สวัสดีคับผม... มีเรื่องเล่าอยากระบายลงกระทู้ให้สิ่งที่คิดเป็นตัวอักษร ใครที่เข้ามาอ่านสามารถแสดงความคิดเห็นได้นะคับ
( สิ่งที่เล่ามาทั้งหมดนั้นความจริงมีมากกว่านั้นผมแค่เล่าย่อๆอาจดูต่างจากความจริงไปเยอะ )
(สิ่งที่ผมเล่ามาจากมุมมองผมล้วนๆ)
คือ.. ผมมีเพื่อนและรุ่นน้อง (online) พวกผมชอบเล่นเกมกันทุกวัน ผมรักและแคร์พวกมันมากเคยร้องให้เพราะพวกมันหลายครั้ง ผมมักจะเป็นคนชวนพวกมันเล่นเกมซึ่งคนที่เลิกเล่นท้ายสุดมักจะเป็นผมทุกครั้ง แล้วท้ายที่สุดจะมีคนในกลุ่มชอบน้อยใจทำตัวเหมือนตัวเองเหมือนโดนทิ้ง เพราะตัวเองเลิกเล่นก่อน(ไปเล่นเกมอื่นแถน) แล้วคนอื่นๆก็ถยอยๆหันไปเล่นเกมอื่นตาม เหลือไว้เพียงแค่ผมนั่งเหงาอยู่คนเดียว (แล้วตกลงใครเป็นคนโดนทิ้งหนิ?)
เราเล่นเกมกันทุกวันส่วนใหญ่เกมที่ผมเสนอเกมที่เล่นจะเป็นเกมแนวใช้เวลาฟาร์มของต่อสู้ MMO ซึ่งต่างกันพวกรุ่นน้องและเพื่อนๆผมชอบเล่นเกมแนว anime การ์ตูนต่อสู้ ยิงปืน จบในรอบวนรูบ ซึ่งผมก็ไม่ได้เกลียดอะไร ผมก็เล่นกับพวกมันได้
ผมก็เลยปรับตัวไปเล่นกับพวกมันตลอด เวลามีคนโดนทิ้ง หรือคนหายไปในก็เป็นผมสะส่วนใหญ่ที่จะไปตามถาม หรือ ไปtake care เสมอ ( เท่าที่ผมเห็น ) ผมเลยคิดว่าที่พวกมันทำตัวสนแค่ตัวเองนี่น่าจะเป็นเพราะอายุยังน้อยประสบการณ์เกี่ยวกับพวกพ้องยังไม่เยอะมั้งเลยไม่รู้สึกอะไรเวลาคนในตี้บางคนอยู่ในห้องคุยอื่นคนเดียว (ผมคุยกันในDiscord)
ซึ่งเวลาคนอยู่ในห้องdiscordคนเดียวผมคิดว่าเขาคนนั้นน่าจะรอใครสักคนเข้ามาคุยกับเขา แต่คนในตี้ผมที่ไม่ได้สนิทกับเขามากนักแต่อยู่ในตี้เดียวกัน เขาเห็นก็ไม่เคยเข้าไปคุยหรือแชทเลย ผมเลยคิดว่าแสดงว่าตี้ที่ผมอยู่นี้นั้น ใช่ว่าทุกคนจะรักและคุยกันได้ทุกๆคน กลายเป็นว่าคนในตี้ผมคุยเฉพาะกับคนที่อยากคุยเท่านั้น นอกจากนั้นใครจะทำอะไรก็ไม่สนใจหรอก ...หรอ? นั่นคือสิ่งที่มันควรจะเป็นหรือ
พอผมใช้ชีวิตแบบนี้ไปนานๆเข้าผมก็รู้สึกว่าเหมือนว่าตัวเองน่าจะ... อยู่ผิดที่หรือเปล่า? แต่ผมก็ยังอยู่กับพวกมันต่อ แต่ไม่ค่อยtakecareเท่าเมื่อก่อนเพราะว่ามันรู้สึกเหนื่อย เบื่อหนายกับการวนวูบ ชีวิตประจำวันแบบนี้ พอรู้สึกตัวอีกทีก็กลายเป็นว่าผมนั้นแถบจะไม่ค่อยมีใครแคร์ผมเลยนอกจากเพื่อนสนิทผม (อาจเป็นเพราะผมอายุมากสุดเขาเลยคิดว่าเป็นพี่คงไม่เป็นไรหรอก...หรือเปล่า?)
ปล.ผมเป็นเป็นเด็กที่ขาดความอบอุ่นจากครอบครัวเลยแคร์สิ่งที่เรียกว่ามิตรภาพเป็นหลักๆในชีวิตวัยรุ่น
สิ่งที่อยากเล่าที่จริงมีอีกแต่ขี้เกียจพิมพ์ ตอนนี้สบายหัวมาหน่อยแล้ว(ระหว่างพิมพ์) ขอบคุณที่เข้ามาเห็นและอ่านคับ
เพื่อน และ รุ่นน้อง
( สิ่งที่เล่ามาทั้งหมดนั้นความจริงมีมากกว่านั้นผมแค่เล่าย่อๆอาจดูต่างจากความจริงไปเยอะ )
(สิ่งที่ผมเล่ามาจากมุมมองผมล้วนๆ)
คือ.. ผมมีเพื่อนและรุ่นน้อง (online) พวกผมชอบเล่นเกมกันทุกวัน ผมรักและแคร์พวกมันมากเคยร้องให้เพราะพวกมันหลายครั้ง ผมมักจะเป็นคนชวนพวกมันเล่นเกมซึ่งคนที่เลิกเล่นท้ายสุดมักจะเป็นผมทุกครั้ง แล้วท้ายที่สุดจะมีคนในกลุ่มชอบน้อยใจทำตัวเหมือนตัวเองเหมือนโดนทิ้ง เพราะตัวเองเลิกเล่นก่อน(ไปเล่นเกมอื่นแถน) แล้วคนอื่นๆก็ถยอยๆหันไปเล่นเกมอื่นตาม เหลือไว้เพียงแค่ผมนั่งเหงาอยู่คนเดียว (แล้วตกลงใครเป็นคนโดนทิ้งหนิ?)
เราเล่นเกมกันทุกวันส่วนใหญ่เกมที่ผมเสนอเกมที่เล่นจะเป็นเกมแนวใช้เวลาฟาร์มของต่อสู้ MMO ซึ่งต่างกันพวกรุ่นน้องและเพื่อนๆผมชอบเล่นเกมแนว anime การ์ตูนต่อสู้ ยิงปืน จบในรอบวนรูบ ซึ่งผมก็ไม่ได้เกลียดอะไร ผมก็เล่นกับพวกมันได้
ผมก็เลยปรับตัวไปเล่นกับพวกมันตลอด เวลามีคนโดนทิ้ง หรือคนหายไปในก็เป็นผมสะส่วนใหญ่ที่จะไปตามถาม หรือ ไปtake care เสมอ ( เท่าที่ผมเห็น ) ผมเลยคิดว่าที่พวกมันทำตัวสนแค่ตัวเองนี่น่าจะเป็นเพราะอายุยังน้อยประสบการณ์เกี่ยวกับพวกพ้องยังไม่เยอะมั้งเลยไม่รู้สึกอะไรเวลาคนในตี้บางคนอยู่ในห้องคุยอื่นคนเดียว (ผมคุยกันในDiscord)
ซึ่งเวลาคนอยู่ในห้องdiscordคนเดียวผมคิดว่าเขาคนนั้นน่าจะรอใครสักคนเข้ามาคุยกับเขา แต่คนในตี้ผมที่ไม่ได้สนิทกับเขามากนักแต่อยู่ในตี้เดียวกัน เขาเห็นก็ไม่เคยเข้าไปคุยหรือแชทเลย ผมเลยคิดว่าแสดงว่าตี้ที่ผมอยู่นี้นั้น ใช่ว่าทุกคนจะรักและคุยกันได้ทุกๆคน กลายเป็นว่าคนในตี้ผมคุยเฉพาะกับคนที่อยากคุยเท่านั้น นอกจากนั้นใครจะทำอะไรก็ไม่สนใจหรอก ...หรอ? นั่นคือสิ่งที่มันควรจะเป็นหรือ
พอผมใช้ชีวิตแบบนี้ไปนานๆเข้าผมก็รู้สึกว่าเหมือนว่าตัวเองน่าจะ... อยู่ผิดที่หรือเปล่า? แต่ผมก็ยังอยู่กับพวกมันต่อ แต่ไม่ค่อยtakecareเท่าเมื่อก่อนเพราะว่ามันรู้สึกเหนื่อย เบื่อหนายกับการวนวูบ ชีวิตประจำวันแบบนี้ พอรู้สึกตัวอีกทีก็กลายเป็นว่าผมนั้นแถบจะไม่ค่อยมีใครแคร์ผมเลยนอกจากเพื่อนสนิทผม (อาจเป็นเพราะผมอายุมากสุดเขาเลยคิดว่าเป็นพี่คงไม่เป็นไรหรอก...หรือเปล่า?)
ปล.ผมเป็นเป็นเด็กที่ขาดความอบอุ่นจากครอบครัวเลยแคร์สิ่งที่เรียกว่ามิตรภาพเป็นหลักๆในชีวิตวัยรุ่น
สิ่งที่อยากเล่าที่จริงมีอีกแต่ขี้เกียจพิมพ์ ตอนนี้สบายหัวมาหน่อยแล้ว(ระหว่างพิมพ์) ขอบคุณที่เข้ามาเห็นและอ่านคับ