เรากับพี่ชายอายุห่างกัน 6 ปี ตอนเด็ก ๆ แม่จะเปรียบเทียบเรากับพี่ชายอยู่เสมอค่ะ พี่เราเรียนเก่ง สอบติดโรงเรียนชื่อดังในจังหวัด
ขยัน รู้เรื่อง ตอนนั้นเราเสียใจมาก ๆ แล้วคิดว่าตัวเองไม่มีอะไรดีเท่าพี่ชายได้เลย ตอนพี่ชายแอบสูบบุหรี่ครั้งแรก เราบอกพ่อแม่
แต่ไม่มีใครเชื่อเราเลยค่ะ ลุกลามไปจนถึงขั้นเล่นยา ขโมยเงินในตู้เซฟแม่ ติดคุก แม่ก็หาเงินแสนไปประกันตัวออกมาจนได้ เริ่มขโมยของ
ที่ร้านไปขาย(บ้านเราค้าขายค่ะ) ยืมเงินคนนั้นคนนี้ละไม่คืน โดนขูาฆ่า มีคนตามทวงหนี้ถึงบ้าน ที่ทำงานตลอด พ่อแม่เลยมาคาดหวังจากเรา
มากขึ้น ตอนมัธยมเราได้เกรด 2.02 ติด 0 หนึ่งวิชา พอแม่รู้ก็ไม่คุยกับเราเลยค่ะ เราร้องไห้ต่อหน้าเพื่อน ๆ เพราะเครียดมาก หลังจากนั้น
เราก็ตั้งใจเรียนมาตลอด แม่อยากให้เรียนอะไรที่ไหนยังไงเราทำตามแม่ทุกอย่างค่ะ ไม่เคยออกนอกกรอบเลย อาจจะมีเฉียดฉิวบ้าง
แต่สุดท้ายก็กลับเข้ามาในกรอบตลอด แม่ไม่เคยรู้เลยว่าเราก็แค่เด็กธรรมดาทั่วไป ที่กิน เที่ยว เล่น ตามประสา ตอนมหาลัยเราไปผับ
อยู่หอกับแฟน ไปเที่ยวต่างจังหวัดกับเพื่อน แต่เรียนจบมาด้วยเกียรตินิยมอันดับ 1 เรียนจบได้ 2 อาทิตย์ ก็สอบเข้าที่ทำงานได้เลย
ในขณะที่พี่ชายเรายังทำตัวเหมือนเดิม พ่อแม่ก็ให้อภัยทุกครั้ง ถ้าเป็นเรื่อฃของพี่ชายแล้วพ่อแม่เราให้อภัยได้เสมอเลยค่ะ
แค่พี่เรากลับมาทำตัวดี ๆ ช่วยงานที่บ้านสัก2-3เดือน ก็ได้รับคำชมเยอะแยะ ว่าเค้าดีขึ้นแล้ว แล้วพ่อแม่ก็ไม่คาดหวังอะไรกับพี่เลยค่ะ
เพราะเค้าเห็นว่าที่ผ่านมาพี่เราใช้ชีวิตแบบผิด ๆ มาตลอด เค้าอยากทำอาชีพอะไร เป็นอะไร คบกับคนที่ฐานะด้อยกว่าครอบครัวเรา
ที่บ้านเราไม่เคยว่าค่ะ ในทางกลับกัน แม่จะสอนเราว่าถ้าเรามีแฟน แฟนเราต้องรับราชการเท่านั้น ถ้าเราคุยกับคนโน้นคนนี้ละแม่มารู้
ว่าเค้าไม่ได้รับราชการ แม่ก็จะบอกให้เราถอย ให้เราห่างออกมาตลอดค่ะ คาดหวังให้เราทำงานดี ๆ สอบราชการได้เร็ว ๆ เพื่อที่
เวลาพ่อกับแม่เข้าโรงพยาบาลจะได้รักษาฟรี อยากโอนหนี้มาเป็นชื่อเรา ดอกมันจะได้ลดลง อยากให้เราเซ็นต์ค้ำหนี้ให้
จากกระทู้เก่าของเราคือพ่อแม่จับได้ว่าเรานอนกับแฟน และไม่คุย ไม่ติดต่อ ไม่เจอหน้ากับเกือบเดือนแล้วค่ะ ทำให้เราคิดฆ่าตัวตายหลายครั้ง
เรารู้สึกว่าเราไม่มีค่าเลย ทำไมเราในตอน 7 ขวบ เห็นข้อความเมียน้อยส่งมาหาพ่อ รู้ว่าพ่อให้ผู้หญิงคนอื่นมานั่งในรถของครอบครัว
รู้ว่าพ่อไปนั่งร้านคาราโอเกะ พ่อนอกใจแม่หลายครั้ง แต่เราที่เด็กขนาดนั้นก็รับได้ แล้วให้อภัยพ่อเสมอ จนตอนนี้เราสามารถดูแลตัวเองได้แล้ว
ทำไมเค้าถึงยอมตัดเราเพราะเรื่องแค่นี้ เราเสียใจที่เค้าไม่ให้อภัยเราเหมือนที่เค้าให้อภัยพี่ชายเรามาตลอด เราอดทนทำทุกอย่างเพื่อครอบครัว
ในขณะที่พี่ชายเราแค่ใช้ชีวิตไปวัน ๆ แม่เคยพูดเรื่องแบ่งทรัพย์สมบัติ บอกว่าให้เราไปสร้างบ้านใหม่ ให้ยกให้พี่ หรือแบ่งกันอยู่ก็แล้วแต่
เพราะเรามีความรู้แล้ว เอาตัวรอดได้ แต่พี่เราไม่มีอะไร มันยิ่งทำให้เราเสียใจมากกว่าเดิมค่ะ ไม่ใช่ว่าเราอยากได้สมบัติอะไร แต่เราพยายาม
แทบตายเพื่อให้ถึงเป้าหมายที่เค้าวางไว้ แต่เค้าจะยกทุกสิ่งทุกอย่างที่มี ให้คนที่ไม่เคยทำอะไรอย่างพี่ชายเรา มันน่าน้อยใจ และเสียใจค่ะ
แล้วตอนนี้พี่เราคบกับผู้หญิงที่รับราชการ พ่อแม่เราคงภาตภูมิใจมาก คิดว่านั่นคือที่สุดแล้ว แต่เราที่เหน็ดเหนื่อยเพื่อให้มีทุกอย่างตามที่พ่อแม่
ต้องการ ไม่เคยเป็นที่ภาคภูมิใจของเค้าเลยค่ะ การทำผิดของเราครั้งเดียว มันลบความดีที่ผ่านมาของเราหมดเลย
** เพิ่มเติมอีกนิดนะคะ เวลาทะเลาะกับพี่ แม่จะเป่าหูเราตลอดว่าให้ไปด่าพี่ พี่มันทำตัวไม่ดี ไม่ต้องคุยกับมัน อย่าไปนับมันเป็นพี่
เราโดนฝังหัวแบบนั้นมาตั้งแต่เด็ก ๆ แต่เราไม่ได้เกลียดพี่เรานะคะ เพราะเค้าก็ดีขึ้นแล้วจริง ๆ อารมณ์ประมาณว่า ลูกคนนั้นไม่ดี
ก็มารักลูกคนนี้ พอลูกคนนี้ทำในสิ่งที่เค้าไม่ชอบ เค้าก็ไปรักลูกอีกคน
เค้าเคยพูดเล่น ๆ ว่า วันนี้พี่ชายทำเงินให้ได้ตั้งเยอะ รักพี่มากกว่า หรือไม่ก็ พี่เราทำตัวไม่ดี วันนี้รักเรามากกว่า พูดติดตลก ประมาณนี้ค่ะ
พอเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น เราคิดว่าเค้าคงไม่ได้พูดเล่นแล้วแหละ ...ไม่มีเรา เค้าก็ดูมีความสุขกันดีอะค่ะ เราเห็นพี่เราเช็คอินไปเที่ยวกับพ่อแม่ตลอดเลย
เรารู้สึกว่าเราไม่น่าเกิดมาเลยค่ะ ไม่อยากรู้สึกแย่แบบนี้เลย
ตอนนี้เราเคว้งคว้างมากเลยค่ะ เหมือนอยู่ตัวคนเดียวในโลก ไม่คิดเลยว่าพ่อแม่จะตัดเราได้จริง ๆ สับสน และไม่รู้จะหันไปทางไหนเลยค่ะ
เรารักพ่อแม่นะ เสียใจ ร้องไห้แมบทุกวัน แต่เหมือนเค้าจะไม่รักเราเลย เราขอคำแนะนำหน่อยค่ะว่าเราจะทำยังไงกับชีวิตเราดี
รู้สึกเหมือนเกิดมาเพื่อเป็นตัวแทนของพี่ชายเลยค่ะ
ขยัน รู้เรื่อง ตอนนั้นเราเสียใจมาก ๆ แล้วคิดว่าตัวเองไม่มีอะไรดีเท่าพี่ชายได้เลย ตอนพี่ชายแอบสูบบุหรี่ครั้งแรก เราบอกพ่อแม่
แต่ไม่มีใครเชื่อเราเลยค่ะ ลุกลามไปจนถึงขั้นเล่นยา ขโมยเงินในตู้เซฟแม่ ติดคุก แม่ก็หาเงินแสนไปประกันตัวออกมาจนได้ เริ่มขโมยของ
ที่ร้านไปขาย(บ้านเราค้าขายค่ะ) ยืมเงินคนนั้นคนนี้ละไม่คืน โดนขูาฆ่า มีคนตามทวงหนี้ถึงบ้าน ที่ทำงานตลอด พ่อแม่เลยมาคาดหวังจากเรา
มากขึ้น ตอนมัธยมเราได้เกรด 2.02 ติด 0 หนึ่งวิชา พอแม่รู้ก็ไม่คุยกับเราเลยค่ะ เราร้องไห้ต่อหน้าเพื่อน ๆ เพราะเครียดมาก หลังจากนั้น
เราก็ตั้งใจเรียนมาตลอด แม่อยากให้เรียนอะไรที่ไหนยังไงเราทำตามแม่ทุกอย่างค่ะ ไม่เคยออกนอกกรอบเลย อาจจะมีเฉียดฉิวบ้าง
แต่สุดท้ายก็กลับเข้ามาในกรอบตลอด แม่ไม่เคยรู้เลยว่าเราก็แค่เด็กธรรมดาทั่วไป ที่กิน เที่ยว เล่น ตามประสา ตอนมหาลัยเราไปผับ
อยู่หอกับแฟน ไปเที่ยวต่างจังหวัดกับเพื่อน แต่เรียนจบมาด้วยเกียรตินิยมอันดับ 1 เรียนจบได้ 2 อาทิตย์ ก็สอบเข้าที่ทำงานได้เลย
ในขณะที่พี่ชายเรายังทำตัวเหมือนเดิม พ่อแม่ก็ให้อภัยทุกครั้ง ถ้าเป็นเรื่อฃของพี่ชายแล้วพ่อแม่เราให้อภัยได้เสมอเลยค่ะ
แค่พี่เรากลับมาทำตัวดี ๆ ช่วยงานที่บ้านสัก2-3เดือน ก็ได้รับคำชมเยอะแยะ ว่าเค้าดีขึ้นแล้ว แล้วพ่อแม่ก็ไม่คาดหวังอะไรกับพี่เลยค่ะ
เพราะเค้าเห็นว่าที่ผ่านมาพี่เราใช้ชีวิตแบบผิด ๆ มาตลอด เค้าอยากทำอาชีพอะไร เป็นอะไร คบกับคนที่ฐานะด้อยกว่าครอบครัวเรา
ที่บ้านเราไม่เคยว่าค่ะ ในทางกลับกัน แม่จะสอนเราว่าถ้าเรามีแฟน แฟนเราต้องรับราชการเท่านั้น ถ้าเราคุยกับคนโน้นคนนี้ละแม่มารู้
ว่าเค้าไม่ได้รับราชการ แม่ก็จะบอกให้เราถอย ให้เราห่างออกมาตลอดค่ะ คาดหวังให้เราทำงานดี ๆ สอบราชการได้เร็ว ๆ เพื่อที่
เวลาพ่อกับแม่เข้าโรงพยาบาลจะได้รักษาฟรี อยากโอนหนี้มาเป็นชื่อเรา ดอกมันจะได้ลดลง อยากให้เราเซ็นต์ค้ำหนี้ให้
จากกระทู้เก่าของเราคือพ่อแม่จับได้ว่าเรานอนกับแฟน และไม่คุย ไม่ติดต่อ ไม่เจอหน้ากับเกือบเดือนแล้วค่ะ ทำให้เราคิดฆ่าตัวตายหลายครั้ง
เรารู้สึกว่าเราไม่มีค่าเลย ทำไมเราในตอน 7 ขวบ เห็นข้อความเมียน้อยส่งมาหาพ่อ รู้ว่าพ่อให้ผู้หญิงคนอื่นมานั่งในรถของครอบครัว
รู้ว่าพ่อไปนั่งร้านคาราโอเกะ พ่อนอกใจแม่หลายครั้ง แต่เราที่เด็กขนาดนั้นก็รับได้ แล้วให้อภัยพ่อเสมอ จนตอนนี้เราสามารถดูแลตัวเองได้แล้ว
ทำไมเค้าถึงยอมตัดเราเพราะเรื่องแค่นี้ เราเสียใจที่เค้าไม่ให้อภัยเราเหมือนที่เค้าให้อภัยพี่ชายเรามาตลอด เราอดทนทำทุกอย่างเพื่อครอบครัว
ในขณะที่พี่ชายเราแค่ใช้ชีวิตไปวัน ๆ แม่เคยพูดเรื่องแบ่งทรัพย์สมบัติ บอกว่าให้เราไปสร้างบ้านใหม่ ให้ยกให้พี่ หรือแบ่งกันอยู่ก็แล้วแต่
เพราะเรามีความรู้แล้ว เอาตัวรอดได้ แต่พี่เราไม่มีอะไร มันยิ่งทำให้เราเสียใจมากกว่าเดิมค่ะ ไม่ใช่ว่าเราอยากได้สมบัติอะไร แต่เราพยายาม
แทบตายเพื่อให้ถึงเป้าหมายที่เค้าวางไว้ แต่เค้าจะยกทุกสิ่งทุกอย่างที่มี ให้คนที่ไม่เคยทำอะไรอย่างพี่ชายเรา มันน่าน้อยใจ และเสียใจค่ะ
แล้วตอนนี้พี่เราคบกับผู้หญิงที่รับราชการ พ่อแม่เราคงภาตภูมิใจมาก คิดว่านั่นคือที่สุดแล้ว แต่เราที่เหน็ดเหนื่อยเพื่อให้มีทุกอย่างตามที่พ่อแม่
ต้องการ ไม่เคยเป็นที่ภาคภูมิใจของเค้าเลยค่ะ การทำผิดของเราครั้งเดียว มันลบความดีที่ผ่านมาของเราหมดเลย
** เพิ่มเติมอีกนิดนะคะ เวลาทะเลาะกับพี่ แม่จะเป่าหูเราตลอดว่าให้ไปด่าพี่ พี่มันทำตัวไม่ดี ไม่ต้องคุยกับมัน อย่าไปนับมันเป็นพี่
เราโดนฝังหัวแบบนั้นมาตั้งแต่เด็ก ๆ แต่เราไม่ได้เกลียดพี่เรานะคะ เพราะเค้าก็ดีขึ้นแล้วจริง ๆ อารมณ์ประมาณว่า ลูกคนนั้นไม่ดี
ก็มารักลูกคนนี้ พอลูกคนนี้ทำในสิ่งที่เค้าไม่ชอบ เค้าก็ไปรักลูกอีกคน
เค้าเคยพูดเล่น ๆ ว่า วันนี้พี่ชายทำเงินให้ได้ตั้งเยอะ รักพี่มากกว่า หรือไม่ก็ พี่เราทำตัวไม่ดี วันนี้รักเรามากกว่า พูดติดตลก ประมาณนี้ค่ะ
พอเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น เราคิดว่าเค้าคงไม่ได้พูดเล่นแล้วแหละ ...ไม่มีเรา เค้าก็ดูมีความสุขกันดีอะค่ะ เราเห็นพี่เราเช็คอินไปเที่ยวกับพ่อแม่ตลอดเลย
เรารู้สึกว่าเราไม่น่าเกิดมาเลยค่ะ ไม่อยากรู้สึกแย่แบบนี้เลย
ตอนนี้เราเคว้งคว้างมากเลยค่ะ เหมือนอยู่ตัวคนเดียวในโลก ไม่คิดเลยว่าพ่อแม่จะตัดเราได้จริง ๆ สับสน และไม่รู้จะหันไปทางไหนเลยค่ะ
เรารักพ่อแม่นะ เสียใจ ร้องไห้แมบทุกวัน แต่เหมือนเค้าจะไม่รักเราเลย เราขอคำแนะนำหน่อยค่ะว่าเราจะทำยังไงกับชีวิตเราดี