สวัสดีคะ เราชื่อใหม่ (เป็นชื่อที่ฝั่งครอบครัวแฟนตั้งให้แทนชื่อเก่าเพื่อต้อนรับแต่สิ่งใหม่ๆนั่นคือความหมายของเค้า)
เรามีลูก1คน อายุ9เดือนพอดี ที่ผ่านมาคือเราปกติดีทุกอย่างจนเราเริ่มสังเกตตัวเองตอนลูกได้5เดือน เราเริ่มคิดมาก ระแวง บางทีเผลอคิดจะลองทรมานแมวแต่มันแค่แว๊บเดียวเท่านั้นแล้วเราก็ตีตัวเองว่าคิดบ้าอะไร ถัดไป3วัน เราเหม่อมากๆชนิดที่ว่าไม่ได้ยินแฟนเรียก ในหัวเราตอนนั้นคิดจะผูกคอในมือถือเชือกพอดีแต่เป็นเชือกฟางแฟนมาสะกิดถึงได้สติแล้วโยนเชือกทิ้งไป เราเป็นอะไรเราไม่ค่อยบอกใครเราเก็บความรู้สึกทุกอย่างไว้ในใจมาตลอด บางทีก็คิดเสียงดังเกินไปจนพ่อแม่แฟนถามว่าเราเป็นอะไร ช่วงนี้เราระแวงแฟนแปลกๆ เค้ามีใครไหม ทั้งๆที่เช็คดูแล้วก็ไม่มีอะไรเลยเข็คทุกอย่างให้เพื่อนที่เก่งด้านคอมด้านไอทีก็เช็คให้แต่ไม่มีอะไร เราลืมแล้วว่าเราเคยคิดมากจนเรากลับไปคิดเรื่องแฟนอีก พอเค้าทำหน้าเครียดหรือว่านอยอะไรสักอย่าง เราคิดว่าเค้าอกหักจากกิ๊กมารึป่าวเราคิดแล้วก็ถามเลย เรารู้ว่าถามไปก็ไม่ได้ แต่เราดันถามเพราะเราอัดอั้นใจเหลือเกิน คิดจะหอบลูกหนีกลับบ้านหลายครั้งเพราะในใจตัวเองแต่ก็คิดเรื่องลูกด้วยเช่นกันจึงทำได้แค่คิด เพราะเราไม่ได้ทำงานเป็นคนว่างงานมา3ปี (2ปีก่อนนั้นเราแค่ติดต่อกันแล้วเรามีงานประจำทำอยู่) 5ปีที่รู้จักกันและได้อยู่ด้วยกัน เพราะมาอยู่กับแฟนแล้วแฟนไม่ให้ไปทำงานข้างนอกเลยนอกจากงานที่บ้าน เราทำงานแบบนี้ไม่ค่อยได้เพราะมันไม่ใช่สิ่งที่เราอยากจะทำแต่เราฝืนทำมันตลอด3ปี เรารู้สึกเหนื่อยแต่เราก็รักเค้ารักครอบครัวเค้ารักลูกเรา ก่อนหน้านั้นเคยมีคนแก่ไม่มากเท่าไรมานั่งคุยกับเราตอนเรายังทำงานเค้าว่าคนที่เราคบอยู่ตอนนี้จะฉุดรั้งซึ่งกันและกัน เราในตอนนั้นไม่ได้คิดอะไรได้แค่ยิ้มแล้วไม่พูดอะไรเลย ณ ตอนนี้เราว่าคำที่คนแก่คนนั้นพูดมันก็เริ่มมีส่วนที่จริงอยู่บ้างคือต่างคนต่างไม่มีรายได้สม่ำเสมอ ง่ายๆเราเหมือนกาฝากยังไงยังงั้นเลย จนวันนี้เราอยากร้องไห้มากแต่ร้องไห้ไม่ออก ไม่รู้จะร้องไห้ให้กับเรื่องอะไรดี เราสับสสตัวเองไปหมดว่าอยากทำอะไรแต่ก็ติดที่ลูกเราทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากเลี้ยวลูกแล้วแบมือขอเงินแฟนใช้ ได้บเางไม่ได้บ้างก็ไม่ได้นอยอะไร เหมือนคนไม่มีเป้าหมาย เราเคยมีเป้าหมายคืออยากเป็นนักเขียนแต่โดนตัดฝันนั้นไปตอนใกล้เรียนจบม.6 ทำได้แต่เตร็ดเตร่ไปมาช่วง2ปีแรก
อารมณ์ตัวเราเอง
เรามีลูก1คน อายุ9เดือนพอดี ที่ผ่านมาคือเราปกติดีทุกอย่างจนเราเริ่มสังเกตตัวเองตอนลูกได้5เดือน เราเริ่มคิดมาก ระแวง บางทีเผลอคิดจะลองทรมานแมวแต่มันแค่แว๊บเดียวเท่านั้นแล้วเราก็ตีตัวเองว่าคิดบ้าอะไร ถัดไป3วัน เราเหม่อมากๆชนิดที่ว่าไม่ได้ยินแฟนเรียก ในหัวเราตอนนั้นคิดจะผูกคอในมือถือเชือกพอดีแต่เป็นเชือกฟางแฟนมาสะกิดถึงได้สติแล้วโยนเชือกทิ้งไป เราเป็นอะไรเราไม่ค่อยบอกใครเราเก็บความรู้สึกทุกอย่างไว้ในใจมาตลอด บางทีก็คิดเสียงดังเกินไปจนพ่อแม่แฟนถามว่าเราเป็นอะไร ช่วงนี้เราระแวงแฟนแปลกๆ เค้ามีใครไหม ทั้งๆที่เช็คดูแล้วก็ไม่มีอะไรเลยเข็คทุกอย่างให้เพื่อนที่เก่งด้านคอมด้านไอทีก็เช็คให้แต่ไม่มีอะไร เราลืมแล้วว่าเราเคยคิดมากจนเรากลับไปคิดเรื่องแฟนอีก พอเค้าทำหน้าเครียดหรือว่านอยอะไรสักอย่าง เราคิดว่าเค้าอกหักจากกิ๊กมารึป่าวเราคิดแล้วก็ถามเลย เรารู้ว่าถามไปก็ไม่ได้ แต่เราดันถามเพราะเราอัดอั้นใจเหลือเกิน คิดจะหอบลูกหนีกลับบ้านหลายครั้งเพราะในใจตัวเองแต่ก็คิดเรื่องลูกด้วยเช่นกันจึงทำได้แค่คิด เพราะเราไม่ได้ทำงานเป็นคนว่างงานมา3ปี (2ปีก่อนนั้นเราแค่ติดต่อกันแล้วเรามีงานประจำทำอยู่) 5ปีที่รู้จักกันและได้อยู่ด้วยกัน เพราะมาอยู่กับแฟนแล้วแฟนไม่ให้ไปทำงานข้างนอกเลยนอกจากงานที่บ้าน เราทำงานแบบนี้ไม่ค่อยได้เพราะมันไม่ใช่สิ่งที่เราอยากจะทำแต่เราฝืนทำมันตลอด3ปี เรารู้สึกเหนื่อยแต่เราก็รักเค้ารักครอบครัวเค้ารักลูกเรา ก่อนหน้านั้นเคยมีคนแก่ไม่มากเท่าไรมานั่งคุยกับเราตอนเรายังทำงานเค้าว่าคนที่เราคบอยู่ตอนนี้จะฉุดรั้งซึ่งกันและกัน เราในตอนนั้นไม่ได้คิดอะไรได้แค่ยิ้มแล้วไม่พูดอะไรเลย ณ ตอนนี้เราว่าคำที่คนแก่คนนั้นพูดมันก็เริ่มมีส่วนที่จริงอยู่บ้างคือต่างคนต่างไม่มีรายได้สม่ำเสมอ ง่ายๆเราเหมือนกาฝากยังไงยังงั้นเลย จนวันนี้เราอยากร้องไห้มากแต่ร้องไห้ไม่ออก ไม่รู้จะร้องไห้ให้กับเรื่องอะไรดี เราสับสสตัวเองไปหมดว่าอยากทำอะไรแต่ก็ติดที่ลูกเราทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากเลี้ยวลูกแล้วแบมือขอเงินแฟนใช้ ได้บเางไม่ได้บ้างก็ไม่ได้นอยอะไร เหมือนคนไม่มีเป้าหมาย เราเคยมีเป้าหมายคืออยากเป็นนักเขียนแต่โดนตัดฝันนั้นไปตอนใกล้เรียนจบม.6 ทำได้แต่เตร็ดเตร่ไปมาช่วง2ปีแรก