเหลือแค่อย่างเดียว ถ้าพวกท่านไม่ยอมอีก เราก็คงต้องเป็นในสิ่งที่ท่านต้องการแต่เราก็คงทำไปอย่างมีความสุขไม่ได้หรอก 
เรื่องที่สาม ครอบครัวเราเป็นคนค่อนข้างหัวโบราณ เราก็ไม่รู้จะทำยังไงให้พวกท่านช่วยฟังเราที เพราะท่านก็ยังคิดอยู่ดีว่าราชการมันดี แต่เราว่า ถ้าเราทำอาชีพที่มันไม่ใช่กับเราแม้มันจะทำได้ แต่มันก็ไม่มีความต้องการที่อยากทำเลย ไม่รู้จะอธิบายพวกท่านยังไง อยากให้ท่านเข้าใจ แล้วก็อยากให้ท่านเข้าใจว่าสาเหตุที่จบม.3 มันไม่ใช่แค่ขี้เกียจแต่เราอยากทำฝันให้เป็นจริง เราอยากเรียนเองด้วย
เรื่องที่สี่ เราเป็นคนอ่อนไหวได้แต่จะเป็นเฉพาะกับครอบครัวอย่างเช่น เวลาเราเถียงหรือทะเลาะกับพวกท่าน เราจะชอบร้องไห้แม้ว่ามันจะไม่น่าเศร้าก็ตาม และท่านชอบจับตาดูเราตลอด ถ้าเราทำผิดท่านก็จะมาว่าเรา ถ้าเราทำไม่ถูกใจท่านก็จะมาดุเรา (อันนี้ขอเล่าให้ฟังนะคะอย่าดราม่านะคะ เคยมีครั้งนึงที่จู่ๆเราก็ปวดท้องหนักมาก เราก็เลยเข้าห้องน้ำ เหมือนจะอ้วก มึนหัว มันแบบตอนนั้นมันทรมาณมาก เราก็เลยอนทนอยู่แบบนั้นเพราะพ่อเรามักจะคิดว่าเรานั้นอ่อนแอช่วยตัวเองไม่ได้ เพราะว่าเราเป็นคนที่ซุ่มซ่าม เขาก็เลยคิดแบบนั้น เราพยายามอดทนเพื่อให้ท่านรู้ว่าเราอ่ะไหวไม่เป็นไร แต่พอเราออกจากห้องน้ำมา ท่านก็พูดคำพูดหนึ่งออกมา "ตายไหม ตายไหม ชอบเป็นภาระ" คำนั้นมันไม่ใช่คำหยอกๆ แต่มันคือบอกจริงๆ ประโยคสั่นๆแต่ว่ามันเจ็บมากเหลือเกิน สุดท้ายเราก็ต้องไปโรงพยาบาล สรุปเราเป็นโรคกระเพาะ เราก็ฉีดยารับยาแล้วก็กลับบ้าน แต่มันทรมาณจริงๆ มันไม่มีแรงเหลือเลย เดินก็เดินไม่ไหว จะยกน้ำดืมก็ไม่ได้มันแบบไม่มีแรงเลย แล้วเราก็กินยาที่หมอให้กินข้าว แล้วแม่ก็พูดว่า "ก็เพราะกินข้าวไม่ตรงเวลานั้นละ ถึงได้เป็นแบบนี้" มันก็เป็นคำพูดที่เหมือนๆดุแต่ตอนนั้นเราก็คงไม่มีอารมณ์มายิ้มแย้มหรอก) นั้นอาจจะเป็นสาเหตุที่เราอ่อนไหวล่ะมั้ง เราเลยแสดงให้พ่อแม่เห็นว่าเราเล่นดนตรีได้แสดงได้ แต่พวกท่านกลับไม่สนับสนุน บางทีอาจจะไม่สนใจด้วยล่ะมั้ง
สิ่งที่ต้องการ
อยากให้พ่อแม่เข้าใจเกี่ยวกับนักกีฬาสเก็ตน้ำแข็ง อยากให้ช่วยแนะนำ
อยากให้ท่านให้โอกาศเราบ้าง อยากให้ช่วยแนะนำ
ปล.เราไม่แน่ใจว่าการที่เราจบวุฒิแค่ม.3นั้น จะมีปัญหากับการเป็นนักกีฬาไหม รู้บอกได้นะคะ แล้วก็ถ้าจบม.3ไปก็มีอาชีพรับรองอยู่ค่ะ พวกวีทูปเบอร์ (ตอนนี้ทำอยู่) ก็คือจบแล้วมีงานมีเงินเลยค่ะ ช่วยทีนะคะให้ความคิดด้านอื่นๆได้นะคะ