ทุกคนคิดว่าสิ่งที่เราเป็นเรียกว่าเราป่วยมั้ยคะ

คือเราเป็นคนนึงที่มีปัญหากับครอบครัว คือแม่เราเป็นคนชอบบ่น ชอบหาเรื่อง ชอบเซ้าซี้และชอบเอาเราเปรียบเทียบกับคนนู้นคนนี้  เราอายุ 16 นะคะ บ้านเราขายของตลาดนัดค่ะ ซึ่งถ้าวันไหนเราไม่มีเรียน เราต้องไปช่วยตลอด ทุกครั้ง เคยมีครั้งนึง เราขอไปเที่ยวกับครอบครัวแฟน ไม่ได้ค้างคืนนะคะ ด่าเรายับว่าเราไม่เคยช่วยงานอะไรเลย ทั้งๆที่เราช่วยมาตลอดทุกครั้ง ทุกวัน พาลไปหมด เราแทบอยากวิ่งหนีไปเลยค่ะ จนเรากับแม่และพ่อทะเลาะกันบ่อยถึงขั้นที่เราไม่อยากเจอหน้าเค้า ถึงเวลาเลิกเรียนมาเราเข้าห้องเลย ไม่เคยแม้แต่คิดอยากที่จะนั่งร่วมโต๊ะกินข้าวหรือพูดคุยอะไรกันแต่เราใรมุมมองพ่อแม่คนอื่นจะมองว่าเราเป็นเด็กน่ารักมากๆ เช่นกับครอบครัวแฟน เราไปบ้านเค้าทีไร เราช่วยงานบ้านเค้าทุกอย่าง เป็นพื้นเพนิสัยเราอยู่แล้วค่ะที่ไม่ชอบอยู่นิ่ง ชอบช่วยทำนู่นทำนี้ แต่พอแม่แฟนมาบ้านเรา เล่าแม่เรา แม่เราก็จะด่าเราให้เค้าฟังว่าเราเนี่ยดื้อ นิสัยไม่ดี ก้าวร้าว ไม่ช่วยทำงานอะไรเลย เอาแต่ขี้เกียจ นี่ก็เป็นสิ่งนึงที่เราไม่ชอบในตัวแม่นะคะแต่เราพูดออกไปไม่ได้หรอกค่ะ จนตอนนี้เราเริ่มมามองตัวเอง เรารู้สึกเหมือนเรามีโลกสองใบค่ะ ใบนึงเป็นโลกของครอบครัวสิ่งไม่มีความน่าอยู่เลยแม้แต่นิดเดียว ส่วนอีกใบเป็นโลกทั่วๆไป ที่เราอยากอยู่แต่ในโลกใบนี้ ก่อนหน้าที่เราจะมีแฟน เราเหลือแค่โลกแห่งความเป็นจริงใบเดียวคือโลกสีดำ เราไม่มีความสุขเลยค่ะ ชีวิตวัยรุ่นที่เราควรจะมีมันหายไปหมดเลย วันๆเราเอาแต่นั่งร้องไห้ จนเรามามีแฟนเรากล้าที่จะเล่าทุกอย่างให้เค้าฟัง จากเราที่เป็นคนไม่มีความสุข เราเหมือนกลายไปเป็นอีกคนค่ะที่ตรงกันข้ามกับคนเก่า จนถึงตอนนี้เรารู้สึกเหมือนเรามีสองคนในร่างเรา เราแบบที่พ่อแม่เห็นจะเป็นแบบนึงแต่เราแบบที่คนอื่นเช่นเพื่อน แฟนหรือครอบครัวอื่นเห็นเรา ก็จะเป็นอีกแบบนึง อ่อ มีอีกอย่างค่ะที่เรารู้สึกคือ เวลาที่เราอยู่กับครอบครัวอื่น เรารู้สึกมีความสุขมากกว่าอยู่กับครอบครัวตัวเองหลายเท่าเลยค่ะ ซึ่งเราไม่เข้าใจค่ะว่าเราป่วยแล้วไม่รู้ตัวหรือเป็นเพราะอะไรร เราสับสนกับตัวเองมาก ทำไมเราถึงเป็นแบบนี้ เรางงว่าทำไมตัวเรารที่คนอื่นมองมามันเหมือนเป็นคนละคนเลย หรรือเป็นเพราะอุปนิสัยเราเฉยๆ แต่ยอมรับนะคะว่าอยู่บ้านเราแทบไม่มีความสุขเลยจริงๆ วันๆนึงเรายิ้มนับครั้งได้เลยค่ะ ขอความคิดเห็นจากทุกคนหน่อยนะคะ