เป็นโรคซึมเศร้าแต่ทางบ้านไม่มีใครเข้าใจ แม่บอกว่าเราเป็นโรคจิต

เราอายุ17ค่ะเป็นโรคซึมเศร้า ที่รู้ว่าเป็นเพราะไปหาหมอมาแล้ว และหมอก็วินิจฉัยว่าเป็นจริงๆค่ะ แล้วก็ได้ยามากิน กินยามาได้2เดือนแล้วค่ะ  เราเหมือนจะดีขึ้นบ้างช่วงนึง แต่ช่วงนี้เรากลับมาเป็นหนักขึ้นอีกมากๆ มากจนมันมีผลต่อการเรียนเรา ตอนนี้เราเรียนอยู่ออสเตรเลียค่ะ โดนอาจารย์ทัก3คนแล้วว่าเราดูไม่โอเคมากๆ เรามีปัญหาอะไรรึเปล่า แต่เราก็พยายามบอกว่าไม่เป็นอะไร พยายามบอกแค่ว่าเครียดเรื่องเรียน เพราะแม่เราบอกเราเสมอว่าอย่าบอกใครว่าเศร้า เขาจะเบื่อเอานะถ้าเป็นแบบนี้บ่อยๆ เราเลยพยายามเก็บเอาไว้คนเดียวมาโดยตลอด เรายอมรับว่าเราไม่ไหวอีกแล้วค่ะ มันพังไปหมดการเรียนเราดรอป เราไม่มีเพื่อนคบ เพื่อนที่เคยสนิทกันมากๆก็ตีตัวออกห่างแล้วก็ไม่เห็นเราเป็นเพื่อนอีกแล้ว วันนี้เรากลับบ้านมาระบายกับแม่เกี่ยวกับปัญหาทุกอย่าง แต่แม่เรากลับบอกว่าปัญหาทุกอย่างมันเกิดขึ้นเพราะตัวเราเอง เพราะเราเป็นแบบนี้เลยไม่มีใครอยากจะคบแม้แต่เพื่อนยังไม่อยากจะยุ่งด้วยเลย แล้วแม่ก็บอกกับเราว่าไม่ดูตัวเองบ้างว่าทำไมอะไรๆมันแย่ลง เพราะเป็นแบบนี้ไง แล้วก็ไม่ต้องบอกใครนะว่าซึมเศร้าบ้าบออะไร เพราะคนเขาจะมองว่าเราเป็นโรคจิต เเม่พูดเสร็จก็เดินออกจากห้องไป เราบอกตรงๆว่าอยากตายมากค่ะ ไม่มีเซฟโซนให้เราเลยจริงๆ แม้แต่แม่คนที่เราคิดว่าเราจะปรึกษาได้ แต่ทำไมทุกอย่างมันพังไปหมด หรือจริงๆแล้วปัญหามันเกิดจากเราจริงๆ เราหมดความหวังหมดความพยายามแล้วค่ะ ตอนนี้มันท้อมันไม่ไหวแล้ว พรุ่งนี้เราก็ต้องไปคุยกับครูอีก เพราะครูเรียกไปคุยพรุ่งนี้ค่ะ ครูบอกว่าเราเปลี่ยนไปมากจริงๆ และเราก็ไม่เข้าคลาสนั้นมา2อาทิตย์แล้ว เราไม่โอเคจริงๆค่ะเราเก็บมันไว้คนเดียวไม่ไหวอีกแล้ว เราบอกแม่ว่าพรุ่งนี้ต้องไปคุยกับครูนะ แม่ก็บอกว่าให้บอกครูไปแค่ว่าเหนื่อยเรื่องเรียน ไม่ต้องบอกว่าเศร้าอะไร เห้อ เราควรทำยังไงคะ อะไรที่เราควรจะทำจริงๆ