สวัสดีค่ะ เราเป็นเด็ก ปวช.ปี1นะคะ เราเรียนออนไลน์หนักมากเรียนวันละ8-9ชั่วโมง แล้วทุกวิชาที่เรียนก็มีการสั่งงาน-การบ้าน เราใช้เวลาในกาาทำงานเกือบ2ชั่วโมง ที่นี้บ้านเรามีผู้ป่วยติดเชื่อที่อาการยังไม่หายดี แต่ต้องถูกส่งให้มากักตัวที่บ้านแล้วให้ครอบครัวดูแล แต่เพราะการเรียนทำให้เราไม่ค่อยมีเวลาว่างเลย วันนี้เราได้เขาไปคุยกับเขา เขาว่าเราบอกเราไม่มาดูเเลเขา ในเวลาที่เขาใกล้จะตายเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แต่เรากับเอาแต่เรียน เขาถามเราว่าจะเอายังไง เราบอกไปว่าไม่รู้ เพราะที่ผ่านมาเราไม่ได้เป็นคนเลือกอะไรเองเลย เรื่องการเรียนหากทำได้ไม่ดีก็จะโดนด่า โดนว่า โดนดูถูก เราพยายามเพื่อไม่ให้เขามาด่าหรือมาว่าเราได้ แต่พามีโรคโควิดเข้ามา เขากลับด่าเราว่าเราเพราะว่าเราสนการเรียนมากกว่าชีวิตคน เราไม่สามารถเถียงอะไรได้เลย เราเหนื่อยค่ะ เราเสียใจด้วยที่เขาพูดแบบนี้ เราพยายามทำทุกอย่างที่ทำได้เเล้ว แต่มันไม่เคยถูกใจเขาเลยเพราะเขาบอกว่าสิ่งที่เขาทำให้เรามันมากกว่าสิ่งที่เราทำให้เขา แต่เรารู้สึกไม่ยุติธรรมเมื่อในสิ่งที่เขาให้เราแต่เรากับต้องมาก็เเล้วใช้กับคนอื่น แล้วคนๆนั้นก็เคยต้องทำอะไรเลย เราโดนว่าโดนด่าโดนใช้ เเต่คนนั้น เอาเเต่เล่นเอาแต่กินเอาแต่นอน ไม่สนเรื่องเรียนไม่คิดที่จะช่วยใครในบ้านเลย กับไม่มีใครว่า มันเป็นแบบนี้มานานหลายปีเเล้ว วันนี้หลังจากที่โดนว่าเราได้ส่งข้อความไปขอครูเรื่องพักการเรียน เพราะถ้าจะให้ทนต่อก็ไม่ไหว เราได้ทำในสิ่งที่เราคิดว่าถูกที่สุดในตอนนี้เเล้ว เพื่อที่จะเอาเวลาไปดูคนที่ป่วย แต่ก็ไม่รู้ว่าเราจะได้คำตอบยังไงบ้าง เราอาจจะโดนว่าหรือโดนด่าอีกเพราะตัดสินใจเออเอง แต่อย่างน้อยเราก็ได้คิดที่จะทำเองเเล้วอย่างหนึ่ง เป็นกำลังใจให้คนที่โดนปัญหาเดียวกันนะคะ