ครอบครัวและแฟน

ขอระบายตรงนี้เลยนะคะว่าอึดอัดมากกก (อยู่ภายในใจเป้นหมื่นล้านคำ) คือตั้งแต่แรกเลยค่ะ ครอบครัวเราเป็นครอบครัวทีมีฐานะปานกลาง อาชีพรับชาวไร่ ชาวสวน พ่อแม่ก็ไม่ค่อยซัพพอต ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม แม้กระทั่งเรื่องเงิน เรารู้นะคะว่าพ่อแม่เราเป็นหนี้ มีหนี้เยอะ รู้ค่ะ รู้มาตลอด ขอเล่าตอนเรียนก่อนนะคะ เรากู้กยศเรียนค่ะ ตอนแรกก็ไม่มีปัญหาอะไร แต่พอเทอมไหนมีซัมเมอร์ เราบอกแม่ก่อนที่จะจ่ายเงินซัมเมอร์แล้ว1เดือนบอกว่าจะจ่ายเท่านี้ วันที่เท่าไหร่ๆ ก่อนหน้าที่จะจ่าย 1อาทิตย์เราก็ย้ำแกอยู่เสมอ แต่พอวันจ่ายจริงกลับไม่มี บอกว่าไม่มี ซึ่งแบบ เฮ้ยอะไรอะ หาเงินไม่ทันหรอ หรือว่าอย่างไง ที่จริงควรเก็บเงินไว้บ้างตั้งแต่ที่เราบอกก่อนจ่าย1เดือนแล้ว(ค่าซักเมอร์ก็ไม่เกิน 5000) สุดท้ายยืมคนอื่นค่ะ พ่อแม่ไม่มีเงินก้อน จะเป็นแบบนี้ทุกซัมเมอร์ตลอด4ปีที่เรียนมา เราก็เลยว่าพยายามเรียนให้จบ เพื่อนแถวๆบ้านจบก่อน แม่ก็ชอบเอาเราไปเปรียบว่าเมื่อไหร่จะเป็นอย่างลูกเขาบ้าง เมื่อไหร่จะได้ทำงาน เมื่อไหร่จะมีรถขับกับเขา จนมาถึงตอนนี้เราทำงานเงินเดือนก็ต่ำเตี้ยมาก (ผู้ช่วยสถาปนิกน้อยกว่า15000มีงานนอกบ้างบางครั้ง) แต่ก็ยังดีค่ะ หารค่าหอกับแฟน เราขอพ่อกับแม่ว่าอยากได้รถสักคัน แม่วางเงินดาวน์ให้หน่อยได้ไหม (ซึ่งจะยืมนั้นแหละค่ะ ผ่อนรถเสร็จก็จะเอาให้แม่ต่อ )  ไม่จำเป็นต้องมือ1ก็ได้ขอแค่มีรถขับพอ (บางวันต้องไปตรวจหน้างานที่ไกลๆ ต้องเอามอไซต์ไปเราก็ไม่ไหวไงค่ะ) เราไม่เคยขอแม่เรื่องใหญ่โตขนาดนี้มาก่อนเลยนะคะ เรารู้ค่ะว่าแม่ก็มีหนี้ที่ต้องใช้  แต่อย่างน้อยควรมีเงินก้อนไว้สำรองบางก็ได้ (เผื่อท่านเจ็บป่วย หรือต้องใช่เงินจริงๆ) ตั้งแต่เกิดมาเอาจริงๆนะคะ พ่อแม่ให้ของขวัญที่มากที่สุดคือ โทรศัพท์ iphone4 ค่ะ คุยเรื่องรถกันเกือบทุกวัน แต่ไม่มีเงินซัพพอตหรือว่าจะช่วยสักนิดเลยค่ะ แต่อยากมีอย่างเขา เงินเดือนเราน้อยไงค่ะ กว่าจะหาเงินดาวน์รถได้ก็น่าจะนานแหละค่ะ เราอยากถามว่าควรพูดกับแม่อย่างไงดีค่ะ 
อีกเรื่อง คือเรื่องแฟนค่ะ (ห่างกันปีเดียว ทำงานเหมือนกันแต่คนละบริษัท)แฟนคนนี้เราได้เขามาด้วยวิธีนอกใจจากแฟนเก่าเราค่ะ รู้ค่ะว่าไม่ดีแน่นอน เพราะไม่ได้คบหาดูใจกันมาก่อน มันก็จริงแหละค่ะ คือมันไม่ได้คบหาดูใจกันมาก่อน คบแรกๆก็ดีนะคะ แต่หลังๆมาเขาเริ่มขี้เกียจค่ะ ทำงานก็ทำงานทั้งคู่ เข้า 08.00-17.00 แต่เขาเลิกงานมา ไปออกกำลังกาย เสร็จแล้วกลับหอมาอาบน้ำ กินข้าวเย็น เล่นเกม แล้วก็นอนค่ะ ชีวิตของเขามีอยู่แค่นี้ วนลูปอยู่แค่นี้ ส่วนเรามาถึงหอเราก็อยากพักบ้างใช่ไหมค่ะ แต่ไม่ค่ะ งานบ้านงานเรือน แม้กระทั่งเก็บรองเท้าให้เขา(ทั้งๆที่มีตู้รองเท้า ยังถอดไม่เป็นที่เลย)  บางครั้งทำอาหารให้เขา ยังต้องตามล้างถ้วยล้างจานของเขาที่กินเสร็จ ซักผ้าเราก็ซักให้ เขาแค่พับผ้าใส่ตู้ เขายังผลัดวันปะกันพรุ่งเลยค่ะ (เราเป็นคนที่แบบบอกอะไรคือต้องทำเลยเดียวนั้นค่ะ เราไม่อยากเห็ห้องรก) เราบอกให้เขาหลายต่อหลายครั้งละค่ะกับเรื่องนี้ งานบ้านงานเรือนมันไม่ใช่หน้าที่ของใครคนหนึ่ง ควรช่วยกัน เรื่องเล็กๆน้อยๆที่ทำได้ควรทำ เขาฟังนะคะ แต่เขาไม่ทำ จะทะเลาะกันหลายครั้งกับเรื่องนี้ แต่ก็วนลูป เราเป็นคนโมโหร้ายนะคะ แต่เขาก็กวนตีนเราตอนเราโมโหค่ะ ละเราก็ยิ่งโมโหเขาไปอีก จนเราทำอะไรไม่ดีลงไปเขาก็งอน เขาก็รู้นะคะว่าเราโมโหแล้วจะเป็นอย่างไง แต่เขาก็เลือกที่จะทำค่ะ (เราเบื่อมากเลยนะคะ เราจะเป็นประสาทอยู่แล้วค่ะ) เราเคยเล่าเรื่องครบครัวของเราให้เขาฟังนะคะ แต่เขาให้คำปรึกษาเรื่องของครอบครัวเราไม่ได้เลยค่ะย้ำว่าไม่ได้เลยยยยย ไม่ยอมพบหน้าครอบครัวเราด้วย จนเราต้องบังคับฝืนใจให้เขาไปพบเจอ ไปกินข้าวกับครอบครัวเรา ทุกครั้งที่ไปหาครอบครัวเรา คือทะเลาะกันค่ะ เพราะว่าเขาไม่ยอมไป ด้วยเหตุผลที่ว่า ไม่สนิทด้วย ไม่รู้ว่าจะวางตัวอย่างไง (ถ้าคนเราไม่ไปเจอกันบ่อยๆจะสนิทได้ไงค่ะ) (อยากได้ลูกสาวเขาแต่ไม่เข้าหาพ่อแม่ของเขาเลย) คบกันมา2ปี เขาก็เพิ่งจะพาเราไปบ้านเขาครั้งแรก (เขาบอกว่าพ่อแม่เขาหัวโบราณเลยไม่อยากพาไป) เขาให้คำปรึกษาได้เรื่องเดียวค่ะ คือเรื่องงาน ส่วนเรื่องเงิน ไม่ค่อยมีปัญหาค่ะ เพราะว่าแยกกันใช้ แต่ต้องมีเงินส่วนกลางทุกเดือน เราอึดอัดมากอยากระบาย มีเพื่อนสนิทนะคะ แต่เรื่องบางเรื่องเพื่อนเขาก็ไม่ควรที่จะรู้ เราอยากรู้ว่ากับแฟนคนนี้เราควรพูดกับเขา หรือควรบอกกับเขาอย่างไงดีค่ะ 
ยาวหน่อยนะคะ แต่ขอบคุณที่รับฟังปัญหา ให้คำปรึกษาค่ะ เราอยากได้คนที่รับฟังปัญหาและแก้ไขปัญหาไปพร้อมกับเราจริงๆค่ะ
แสดงความคิดเห็น
Preview
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่