ขอคำแนะนำ ทำอย่างไรให้ตัวเองออกไปจากความเครียด ความเศร้าได้ ภายใต้ข้อจำกัดของหน้าที่การงานและผลกระทบต่อครอบครัว

กระทู้คำถาม
สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้แรกที่เขียน และเราพึ่งเป็นสมาชิกใหม่ของทางเว็ป
อาจจะยังเขียนหรือใช้งานกระทู้ไม่คล่อง มีอะไรแนะนำได้นะคะ :')

จากหัวข้อกระทู้ ที่มาที่ไปคือ 
เราทำงานให้กับบริษัทของครอบครัว หรือก็คือทำธุรกิจครอบครัวนั่นเอง
แต่ไม่ใช่ในรูปแบบกงสีหรือมีเกี่ยวเนื่องกันหลายครอบครัว ก็คือเฉพาะครอบครัวเราครอบครัวเดียวเลย
คนในครอบครัวต้องดูแลธุรกิจหลักที่บ้านเกิด ขณะเดียวกันจำเป็นต้องมีคนดูแลธุรกิจในต่างจังหวัดด้วย
ซึ่งได้กลายมาเป็นหน้าที่ของเรามาจนถึงปัจจุบัน

ตอนนี้ทำงานเข้าปีที่ 4 แล้วค่ะ ประสบปัญหามากมายแต่ก็อดทนผ่านมาได้
ไหวบ้างไม่ไหวบ้าง จนกระทั่งตอนนี้ที่รู้สึกว่าไม่ไหวแล้วจริงๆ กลืนไม่เข้าคายไม่ออก อึดอัด ตัน
รู้สึกฝืนมาก แม้กระทั่งได้ยินชื่องานก็เครียด แต่ก็ยังออกไปจากตรงนี้ไม่ได้ 

เรื่องหลักๆที่ทำให้เป็นเป็นอย่างตอนนี้

- การต้องเป็นผู้บริหารดูแลธุรกิจที่ไม่มีความรู้และไม่ได้สนใจ เราทำงานในจุดที่ดูแลภาพรวมองค์กรทั้งหมด ลักษณะเข้าไปดูไปจับแต่ละส่วนให้ดำเนินไปได้ด้วยดีและสอดคล้องกัน รวมถึงต่อยอดและพัฒนาให้ดีขึ้นเรื่อยๆ นั่นตามมาด้วยความรับผิดชอบที่มากมายมหาศาล ความยากลำบากของเราคือเราไม่ได้เรียนมาตรงสาย การที่เราเข้ามาทำงานที่บริษัทปัจจุบันของครอบครัวเป็นเหตุสุดวิสัยที่จำเป็นและเพราะต้องการช่วยเหลือครอบครัว แต่งานที่ต้องทำจำเป็นที่จะต้องมีความรู้เฉพาะทาง หรืออย่างน้อยต้องมีผู้ช่วยที่เก่งและไว้ใจได้

- เป็นการทำงานที่ไม่ได้เริ่มจาก 0 แต่เริ่มจากติดลบและเต็มไปด้วยปัญหา อธิบายอย่างง่ายคือเป็นธุรกิจที่ยังอยู่ด้วยสินเชื่อธนาคารและมีปัญหาจากรอบด้านให้แก้ไขและพัฒนา เราอาจจะพูดไม่ได้เต็มปากนัก แต่เราคิดว่าธุรกิจที่เริ่มจากการไม่มีอะไรเลย อย่างน้อยถ้าไม่ประสบความสำเร็จคุณเจ็บก็คือสูญเสียสิ่งที่สร้างมา (แน่นอนว่าคงมีหักลบเข้าเนื้อในแง่ของเงินลงทุนบ้าง เสียเวลาบ้าง ซึ่งก็เป็นเรื่องที่น่าเสียดายเช่นกัน) แต่การต้องเข้ามาดูแลธุรกิจที่ติดลบมาตั้งแต่ต้นและมีแต่ปัญหาทั้งในแง่ของคน ระบบการทำงาน และตัวสินค้าให้ต้องแก้ไขและรับมือนั้นลำบากมาก คุณต้องเรียนรู้ระบบและหน้าที่ของคนที่สลับซับซ้อน และมันก็ยิ่งยากขึ้นไปอีกเมื่อคุณไม่มีความรู้โดยตรงมาเลยและไม่มีคนสอนงาน แต่ต้องรับหน้าที่ตัดสินใจเรื่องสำคัญ ในขณะเดียวกันธุรกิจที่เราดูแลมีช่วงว่างให้กับโอกาสจะธุจริตอยู่มาก เพราะเกี่ยวเนื่องกับการจัดจ้างคนทำงานและจัดซื้อวัสดุอุปกรณ์ การตัดสินใจที่ผิดพลาดคือผลเสียที่อาจจะตามมาในระยะยาวและอาจรวมถึงการต้องไปตัดสินกันในชั้นศาล ซึ่งเราเคยมีประสบการณ์มาแล้วตั้งแต่ปีแรกที่ทำงาน ความกดดัน ความกังวล ความเครียดและรู้สึกไร้ที่พึ่งอยู่กับเราในทุกๆวันตั้งแต่เข้ามาทำงานจนถึงวันนี้

- การอยู่ต่างที่ เราต้องมาทำงานต่างจังหวัด อยู่คนเดียว ไม่มีครอบครัว เพื่อน แวดวงสังคมเดิมที่นี่เลย ทำให้ใช้ชีวิตคนเดียวมีสุขมีทุกข์ก็ไม่ได้แบ่งใคร อ่านมาถึงแค่ตรงนี้หลายคนคงคิด คนอื่นๆเขาก็ทำงานต่างจังหวัดกันนะ อะไรจะเป็นทุกข์ขนาดนั้น? ถ้าพอมีเวลาอยากชวนอ่านต่อเพื่อให้คำแนะนำเราต่อทีนะคะ 

- ความโดดเดี่ยว (1) ในจุดที่เรายืนอยู่ทำให้เรามีความสัมพันธ์กับคนในบริษัทแบบมีกำแพงกั้น โชคดีที่เราค่อนข้างพูดคุยกับคนได้ง่ายทำให้เวลาคุยงานนั้นราบรื่นอยู่เสมอ แต่เราว่าหลายๆคนคงจะพอนึกภาพตามได้ว่า คุณอาจจะไม่สามารถพูดคุยเล่นต่อหน้าหัวหน้า หรือนั่งกินข้าวกับเจ้านายได้อย่างสบายใจเมื่อเทียบกับเพื่อนร่วมงานคนอื่น มันมีระยะห่างนึงอยู่เสมอ ซึ่งเราพอจะเข้าใจว่าอาจจะไม่ได้แย่นัก แต่คงจะดีถ้าไม่ต้องอยู่กับคนที่เกี่ยวข้องกับงานอยู่ตลอดเวลา เราเคยคิดว่านั่นเราอาจจะคิดไปเอง แต่ที่ไม่น่าเชื่อคือเมื่อเราลองพยายามจะเป็นเพื่อนด้วย พวกเขาไม่อยากจะเป็นเพื่อนกับเราในแบบที่เราไม่คาดคิดว่าจะได้ยิน ไม่ใช่ว่าเค้าไม่ชอบเรา แต่เพราะเค้าไม่สะดวกใจที่จะเป็น เป็นหนึ่งเรื่องในชีวิตที่รู้สึกว่าความจริงที่เราไม่อยากยอมรับนั้นน่ากลัวและน่าผิดหวังกว่าที่คิดเตีรยมใจไว้เสียอีก

- ความโดดเดี่ยว (2) เนื่องด้วยเป็นธุรกิจครอบครัว เราไม่สะดวกใจที่จะเอาเรื่องที่ที่ทำงานไปเล่าสู่กันฟังหรือคุยสารทุกข์สุขดิบกับเพื่อน (โชคดีมากที่ปัจจุบันนี้มีหลายช่องทางให้ได้ติดต่อกันทางออนไลน์ ทำให้พอคลายเหงาไปได้บ้าง) หลายๆเรื่องนอกจากจะเป็นเรื่องภายในของบริษัท ก็เป็นเรื่องของครอบครัวด้วย เพราะหัวหน้าหรือนายเราก็คือผู้ใหญ่ในครอบครัว คนให้คำปรึกษาหรือคนกำหนดทิศทางต่างๆก็คือคนในครอบครัว นั่นทำให้เรารู้สึกว่าไม่สามารถจะพูดถึงสิ่งที่ตัวเองคิดหรือรู้สึก ไปคุยกับใครได้เลย มีบ้างที่เอาไปคุยกับเพื่อนที่สนิทมากๆ แต่ก็ในหลายครั้งหลายประเด็นที่ทำให้เราทุกข์ใจเป็นเรื่องที่ยากที่จะเลี่ยงหรือแก้ไข เวลาเราไปคุยหรือไปปรึกษา คนที่รับฟังก็กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเช่นเดียวกัน แต่ก็ให้กำลังใจที่ดีมา ซึ่งเรารู้สึกขอบคุณมากๆจริงๆ อย่างไรก็ตาม จริงอยู่ที่เราสบายใจที่ได้คุยกับคนอื่น แต่ก็ไม่สบายใจมากๆด้วยเวลาเค้ารับความเครียดความหม่นหมองของเรากลับไป เรารู้สึกว่านั่นไม่แฟร์เลยเพราะเราไม่ค่อยมีความสุขไปแชร์ให้เค้า แม้เจ้าตัวจะบอกว่าไม่เป็นไรมีอะไรก็ทักมาได้เสมอ แต่เราก็ยังรู้สึกผิดอยู่ดี จนนานๆไปเราก็ค่อยๆเงียบหายไปเอง เพราะสิ่งที่เราเลี่ยงไม่ได้ก็ยังคงมีอยู่เรื่อยๆ จนรู้สึกว่าหมดประโยชน์ที่จะเล่า เพราะไม่นานก็กลับมาดาวน์อีก

- สถานะทางการเงินที่น่าเป็นห่วงภายใต้สถานการณ์เศรษฐกิจที่ตกต่ำ สองปีมานี้เราเครียดมาก พยายามหาวิธี ทำทุกหนทางที่ความสามารถของตัวเองจะส่งเสริมได้ ซึ่งหลายๆครั้งก็มีผลในทางที่ดี แต่ยังดีไม่พอจะสร้างผลกำไรให้กับบริษัท จนมาถึงตอนนี้เรียกว่าตึงจนชักหน้าไม่ถึงหลัง จากเดิมมีรายได้ตอนนี้ต้องกู้ยืมเป็นหนี้เพิ่ม

ความไม่มีความรู้และน้อยประสบการณ์ของเราทำให้เราเครียดและเป็นกังวลเสมอ
ว่าเราจะทำให้ธุรกิจมูลค่ามากมหาศาลนี้ (สำหรับเรา) ของครอบครัวต้องแย่ลง
ซึ่งสุดท้ายย่อมส่งผลถึงสถานะทั้งทางการเงินและจิตใจของคนในครอบครัว

แม้ตามความเป็นจริงแล้วเราพัฒนาบริษัทมาได้มากพอสมควรในระดับที่ได้รับการยอมรับจากผู้ใหญ่
จากเดิมที่มีแต่ฟีดแบคที่ไม่ได้จากคนนอกและสินค้ายังต้องปรับปรุงอยู่มาก
มาเป็นผลตอบรับที่ดีและเป็นที่ชื่นชมในปัจจุบัน แต่ผลประกอบการไม่ได้แสดงออกมาในทางที่ดีเลย
ยิ่งภายใต้สถานการณ์โรคระบาด covid ในช่วงสองปีมานี้ ถือว่าเลวร้ายมาก
นับวันผ่านไปเรายิ่งกดดัน อึดอัด รู้สึกไร้หนทาง ไร้ความสามารถ หมดค่าและไร้ทางต่อสู้
กับสภาวะทั้งทางสังคมและเศรษฐกิจที่ทุกคนต่างก็ยากลำบากเหมือนกัน

ทุกคน เราไม่สามารถออกไปจากตรงนี้ได้ เราออกไปจากตรงนี้ไม่ได้ แต่ก็ไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้ว
ครอบครัวเราสนับสนุนเราทุกอย่างในแง่ของการใช้ชีวิตที่นี่
แต่เราเองก็ไม่สามารถทนรับความกดดันความเครียดเหล่านี้ได้อีกแล้ว 

เราพยายามทำทุกอย่างเท่าที่เราพอจะรับรู้มาและมีประสบการณ์ในการหาความสุขให้ตัวเอง
ทั้งเรื่องเล็กๆน้อยๆอย่างการดูหนัง ฟังเพลง อ่านหนังสือ เดินเล่น ไปเข้าสังคม
ไปจนถึงการซื้อของอย่างหนัก ดูซีรีย์อย่างหนัก และอื่นๆ
พยายามฆ่าเวลาด้วยการทำอย่างอื่นเพื่อไม่ให้คิดถึงรื่องงาน

เราพยายามอย่างมากที่จะตั้งสติและปล่อยวาง พยายามคิดบวก
ปรับความรู้สึก ทัศนคติของตัวเองอยู่เสมอ จนรู้สึกว่ามันเป็นการทรมานตัวเองอย่างนึง (Toxic positivity)
เลยลองเปลี่ยนมาพยายามไม่คิดอะไร ตระหนักถึงความรู้สึกตัวเองอยู่เสมอ
ถ้าเจออะไรมาทำให้รู้สึกไม่มั่นคง ก็พยายามปล่อยวาง ให้เป็นไป แล้วทำเท่าที่ทำได้
แต่ทำไปได้ไม่นานก็จะมีจุดที่ดึงเรากลับมาอยู่กับความจริงที่ว่าเรายังต้องอยู่ตรงนี้ต่อไป

เรารู้สึกว่าเราไร้ความสามารถที่จะทำต่อไปได้แล้ว เราท้อ หมดกำลังใจ
หมดแรง ไร้ความหวัง หมดความอดทนพยายาม เดินต่อไปไม่ได้
เหมือนเราฝืนก้าวขาออกไปด้วยน้ำตา และจบที่กลับมายืนที่เดิม

ทุกวันนี้เหมือนอยู่บนรถไฟเหาะ ที่ออกวิ่งบ้างไม่ออกวิ่งบ้าง
สามารถรู้สึกไม่มั่นคงได้จากเรื่องเล็กๆน้อยๆ ร้องไห้ได้ทุกวัน
สามารถมีความสุขมากในวันนึงและเศร้าเสียใจมากได้ในวันถัดไป

เราเคยไปปรึกษาจิตแพทย์และนักจิตวิทยาของโรงพยาบาลมาแล้ว (นัดหมายพบเป็นครั้งๆ ไม่ต้องแอดมิทค่ะ)
เราพบคุณหมอและทานยาอยู่ร่วมปีเพื่อรักษาโรคซึมเศร้า จนเมื่อเริ่มดีขึ้น (อาการ และกำลังใจจะใช้ชีวิต)
ก็เปลี่ยนไปพบนักจิตวิทยาแทน อาจจะมองอย่างง่ายๆก็ได้ว่า
จากไปปรึกษาปัญหาสุขภาพ เปลี่ยนเป็นปรึกษาปัญหาชีวิตแทน
ไปอยู่สามสี่ครั้ง นักจิตวิทยาท่านนั้นก็มองว่าเราไม่จำเป็นจะต้องมาพูดคุยกับเขาแล้วก็ได้

เหมือนเรารู้ เราเข้าใจ เราตระหนักถึงเรื่องต่างๆ
ที่เหลือคือเราต้องจัดการกับสิ่งต่างๆนั้นที่เข้ามาชีวิตและสิ่งที่ทำให้เรารู้สึกไม่มั่นคงให้ได้ 
ก็คงเหมือนกับที่ทุกคนทำอยู่เสมอในชีวิตประจำวัน

เราก็พยายามเรื่อยมามาตลอด
อยู่กับตัวเอง ด้วยตัวเอง เหงาแต่ก็อดทน
กินข้าวคนเดียวทุกวัน ทำงานในห้องคนเดียวทุกวัน ไปไหนมาไหนคนเดียวตลอด
ท้อบ้างไม่ไหวบ้าง ก็โทรศัพท์เอา บินกลับบ้านบ้าง
กลับไปเจอครอบครัว เจอเพื่อนก็มีกำลังใจไปได้ระยะนึง พอกลับมาสักพักก็ดาวน์ใหม่อีก

เป็นลูปอย่างนี้เรื่อยมา จนตอนนี้ที่ชีวิตเหมือนเจอทางตันแล้วจริงๆ
เรารู้สึกว่าเราทำทุกอย่างที่เราทำได้แล้ว ดีในแบบที่เราเคยคาดหวังแล้ว
แต่ผลประกอบการกับตัวเลขไม่ไปทางเดียวกันเลย
เรารู้สึกว่าเราขาดคุณสมบัติบางอย่างที่จะนำบริษัทไปต่อได้ในทางที่ดี 

เราเป็นทุกข์หนักขึ้นเรื่อยๆ ซึม เศร้า รู้สึกไร้ทางช่วย
อยู่แบบไร้เป้าหมายในชีวิตและความหวังมาหลายเดือนแล้ว
ซึ่งเป็นสิ่งที่เรารู้สึกผิดหวังกับตัวเองมาก

เราเคยเป็นคนทะเยอทะยาน มีเป้าหมายในชีวิต มีความฝัน
มีความท้าทายที่อยากออกไปท้าเผชิญ ไปล้มลุกคลุกคลาน ไปเรียนรู้
ตอนนี้เราอยู่ไปวันๆเรื่อยๆ แบบไม่คาดหวังอะไรในหน้าที่การงานและในชีวิต
เรารู้สึกว่าเราไม่อยากจะต้องการอะไรอีกแล้ว นอกจากได้พักเสียทีจากความผิดหวัง

ล็อคที่ยังเป็นห่วงของเราอยู่คือการที่ที่บ้านยังหวังให้เราช่วยเค้าดูแลธุรกิจต่อ
เพราะไม่มีคนที่เขาสามารถไว้วางใจให้ดูแลจุดที่เรายืนอยู่ได้ คนเก่งคงมี แต่คนที่ไว้ใจได้นี่สิ 
ที่บ้านเขาก็สงสารและเป็นห่วงเรา แต่เขาเองก็ไม่รู้จะทำอย่างไร
ขณะเดียวกันเราก็รู้ด้วยว่าตัวเองจะใจสลายแบบพังไปเลยถ้าเรายอมแพ้จากตรงนี้
และความผิดหวังในตัวเองครั้งนี้คงจะติดตัวเราไปตลอดชีวิต เราคิดว่าเราไม่มีหน้าจะอยู่กับครอบครัวต่อได้ด้วยซ้ำ 

ภายใต้เงื่อนไขว่าธุรกิจนี้ยังต้องดำเนินต่อไปเพราะเดินทางมาไกลแล้ว
และใกล้จะปลดล็อคตัวเองจากการติดลบเต็มที
ทางเลือกที่เราคิดเองคร่าวๆคือ 

1. สู้ต่อ หาทางปรับตัว ปรับความคิด เข้มแข็ง จังหวะตอนนี้ไม่ดีแต่ถ้าอดทนไปอีกนิดมันจะดีขึ้นแน่นอน
ทางเลือกนี้เราอยากขอคำแนะนำจากทุกคนค่ะว่ามีแนวทางไหนที่ทุกคนทำเพื่อให้ตัวเองสบายใจ มีความสุขในการใช้ชีวิตและในการทำงานไหมคะ 

2. หาคนมาทำแทน ยอมรับว่าจะต้องยอมให้ธุรกิจครอบครัวนี้มีความเสี่ยงจากการให้คนอื่นเข้ามาดูแล เราเข้าใจว่าบริษัททั่วไปหลายแห่งก็หาคนนอกมาดูแลธุรกิจ มีการใช้ระบบหุ้นส่วน มีการทำสัญญา ฯลฯ เพื่อเพิ่มความมั่นใจให้กับเจ้าของ/ผู้ลงทุน แต่ในความเป็นจริงก็มีหลายบริษัทเช่นกันที่ต้องสูญเสียทุน โอกาส ไปจนถึงขั้นต้องปิดกิจการไปเพราะเหตุทุจริต ซึ่งผลที่ตามมาเราย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะรู้สึกรับผิดชอบเช่นกัน แต่%ความเสี่ยงนั้นอาจจะคุ้มค่าที่จะลอง มากกว่าที่ต้องทนอยู่กับความรู้สึกอย่างที่เป็นในปัจจุบันหรือปล่านะ? ใครมีความรู้เรื่องการส่งต่อ/หาคนทำงานในลักษณะนี้ เราอยากขอคำแนะนำเผื่อลองเอาไปปรึกษากับผู้ใหญ่ต่อไปค่ะ 

เล่ามายาวมาก ขอขอบคุณทุกคนที่ติดตามอ่านมาจนถึงตรงนี้นะคะ
แค่มีคนมาอ่านก็เหมือนมีคนรับฟัง เล่าออกมาก็รู้สึกโล่งไปบ้างเหมือนกันค่ะ 
เราเข้าใจว่าในโลกนี้ยังมีคนที่ต้องทุกข์กว่าเราอีกมาก อดกว่าเรามาก เจ็บกว่าเรามาก
และเราไม่คิดจะเปรียบเทียบความทุกข์ของตัวเองกับของใคร ถือว่ามาแชร์กันนะคะ :')

ท้ายสุดอยากขอเป็นอีกหนึ่งกำลังใจให้คนที่กำลังอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบากและต้องการกำลังใจนะคะ
ขอให้ทุกอย่างดีขึ้นเร็วๆ ให้คุณได้เจอคนที่ดีเรื่องราวที่ดีและมีความสุขในชีวิตนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ :')
แก้ไขข้อความเมื่อ
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่