เก็บเงินสร้างบ้านแต่

เราอายุ 25 ปี และแฟนเราอายุ 28 ปี ก่อนอื่นเราต้องขอบอกก่อนเลยว่าเราเป็นคนชอบเก็บเงินมาตั้งแต่เด็กๆซึ่งตัวเราเองก็มองว่ามันเป็นเรื่องที่ดีนะ ช่วงอายุ20-25 ปี เราไม่มีแฟน และเราก็เก็บเงิน ได้เงินจำนวนหนึ่งแสนเจ็ดหมื่นกว่าบาท เราดีใจมากๆอและได้นำเงินไปซื้อรถ หลังจากนั้นเราก็มีงานปรำจำทำแล้วใจก็คิดอยากมีแฟนเหมือนคนอื่นเขา และไม่นานก็มีจริงๆ แต่แฟนเราอยู่ไกลมาก แต่เราก็ไม่ท้อ รถเราก็มี เงินเดือนเราก็มี เราเดินทางไปหาเค้าบ่อยมาก จนเราไม่มีเงินเก็บ และเงินที่มีเก็บก่อนหน้าก็หมด เค้ามีภาระทางครอบครัวของเค้าทำให้เงินเดือนเค้าไม่พอใช้ เราก็สงสาร และเป็นห่วงจึงหยิบยื่นให้ทุกเดือน เมื่อก่อนไปหาทุกอาทิตย์ แต่พักหลังๆไปแค่เดือนละครั้งเพราะถ้าไปหาแต่ละครั้งต้องใช้เงินเยอะ เราเลยเอาเงินส่วนที่จะไปหาโอนไปให้เค้าใช้เพราะเป็นห่วงกลัวเค้าไม่มี แต่วันหนึ่งเราก็มีความคิดขึ้นมาว่าเราอยากได้บ้านสักหลัง เราเลยตัดสินใจเก็บเงินโดยไม่บอกแฟนเรา เพราะกลัวว่าถ้าเค้ารู้ว่าเรามาเงินเก็บแต่เวลาเค้าลำบากเค้าต้องไปยืมคนอื่นเค้าจะน้อยใจ ต้องบอกก่อนนะว่าการเก็บของเราคือเราก็หักห้ามใจเราสุดๆ เราอดอยากแค่ไหนก็ต้องอดทนไม่ไปถอนเงินเก็บมาใช้นอกจากจำเป็นแบบสุดขีด เพราะเราคิดว่าถ้าไม่มีวินัยเราคงไม่มีเงินเก็บแน่นอน และแล้วแฟนเราก็รู้ว่าเรามีเงินเก็บ และเดือนนั้นเค้าบอกให้เราไปหา แต่เงินใช้เราเหลือไม่กี่บาท ซึ่งแค่เติมน้ำมันก็ไม่พอ แต่ใจเราไม่อยากเอาเงินเก็บออกมาและตอนนั้นสถานการ์โควิดแย่มากเรามีคนแก่อยู่ที่บ้านใจหนึ่งก็อยากไปหาแฟน เราก็ให้เหตุผลไปว่าเรามีเงินแค่นี้นะ แต่ทำไมเค้าเหมือนไม่พอใจเรา เราก็ยอมใจอ่อนไปเอาเงินเก็บออกมา เพื่อไปหาเค้า ใช่และมันไม่ใช่แค่ครั้งเดียว เป็นแบบนี้อยู่บ่อยๆ ในใจก็แคร์กลัวเค้าจะโกรธ แต่ก็ท้อใจ พูดตรงๆเลยนะถ้าเราใช้สมองรักเค้าเราคงไม่อยู่จุดนี้ เราใช้ใจล้วนๆเพราะตั้งแต่คบกันเค้าไม่เคยช่วยอะไรเราเลยในเวลาเราไม่มี เพราะเหตุผลคือเค้าก็ไม่มีจะช่วย ที่เราเก็บเงินเราก็ไม่ได้มีเหลือเก็บมากมายอะไร แค่บังคับตัวเองฝากเก็บก่อนใช้ เราควรทำยังไงดี ทำไมเราเหนื่อยเราท้อ เราควรทำอย่างไรดี เราอยากมีอนาคตที่ดี มีบ้าน มีรถ และอยากมีไปพร้อมกับที่มีเค้าอยู่ข้างๆ แต่ทำไมหนทางมันดูมืดมน ขอบคุณสำหรับคอมเม้นทุกคน และขอร้องอย่าด่าเราแรง ลืมบอกไปเราให้เงินแฟนเราแต่เราก็ให้พ่อแม่ทุกๆเดือนนะ  เรากับแฟนอยู่คนละที่