สวัสดีครับพี่ ๆ ทุกคน (ยิ้ม)
- เขินจัง ปกติเป็นคนไปพิมพ์ตอบตามกระทู้คลับฟรายเดย์อย่างเดียว พออยากเขียนกระทู้ขึ้นมาเอง ก็น้วย ๆ นุ่ม ๆ ยังไงบอกไม่ถูก 555 -
เรื่องราวเป็นเช่นนี้ครับพี่ ๆ
ก่อนอื่นต้องขอเท้าความก่อนนะครับ ว่าผมเป็นคนกรุงเทพฯโดยกำเนิด แต่ที่บ้านมีพื้นเพมาจากสายใต้ (หมายถึงกลุ่มจังหวัดในภาคใต้ - ไม่ใช่สถานีขนส่งสายใต้ใหม่) ครับ
ตั้งแต่ผมเด็ก ๆ ผมมักจะเห็นคุณแม่และคุณป้า คุณยายหลายท่านที่เป็นญาติสนิทกันแหลงใต้เสมอ แต่ผมไม่ค่อยอินเลยครับ (อินกับจังหวัดปัตตานี จังหวัดเดียว เพราะคุณย่าเป็นชาวไทย - จีน ปัตตานี แล้วครับ) คุณย่ามักจะเล่าเรื่องตำนานเจ้าแม่ลิ้มก่อเหนี่ยว และเรื่องของ 4 รายาแห่งปาตานีให้ฟังบ่อย ๆ ผนวกกับช่วง ม.ต้น ได้อ่านนวนิยายเรื่องยาวเรื่องแรก คือ "กัลปังหา" (ความรักอิ่มเอิบใจ ระหว่าง นายใหม่ รักหมู่ นายทหารเรือ - ชลลดา ซึ่ง setting อยู่ในจังหวัดปัตตานี) เลยชอบมาก ๆๆๆ
- เอาล่ะครับ ที่เกริ่นมาทั้งหมด เป็นน้ำล้วน ๆ จุดประสงค์ของผม คือ การอธิบายว่า ผมไม่ได้รู้สึกพิเศษกับวัฒนธรรมใต้เท่าใดนัก -
ในทางกลับกัน ตั้งแต่เด็ก ผมจะอินกับวิถีชีวิตล้านนาเป็นอย่างมาก ทั้งขนบ จารีต ประเพณี และทุก ๆ สิ่ง ทุก ๆ อย่าง
โดยเฉพาะจังหวัดน่านครับ ตั้งแต่ก่อนที่ผมจะได้ไปเยือน จังหวัดนี้เป็นจังหวัดที่ให้ความรู้สึกพิเศษกับผมเป็นอย่างมาก มันเป็นความรู้สึกผูกพัน โหยหา คิดถึงที่เกิดขึ้นในใจ ทั้งที่ ผมไม่มีญาติหรือคนรู้จักคนไหนเลยสักคนที่เป็นชาวน่าน
จากการไปเยือนครั้งแรก เมื่อหลายปีก่อน ทำให้ผมสตั๊นท์ไปกับความงดงาม และความเรียบง่ายที่แสนพิเศษที่ซ่อนอยู่ในทุกมิติ ทุกมุมเมือง... ทุกวัน ทุกเวลาที่ผมเดินทางไปในพื้นที่จังหวัดน่าน นอกจากจะให้ความรุ่มรวยทัศนียภาพที่สวยเกินบรรยาย (อาจจะฟังดูเกินจริง แต่มันไม่เกินจริงเลยครับสำหรับผม) แล้วมันก็มีความรู้สึกผูกพันมากยิ่งขึ้น มากกว่าก่อนที่จะไปอีก
เมื่อกลับมากรุงเทพฯ และมีโอกาสรบเร้าทางบ้านให้พากลับไปเยือนที่ไร ก็รู้สึกเหมือนได้กลับบ้านทุกที
ความรู้สึกที่มันเกิดขึ้นในใจผม มันทำให้เกิดคำถามว่า เป็นไปได้มากน้อยแค่ไหนครับ ที่เราอาจเคยมีความผูกพัน และมีความหลังกับพื้นที่มาก่อนในเวลาเนิ่นนานมาแล้ว
ความรู้สึกผูกพันและซาบซึ้งกับพื้นที่ต่างถิ่นกับบ้านตัวเอง เกิดขึ้นเพราะอะไรได้บ้างครับ (เพราะร่องรอยความทรงจำในอดีต ?)
- เขินจัง ปกติเป็นคนไปพิมพ์ตอบตามกระทู้คลับฟรายเดย์อย่างเดียว พออยากเขียนกระทู้ขึ้นมาเอง ก็น้วย ๆ นุ่ม ๆ ยังไงบอกไม่ถูก 555 -
เรื่องราวเป็นเช่นนี้ครับพี่ ๆ
ก่อนอื่นต้องขอเท้าความก่อนนะครับ ว่าผมเป็นคนกรุงเทพฯโดยกำเนิด แต่ที่บ้านมีพื้นเพมาจากสายใต้ (หมายถึงกลุ่มจังหวัดในภาคใต้ - ไม่ใช่สถานีขนส่งสายใต้ใหม่) ครับ
ตั้งแต่ผมเด็ก ๆ ผมมักจะเห็นคุณแม่และคุณป้า คุณยายหลายท่านที่เป็นญาติสนิทกันแหลงใต้เสมอ แต่ผมไม่ค่อยอินเลยครับ (อินกับจังหวัดปัตตานี จังหวัดเดียว เพราะคุณย่าเป็นชาวไทย - จีน ปัตตานี แล้วครับ) คุณย่ามักจะเล่าเรื่องตำนานเจ้าแม่ลิ้มก่อเหนี่ยว และเรื่องของ 4 รายาแห่งปาตานีให้ฟังบ่อย ๆ ผนวกกับช่วง ม.ต้น ได้อ่านนวนิยายเรื่องยาวเรื่องแรก คือ "กัลปังหา" (ความรักอิ่มเอิบใจ ระหว่าง นายใหม่ รักหมู่ นายทหารเรือ - ชลลดา ซึ่ง setting อยู่ในจังหวัดปัตตานี) เลยชอบมาก ๆๆๆ
- เอาล่ะครับ ที่เกริ่นมาทั้งหมด เป็นน้ำล้วน ๆ จุดประสงค์ของผม คือ การอธิบายว่า ผมไม่ได้รู้สึกพิเศษกับวัฒนธรรมใต้เท่าใดนัก -
ในทางกลับกัน ตั้งแต่เด็ก ผมจะอินกับวิถีชีวิตล้านนาเป็นอย่างมาก ทั้งขนบ จารีต ประเพณี และทุก ๆ สิ่ง ทุก ๆ อย่าง
โดยเฉพาะจังหวัดน่านครับ ตั้งแต่ก่อนที่ผมจะได้ไปเยือน จังหวัดนี้เป็นจังหวัดที่ให้ความรู้สึกพิเศษกับผมเป็นอย่างมาก มันเป็นความรู้สึกผูกพัน โหยหา คิดถึงที่เกิดขึ้นในใจ ทั้งที่ ผมไม่มีญาติหรือคนรู้จักคนไหนเลยสักคนที่เป็นชาวน่าน
จากการไปเยือนครั้งแรก เมื่อหลายปีก่อน ทำให้ผมสตั๊นท์ไปกับความงดงาม และความเรียบง่ายที่แสนพิเศษที่ซ่อนอยู่ในทุกมิติ ทุกมุมเมือง... ทุกวัน ทุกเวลาที่ผมเดินทางไปในพื้นที่จังหวัดน่าน นอกจากจะให้ความรุ่มรวยทัศนียภาพที่สวยเกินบรรยาย (อาจจะฟังดูเกินจริง แต่มันไม่เกินจริงเลยครับสำหรับผม) แล้วมันก็มีความรู้สึกผูกพันมากยิ่งขึ้น มากกว่าก่อนที่จะไปอีก
เมื่อกลับมากรุงเทพฯ และมีโอกาสรบเร้าทางบ้านให้พากลับไปเยือนที่ไร ก็รู้สึกเหมือนได้กลับบ้านทุกที
ความรู้สึกที่มันเกิดขึ้นในใจผม มันทำให้เกิดคำถามว่า เป็นไปได้มากน้อยแค่ไหนครับ ที่เราอาจเคยมีความผูกพัน และมีความหลังกับพื้นที่มาก่อนในเวลาเนิ่นนานมาแล้ว