ความเดิมตอนก่อน :
คินดะอิจิ ฮาจิเมะ (37) คุณลุงพระเอกของเราตีคู่หนู มาริน (23) รุ่นน้อง
มาเป็นสต๊าฟนิทรรศการเอโดงาวะ รัมโป , รุ่นน้องผู้เจอคดีร่วมกับคุณลุงมาหลายคดีในหลากหลายงานกล่าว
นี่เป็นงานน่าสงสัย มีกลิ่นของอาชญากรรมอบอวลเลยค่ะ!
วันดูสถานที่ , พบสต๊าฟคนอื่นและ...การ์ดลงชื่อ 'ฆาตกรยี่สิบหน้า' อยู่ที่มือหุ่นโชว์
แต่เอาเถอะ! , คุณลุงยังสบายใจ คุณลุงบอกรุ่นน้อง นี่มันงานกลางเมือง— ไม่มีมือถือไม่มีสัญญาณ
ไม่มีพายุเข้า เอาเรือออกไม่ได้ ไม่มีสะพานขาด ไม่มีตำรวจมาตอนจบ...!
...
"ฆาตกรยี่สิบหน้า...!"
คุณลุงอ่านข้อความในการ์ด , การ์ดนี่อยู่ในมือหุ่นของปีศาจยี่สิบหน้า
ที่จัดแสดงอยู่ในนิทรรศการเอโดงาวะ รัมโป
"อ๊ะ , สงสัยสต๊าฟที่เตรียมคงพิมพ์ผิดล่ะมั้งครับ
ความจริงต้องเป็น 'ปีศาจยี่สิบหน้า' สิ , แต่เอาเถอะ—
ดีนะครับ , ที่เจอก่อนวันพรุ่งนี้ที่จะเป็นวันจำลองวันจริง"
ฟุนาบาชิ เรียวสึเกะ (24) พนักงานบริษัทดวังโก้ ,
สต๊าฟที่รับผิดชอบนิทรรศการของรัมโปร่วมกับบริษัทของคุณลุงเอาการ์ดมาดู
.
.
(ถ้าเป็นการเตรียมงานที่ผิดพลาดไปก็คงจะดี...
ผมไม่รู้เลยว่าสังหรณ์แปลกๆที่รู้สึกในตอนนี้— จะกลายเป็นความจริงอันเลวร้ายที่เข้าโจมตี
นิทรรศการเอโดงาวะ รัมโปแห่งนี้)
ตามฟุนาบาชิบอก , วันต่อมา— วันจำลองวันจริง
ผู้เกี่ยวข้องที่ถูกเชิญให้ลองมาเดินงานในวันที่จะทำให้เหมือนวันจริงที่สุดก็มารวมตัวกัน
"ที่นี่เหรอ , นิทรรศการเอโดงาวะ รัมโป...♥"
ชิมาซากิ รัน (26) อินสตาแกรมเมอร์ (นักเล่นอินสตาแกรม) หยิบมือถือขึ้นมาถ่ายงาน , พูดอย่างตื่นเต้น
"สวัสดีครับ , คินดะอิจิ ฮาจิเมะ จากบริษัท PR โอโตวะแบล็ก
ขอบคุณที่มาร่วมในวันจำลองงานจริงนะครับ รบกวนเอานามบัตรเหน็บเคสนี่เอาไว้
แล้วกลัดเอาไว้เป็นป้ายชื่อด้วยนะครับ"
คุณลุงออกมาต้อนรับอย่างนอบน้อม , เป็นงานดีจริงๆ
"รับทราบค่ะ , สวัสดีค่ะ— ฉัน ชิกาคุระ"
ชิกาคุระ มินามิ (38) บล็อกเกอร์เงยหน้าจากมือถือ
"อ๊า...! , ได้ยินว่ามีคนติดตามคุณหลักแสน
มีพลังในการส่งสารที่สุดยอดไปเลยนะครับ ฝากงานของเราด้วยนะครับ"
คุณลุงประจบประแจง
"ฮึ , เช่นกัน"
บล็อกเกอร์เดินผ่านเข้าไปในงานอย่างเชิดๆ
"ยัยป้านี่...หยิ่งนักนะ—"
รุ่นน้องคุณลุงฉุน
"ฮายามะคุง...! , นั่นลูกค้าเรานะ"
"เห , อินสตาแกรมเมอร์เอย— บล็อกเกอร์เอย
เข้าสู่ยุคโซเชียลสมบูรณ์แบบเลยนะ , แล้วสื่อสิ่งพิมพ์อย่างผมจะเป็นยังไงต่อล่ะเนี่ย...!"
อากามิเนะ ชิโด (41) นักข่าวนิตยสาร Monday ,
ล้วงมือลงกระเป๋าข้างหนึ่งพลางเอ่ย
"ยินดีต้อนรับครับ , คุณสุดยอดนักข่าวจากนิตยสาร Monday...!"
(โห— ตาลุงนี่ตัวสูงเป็นบ้า...)
คุณลุงเราค่อนขอดนักข่าวร่างสูง
"หืม , นาย— เราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่า...?"
คนตัวสูงทัก
"อ๊ะ , ครับผม"
"น่าจะเป็นงานเปิดตัวสวนสนุก VR
ผมคินดะอิจิ ฮาจิเมะ จากบริษัท PR โอโตวะแบล็กเองครับ"
"อ๋อ , คุณเมื่อตอนนั้นนี่เองนะ คราวก่อนขอบคุณมากนะ"
นักข่าวนึกออก , มือรับเคสมากลัดนามบัตรตัวเอง
แชะ...!
"สุดยอด...! , นี่คือนิทรรศการเอโดงาวะ รัมโปล่ะ"
อาโอกิ โซซากุ (58) นักวิจารณ์นิยายสืบสวนถ่ายรูปอย่างตื่นเต้น
"ทุกท่าน , มากันพร้อมหน้าแล้วสินะคะ
ดิฉัน อุโอโมริ รุนาโกะ , เป็นคนที่จะเดินนำชมงานนิทรรศการในครั้งนี้ค่ะ
ยินดีต้อนรับสู่โลกจำลองของเอโดงาวะ รัมโปนะคะ"
อุโอโมริ รุนาโกะ (24) ผู้ประกาศข่าว , รับหน้าที่คนบรรยายของงานออกมาต้อนรับออกไมค์
"อ้าว , คุณฮางาริไม่ใช่เหรอ"
นักข่าวร่างสูงทัก ช่างภาพ , ฮางาริ เคียวจิโร่ (52)
"อ้าว , นั่นอากามิเนะจังนี่ ตัวสูงเหมือนเดิมเลยนะ...!"
"ช่างภาพงานใหญ่อย่างคุณมารับถ่ายรูปในงานนิทรรศการด้วยเหรอเนี่ย หืม...?"
"ก็นะ , เดี๋ยวนี้— งานใหญ่ๆไม่ค่อยจะมีน่ะสิ ก็เลยมาทำงานเล็กๆแบบนี้บ้าง"
"เห...! , คนที่ไล่ตามภาพไปได้ถึงสุดขอบโลกแบบคุณเนี่ยนะ"
"คุณฮางาริเนี่ย , เป็นมือหนึ่งขนาดนั้นเลยเหรอคะเนี่ย"
ผู้ดูแลเว็บของงาน , โอคุโนะ ซัทสึกิ (32) กล่าวอย่างประทับใจ
"แฮะ...! , ไม่ขนาดนั้นหรอก"
ช่างภาพถ่อมตัว
"นี่คือเมืองจำลองของรัมโป , สร้างขึ้นโดยอาจารย์อารากิ โก
อาจารย์นักออกแบบอัจฉริยะที่ไม่มีใครเคยเห็นหน้าค่ะ"
ผู้ประกาศเดินนำทุกคนเข้าสู่ส่วนจัดแสดงที่ทำเป็นเมืองย้อนยุคขนาดย่อม
"สุดยอด...!"
บล็อกเกอร์เอ่ย
"อือ , เหมือนเมืองในหนังเก่าเลย"
อินสตาแกรมเมอร์รับ
"ว้าว...! , ตึกร้างนั่น— จากเรื่องปีศาจล่องหนใช่มั้ยน่ะ"
นักวิจารณ์พูดอย่างตื่นเต้น
"หลังจากนี้เราจะปล่อยทุกท่านเดินชมงานอิสระเป็นเวลา 15 นาทีค่ะ
พอฟ้ามืด— แล้วเราจะกลับมารวมตัวกันตรงจุดนี้อีกครั้งนะคะ...?"
"ฟ้ามืด , คืออะไรอ่ะ"
"อ๋อ , ฮายามะคุงคงยังไม่รู้สินะ— เอาเถอะ รอหมดช่วงพักก็แล้วกัน"
คุณลุงยิ้ม
คำว่า 'ฟ้ามืด' ไม่ได้เกินคำบอกเล่าของผู้ประกาศ , เมื่อเวลาพักสิ้นสุด ทุกคนกลับมารวมตัวกันอีกครั้ง
เพดานฮอลล์นิทรรศการที่ตอนแรกเป็นตอนเช้าสดใสเริ่มมืดลงคล้ายกับดวงอาทิตย์ค่อยๆลาลับขอบฟ้าไปจริงๆ
"อ๊ะ , ภาพข้างบนค่อยๆเปลี่ยนไปเป็นตอนกลางคืน"
"ใช่แล้วล่ะ , ความมืดมาเยือนเมืองจำลองนี่แล้วยังไงล่ะ"
คุณลุงกล่าว
"มีพระจันทร์ขึ้นมาด้วย ดูสิ"
"อือ...! , น่ากลัว"
"ฮายามะคุง แขน...!"
คุณลุงทัก , เมื่อรุ่นน้องกอดแขนเข้าให้
"กรี้ด...! , มะ...มีหัวคนลอยอยู่บนฟ้าด้วย"
รุ่นน้องร้องระลอกสอง , ศีรษะของผู้ชายลอยคว้างบนอากาศ ก่อนลอยหวือไป
เมื่อมองตามหัว , จะเห็นร่างมนุษย์ไม่มีคอลอยอยู่เช่นกัน ศีรษะในตอนแรกประกบเข้ากับร่างไร้หัว
แล้วดวงตาที่ปิดอยู่ก็เผยอขึ้นอย่างรวดเร็ว
ฮะฮะฮะ...! , ร่างที่ต่อเข้ากับหัวระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งไปทั่วทั้งฮอลล์
"นั่นน่ะคือ 'ปีศาจเรืองแสง' หนึ่งในคู่ปรับของขบวนการนักสืบเยาวชนในนิยายของรัมโปยังไงล่ะ"
คุณลุงบอกรุ่นน้อง , แขกคนอื่นๆที่เห็นเพียงแค่เงารางแหงนหน้ามองตาม
"สุดยอด...!"
"โอ้ , สมแล้วที่เป็นเมืองจำลองจากนิยายของรัมโป"
"ท่านผู้มีเกียรติทุกท่านคะ , เข้าสู่ช่วงเวลากลางคืนแล้ว"
ผู้ประกาศเอ่ยท่ามกลางความมืด
"รบกวน— เดินไปตามป้ายบอกทางที่เราให้แสงเอาไว้ด้วยนะคะ"
"นั่นไง...!"
อินสตาแกรมเมอร์วิ่งฉิวนำมา , นักข่าวตามมาเป็นคนที่สอง
"ยินดีต้อนรับค่ะ ทุกท่าน"
ผู้ประกาศปั้นยิ้มต้อนรับ
"ในเมื่อทุกท่านมากันครบแล้ว— ฉันจะขอนำเข้าไปใน
บ้านจำลองของเอโดงาวะ รัมโปเลยก็แล้วกันนะคะ"
(หืม...?) , คุณลุงเราสะกิดใจอะไรบางอย่าง แต่อะไรกันล่ะ—
คินดะอิจิ 37 - งานใหม่คือนิทรรศการเอโดงาวะ รัมโป นักเขียนในตำนาน...! , 'ปีศาจยี่สิบหน้า' ออกมาฆ่าคนกลางงาน—!?