เราเกลียดชีวิตตัวเองมาก เกลียดมากๆ บางครั้งก็คิดว่าถ้าเราไม่ได้เกิดมาเป็นเราคนนี้ก็คงจะดีกว่า ในครอบครัวเรามีพ่อ แม่ พี่ เรา และ น้อง เราเป็นลูกคนกลาง มันก็ไม่ใช่ปัญหาหรอกนะ เรื่องที่เรารู้สึกน้อยใจที่สุดคงเป็นเรื่องที่พวกเขาชอบบอกว่าเราเห็นแก่ตัว ขอยกตัวอย่างเรื่องล้างจานละกัน ก็พี่เรามักจะล้างจานในบ้านตลอด พี่ไม่ได้ถูกสั่งหรอกนะ และพี่ก็คงไม่ได้อยากทำหรอก แต่เพราะจานในอ่างมันเยอะมากไง แล้วไม่มีใครคิดจะล้าง เรพาะพี่เราทำพ่อแม่เลยบอกว่าพี่น่ะมีน้ำใจไม่เหมือนเราเรื่องเล็กๆน้อยๆไม่ยอมช่วย พวกเขาบอกว่าคนที่ไม่ทำคือคนเห็นแก่ตัว คนที่ทำคือมีน้ำใจ ขอโทษนะ งั้นพวกคุณที่ไม่ทำแม้แต่ของตัวเองเนี่ยควรจะเรียกว่าอะไรหรอ ส่วนน้องน่ะไม่ได้ล้างก็เข้าใจยังเด็ก
โทรศัพท์เป็นของส่วนตัวใช่มั้ย ตอนนี้เราอายุ 12 เพิ่งจะมีโทรศัพท์เอง และคือหลายครั้งที่เรรู้สึกว่าเวลาที่เรากำลังเล่นโทรศัพท์พวกเขาชอบมานั่งใกล้ๆเรา เหมือนกับว่าพยายามจะมองว่าเราทำอะไรอยู่ แล้วคืออายุประมาณนี้แล้วก็อยากมีโลกส่วนตัวบ้างมั้ย อยากถามจริงจะแอบดูไปทำไม ในเมื่อมันไม่มีอะไรให้ดู วันๆเราก็ได้แต่เล่นเกมเพราะพวกเขาไม่ให้เราเล่นโซเชียล เราเคยขอครั้งนึงแต่พวกเขาบอกว่าเรายังเด็กไปและยังไม่เข้าใจเรื่องข้อเสีไยของมัน แล้วทำไมพ่อแม่คนอื่นๆยังให้ลูกเล่นได้ล่ะ เพื่อนเราที่อายุเท่ากันตั้งหลายคนเขาเล่นกัน เพื่อนมักจะถามเราตลอดว่า มีเฟสมั้ย มีไอจีมั้ย มีทวิตมั้ย เราตอบได้แค่คำเดียวว่า ไม่ ครั้งนึงพอเพื่อนได้ยินก็ถามเลยนะว่าแบบ จริงดิ ไม่มีหรอ ทำไมอ่ะ เราตอบไปตรงๆเลยว่าพ่อแม่ไม่อนุญาตให้เล่น คือเราเหมือนไม่เข้าพวกอ่ะ
สมุดโน๊ตก็เป็นของส่วนตัวเหมือนกันใช่มั้ย เราจะเขียนความลับหรือเรื่องที่อยากระบายลงสมุดตลอด แล้วพวกเขาก็ยังจะตามมาดูอีกอ่ะ พออ่านแล้วก็จะเรียกมาคุยว่า ทำไมถึงเขียนอย่างโน้นอย่างนี้ เรื่องพสกนี้มันนิดเดียวยังมีคนอื่นที่รู้สึกแย่กว่าเรา คิดว่าเราโชคดีเถอะ แล้วเลิกคิดไรแบบนี้ คือเราก็ไม่เข้าใจว่ามันผิดหรอที่เราเขียน ก็เพราะไม่มีใครที่สามารถคุยด้วยได้เราเลยต้องทำแบบนั้นไง
สิ่งที่คนอื่นมีเราไม่มี สิ่งที่เราชอบทำเราห้ามทำ สิ่งที่เราอยากเลือกเราเลือกไม่ได้ เราควรทำไง หลายครั้งที่อยากฆ่าตัวตายแต่เราก็จะคิดตลอดว่า เราวาดฝันตัวเองไว้แล้วนะ ถ้าตายก็ต้องเริ่มใหม่ เพราะฉะนั้นทนต่อไปดีกว่า เราเองก็อยากโตไวๆ ไปจากที่นี่ ไปอยู่คนเดียว ทำทุกอย่างที่อยากทำ ตอนนี้เราเลยทำได้แค่ขอให้ช่วงเวลาตอนนี้ผ่านไปเร็วๆจะได้ไปมีชีวิตของตัวเองซักที
เราควรทำไงดี
โทรศัพท์เป็นของส่วนตัวใช่มั้ย ตอนนี้เราอายุ 12 เพิ่งจะมีโทรศัพท์เอง และคือหลายครั้งที่เรรู้สึกว่าเวลาที่เรากำลังเล่นโทรศัพท์พวกเขาชอบมานั่งใกล้ๆเรา เหมือนกับว่าพยายามจะมองว่าเราทำอะไรอยู่ แล้วคืออายุประมาณนี้แล้วก็อยากมีโลกส่วนตัวบ้างมั้ย อยากถามจริงจะแอบดูไปทำไม ในเมื่อมันไม่มีอะไรให้ดู วันๆเราก็ได้แต่เล่นเกมเพราะพวกเขาไม่ให้เราเล่นโซเชียล เราเคยขอครั้งนึงแต่พวกเขาบอกว่าเรายังเด็กไปและยังไม่เข้าใจเรื่องข้อเสีไยของมัน แล้วทำไมพ่อแม่คนอื่นๆยังให้ลูกเล่นได้ล่ะ เพื่อนเราที่อายุเท่ากันตั้งหลายคนเขาเล่นกัน เพื่อนมักจะถามเราตลอดว่า มีเฟสมั้ย มีไอจีมั้ย มีทวิตมั้ย เราตอบได้แค่คำเดียวว่า ไม่ ครั้งนึงพอเพื่อนได้ยินก็ถามเลยนะว่าแบบ จริงดิ ไม่มีหรอ ทำไมอ่ะ เราตอบไปตรงๆเลยว่าพ่อแม่ไม่อนุญาตให้เล่น คือเราเหมือนไม่เข้าพวกอ่ะ
สมุดโน๊ตก็เป็นของส่วนตัวเหมือนกันใช่มั้ย เราจะเขียนความลับหรือเรื่องที่อยากระบายลงสมุดตลอด แล้วพวกเขาก็ยังจะตามมาดูอีกอ่ะ พออ่านแล้วก็จะเรียกมาคุยว่า ทำไมถึงเขียนอย่างโน้นอย่างนี้ เรื่องพสกนี้มันนิดเดียวยังมีคนอื่นที่รู้สึกแย่กว่าเรา คิดว่าเราโชคดีเถอะ แล้วเลิกคิดไรแบบนี้ คือเราก็ไม่เข้าใจว่ามันผิดหรอที่เราเขียน ก็เพราะไม่มีใครที่สามารถคุยด้วยได้เราเลยต้องทำแบบนั้นไง
สิ่งที่คนอื่นมีเราไม่มี สิ่งที่เราชอบทำเราห้ามทำ สิ่งที่เราอยากเลือกเราเลือกไม่ได้ เราควรทำไง หลายครั้งที่อยากฆ่าตัวตายแต่เราก็จะคิดตลอดว่า เราวาดฝันตัวเองไว้แล้วนะ ถ้าตายก็ต้องเริ่มใหม่ เพราะฉะนั้นทนต่อไปดีกว่า เราเองก็อยากโตไวๆ ไปจากที่นี่ ไปอยู่คนเดียว ทำทุกอย่างที่อยากทำ ตอนนี้เราเลยทำได้แค่ขอให้ช่วงเวลาตอนนี้ผ่านไปเร็วๆจะได้ไปมีชีวิตของตัวเองซักที