ความสิ้นหวังและการรอคอยอะไรบางอย่าง

ผมเพิ่งเสียพ่อไปเมื่อไม่กี่วันนี้เอง ด้วยโรคโควิด มันเป็นช่วงเวลาที่รวดเร็วและไม่ทันได้ตั้งตัว ผมกับแม่ได้เจอหน้าพ่อครั้งสุดท้ายตอนที่ผมพาท่านไปส่งโรงพยาบาล ผมได้เห็นเพียงแค่แววตาของเค้า มันเป็นเหตุการที่ยากจะทำใจรับไว้ได้ และจากนั้นไม่นานทาง โรงพยาบาลโทรมาแจ้งว่า คุณพ่อท่านเสียด้วยอาการเชื้อลงปอด มันทำให้ผมแทบคุมสติตัวเองไม่อยู่ ไม่นึกว่า โควิด จะพรากพ่อไปจากผมได้ มันเป็นช่วงเวลาที่เศร้าโศกแต่ทำอะไรไม่ได้ และวันรุ่งขึ้นผมกับแม่ได้ไปตรวจหาเชื้อ ที่ รพ.จว.เนื่องจากพวกเราอยู่ในบ้านเดียวกัน และผลตรวจออกมาว่า แม่ติดเชื้อ ส่วนผมไม่พบเชื้อ มันเป็นวินาที ที่ทำให้ความรู้สึกของคนเรา ลดลงอย่างมาก ความเครียดและความวิตกกังวล ใช้เวลาอยู่หลายวันในการประคองตัวเองให้มีสติกลับมา และเริ่มต้นหาวิธีรับมือกับมัน ผมได้แจ้งทาง รพ.จว ขอลงทะเบียน กักตัวที่บ้านเป็นเวลา14วัน เนื่องจากอาการของคุณแม่ยังไม่รุ่นแรง ทางเจ้าหน้าที่บอกจะติดต่อกลับมา ผมเป็นห่วงแม่ผมมาก ผมเพิ่งเสียพ่อไปไม่กี่วัน ผมไม่อยากจะเสียแม่ไปอีก เพราะตอนนี้เราเหลือกันแค่สองคนแล้ว วันต่อมา ทาง รพ.จว ติดต่อมาว่าทำเรื่องการลงทะเบียนเรียบร้อยและเอาชื่อคุณแม่เข้าระบบแล้ว และเค้าบอกให้รอติดต่อกลับเพื่อนัดมา ตรวจปอด แต่นับตั้งแต่วันแรกที่ลงทะเบียนจนวันนี้ก็เป็นวันที่10ของกานกักตัว ไม่มี จนท.ติดต่อกลับมาเลย ไม่มีความช่วยเหลืออะไรทั้งนั้น ในระหว่างที่กักตัวรักษา ไม่มีแม้แต่ยาต้าน ผมทำได้แค่รักษาแม่ตามอาการยาที่พอมีอยู่ก็เริ่มจะหมด จะต้องให้รออีกนานแค่ไหน รึจะต้องให้แม่ผมอาการหนักถึงจะรีบมา รึจะต้องให้ผมเสียแม่ไปอีกคน ชีวิตผมตอนนี้ก็แทบจะไม่เหลือใครแล้ว ไม่คิดว่าชีวิตจะมาถึงจุดๆนี้ได้ ตอนนี้ผมกับแม่ได้แต่รอความหวัง ความหวังที่ไม่รู้ว่าจะมีจริงไหม