อายุน้อย ไม่มีเป้าหมายในชีวิต ไม่มีสิ่งที่ชอบ ทำไงดี?

ตั้งกระทู้ครั้งแรกแบบจริงๆจังๆค่ะ ขอเกริ่นก่อนว่า ณ วันที่ตั้ง จขกท. อายุ19 ปี ตั้งแต่เด็กจนโต อยู่ในโอวาทและกรอบที่คนที่บ้านตีไว้เกือบทั้งหมด (มีแหกกฎบ้างแต่ไม่ใช่เรื่องร้ายแรงมาก เช่น เลือกสายเรียนเอง เลือกเสื้อผ้าที่ชอบเอง) ไม่เคยเที่ยวกลางคืนกับเพื่อนค่ะ มีปีนึงที่อยู่บ้านเช่าคนเดียว พ่อแม่อยู่บ้านอีกที่ที่ตจว. ก็เคยกลับดึกแค่2เหตุผลนั่นก็คือ กินหมูกระทะ กับ อ่านหนังสือที่ร้านกาแฟ กับเพื่อนค่ะ พวกเครื่องดื่ทแอลก็เคยดื่มนะคะ แต่ส่วนมาก99%ดื่มในสายตาคนที่บ้าน มีคนที่บ้านอยู่ด้วยตลอด ในชีวิตรู้แค่ว่ามีสิ่งที่ ไม่ชอบ ไม่เคยทำ กับ เฉยๆค่ะ ไม่มีอะไรที่ชอบ ไม่มีอะไรที่โปรดปรานเป็นพิเศษ แม้กระทั่งเสื้อผ้า หรือ ของกิน ไม่เคยออกนอกลู่นอกทางที่ที่บ้านตีกรอบไว้ให้เพราะถูกสอนมาว่า ถ้าเป็นเด็กที่เชื่อฟังก็จะยอมปล่อย หรือ ถ้าเป็นเด็กดีก็จะมีรางวัลให้ จนกระทั่งเข้าสู่ช่วงมัธยมปลายขึ้นมหาลัยค่ะ อย่างที่ได้กล่าวไปเบื้องต้น เราแอบเลือกสายเรียนเองค่ะ เพราะเราคิดว่า เราไม่มีความสามารถพอที่จะเรียนวิศวะ หรือแพทย์ และไม่ได้มีความชอบเลย ก็เลยเลือกลงศิลป์-คำนวน แต่ตัวเราเองก็ไม่ได้เก่งคำนวน เพราะตอนที่ที่บ้านรู้ว่าจะไม่เรียนแผนวิทย์-คณิต เค้าค่อนข้างโมโหมาก เราก็เลยเอาหน่วยกิตคำนวนเยอะๆไว้ก่อนจะได้มีตัวเลือกในการเข้ามหาลัย(สำหรับความคิดในตอนนั้น) และเมื่อถึงช่วงที่มหาลัยเริ่มเปิดรับสมัคร เพื่อนๆเริ่มมีคณะในฝัง งานในดวงใจ เป้าหมายในอนาคต แต่เราไม่มีเลยค่ะ ไม่มีสิ่งที่ชอบ ไม่มีสิ่งที่อยากทำ ไม่มีสิ่งที่อยากเป็น มีแต่เฉยๆกับไม่ชอบ แล้วก็ไม่ได้ถนัดอะไรสักอย่าง ทุกอย่างกลางๆหมดเลยค่ะ ก็ไม่ได้แย่ แต่ก็ไม่ได้ดีไปมากกว่าคนอื่นๆ ไม่สุดสักทาง เพราะที่บ้านมักจะสอนมาว่า ในโลกความเป็นจริง โลกข้างนอก ต่อให้ไม่ชอบก็ต้องทำ ต้องอดทน ห้ามแสดงออกว่าชอบหรือไม่ชอบ ถ้าไม่ชอบก็ให้เฉยๆ ถ้าชอบก็ใส่แรงไปให้เต็มที่ ส่วนใหญ่จะทำตามคำสั่งของที่บ้านซะมากกว่าค่ะ อยากให้ทำอะไร ทำตัวแบบไหน จนกระทั่งคิดได้ว่า เรามีความคิดที่อยากจะเข้ามหาลัยชื่อดังในตัวเมืองให้ได้ที่นึง แต่เราดันไม่ใช่คนเก่งมาก คะแนนกลางๆไม่สูง ไม่ต่ำ แต่ก็ไม่สามารถเข้ามหาลัยนั้นคณะนั้นได้ ที่เราเลือกมหาลัยนั้นคณะนั้น เพราะเคยไปworkshopการเรียนและการทำงานในสายอาชีพนั้นๆแล้วเรารู้สึกว่าเราโอเคมากๆ มันอาจจะไม่ได้แบบคลิ้กเลย แต่อย่างน้อยมันก็ทำให้เรารู้สึกสนใจมากกว่าคณะอื่นๆ แต่ก็ตามนั้นเลยค่ะ สอบไม่ติด และจู่ๆที่บ้านก็ไม่อยากจะส่งเรียนขึ้นมา เพราะเราไม่มีจุดหมายให้เค้าค่ะ ไม่รู้จะเรียนคณะอะไรกันแน่ ไม่รู้จะเรียนที่ไหนกันแน่ ไม่รู้ว่าเรียนแล้วจะเป็นไง จบมาแล้วจะทำอะไร ไม่มีเป้าหมายในชีวิต เค้าเลยเลือกที่จะไม่ส่งเราต่อค่ะ ให้ออกมาช่วยธุรกิจของที่บ้าน ให้เค้ามาเริ่มทำงานตั้งแต่ต้นน้ำยันปลายน้ำ แต่ในระหว่างนั้น เราก็มีความรู้สึกนึงที่คิดว่า เราไม่happyเลย แต่ก็ไม่รู้ทำไม จนทุกวันนี้เราก็เหมือนหัวหน้างาน รายได้ก็อาจจะไม่เยอะเท่าไหร่ (ประมาณ30k/1m) เรานอนไม่ค่อยหลับ เป็นกังวลอยู่ตลอด อะไรที่เคยสนใจอยากลองทำก็ไม่อยากทำแล้ว จนมีโอกาสได้ลองไปพบจิตแพทย์ ก็ปรากฏว่า เป็นโรคซึมเศร้าค่ะ แต่ไม่กล้าบอกที่บ้าน เพราะเคยเกริ่นไว้แล้ว เค้ามองว่าเราแค่เอาแต่ใจและคิดไปเอง ทุกวันนี้เราไม่มีคงามสุขกับการใช้ชีวิตเลยค่ะ เหนื่อยกับการที่ต้องตื่นมาทำงานในทุกวันมาก เราไม่มีเหตุผลมากพอที่จะออกไป แต่เราก็ไม่อยากอยู่แล้ว ควรทำไงดีหรอคะ ทำไงให้มีเป้าหมายในชีวิต ทำไงให้มีความชอบ ต่อให้เราทำงานต่อ เราอาจจะมีเงินเก็บมากกว่าคนอายุเท่ากัน แต่เราอยากตายมากขึ้นทุกๆวันเพราะไม่มีเป้าหมายในชีวิตเลยค่ะ 

ป.ล.ที่บ้านเป็นเจ้าของธุรกิจค่ะ เวลาทำงานก็ให้เราวางตัว ตีกรอบให้มากขึ้นกับพนง.คนอื่นๆ เวลาทำงานพลาดมาเค้ามักจะใช้คำพูดแรงๆใส่ เช่น ทำงานไม่ได้เรื่อง,ห่วยแตก,นี่คือตั้งใจแล้วใช่ไหม,ไปทำมาใหม่ไปงานดูไม่ได้ใครจะนับถือ,ทำตัวไร้สาระดูโลกข้างนอกบ้างว่าเค้าไปถึงไหนแล้ว,วันหยุดแล้วงานต้องหยุดกับคนคนเดียวไหม ต้องให้ทุกคนรอเราคนเดียวหรอ ประมาณนี้อ่ะค่ะ