มีปัญหากับพี่ชาย จนเป็นปมให้ร้องไห้บ่อยๆ

เราเข้าใจตัวเองนะคะในกรณี่ที่เราร้องไห้ง่าย มีอะไรกระทบจิตใจหน่อยก็จุกที่อกน้ำตาคลอแล้ว 

ทุกอย่างมันเริ่มจากที่เรากลัวพี่ชายค่ะ พี่ชายเราเป็นคนเข้มงวดมากๆจะคอยว่าคอยสอนคอยด่าตลอด เข้าใจว่าพี่หวังดี นั่นจึงทำให้เราคิดกับพี่ในแง่ที่ไม่อยากให้พี่มาด่า อยากดีในสายตาพี่ไม่อยากให้พี่มาว่าเรา

ตอนเด็กเราเคยโดนด่าตอนประมาณ9ขวบ ช่วงนั้นพี่ไปทำงานโรงงานค่ะ ย้ายออกจากบ้านไป เหลือเราเป็นลูกสาวคนเดียวและพ่อแม่อยู่ด้วยกัน3คน ช่วงนึงนั้นเป็นช่วงที่พี่กลับมาเยี่ยมที่บ้าน แล้วตอนนั้นเราเป็นเด็ก ด้วยความห่วงเล่นอะ ก็จะเอาโทรศัพท์แม่มาเล่นเกมไม่ยอมล้างจาน ไม่ทำงานบ้าน จนพี่ชายเข้ามาเห็นว่าเราไม่ทำอะไรเลยนอกจากเล่น หลังจากนั้นก็โดนสวด โดนด่ายับเลยค่ะ มันกระทบจิตใจเรามากๆ ทั้งเสียงดัง ทั้งคำด่าที่รุนแรง เราหนีเข้าห้องร้องไห้หนักมากกก ร้องแบบหยุดสะอื้นไม่ได้ ยิ่งเขาห็นเราร้องไห้เขายิ่งด่า หลังจากวัย9ขวบนั้นมา กลายเป็นว่าเรากลัวพี่ชายไปเลยค่ะ กลัวการโดนด่า กลัวดูเป็นคนไม่ดีในสายตาคนอื่น กลัวคนอื่นจะมองเราเป็นคนไม่ดี ไม่รู้จะบรรยายยังไงเรื่องที่เราเจอมันยิ่งกว่าสิ่งที่บรรยายออกมาเเบบเรียบง่ายแบบนี้อีก

ทุกครั้งที่พี่กลับมาบ้าน เราจะกลัวและพยายามทำทุกอย่างให้ดี ไม่ให้เขาด่า เขาใ้ช้ทำอะไรวิ่งไปเอาให้เขาหมด กลัวโดนว่าเป็นเด็กที่ใช้อะไรไม่ได้ แล้วกลัวโดนด่าว่าเป็นคนไม่ได้เรื่อง ช่วงม.ต้นเราระวังมากๆ ทำงานบ้านช่วยงานแม่ทุกอย่าง แบกไม้ช่วยพ่อยังเคย เราอยากได้รับคำชม แต่ไม่เลย ไม่มีใครเคยชมเราเลย เราก็ทำไปขอแค่ไม่โดนด่าก็พอ มันก็มีบ้างในช่วงม.ต้น ที่พี่กลับมา เวลาเราทำอะไรขัดตาเขานิด เขาก็เริ่มว่าละ เราก็ใจแข็งพยายามไม่อ่อนแอ เพราะไม่อยากร้องไห้ต่อหน้าเขา พอตกกลางคืนค่อยร้องไห้ เราเป็นแบบนี้ประจำ ไม่ยอมร้องไห้ต่อหน้าคนอื่น แต่จะเก็บเรื่องราวเจ็บๆของทุกครั้งมานอนร้องไห้ตอนกลางคืนเงียบๆ ทำแบบนี้มาตั้งแต่ม.ต้นจนม.ปลาย จนเราคิดว่าเราจะไม่อ่อนแอ จะไม่ร้องไห้ง่ายๆ เขาด่าจะยิ้มสู้ทำตลกกลบไป แต่ไม่ ไม่เลย อายุปาไป18ปี วนกลับมาในรอบหลายปี โดนพี่ด่าอย่างหนักหน่วง ว่าไม่ล้างกระทะ ไม่ช่วยงานแม่พ่อ ไม่ทำห่าอะไร เเม้จะไม่มีคำด่าที่หยาบคาย แต่ทุกคำพูดเขาใช้สายตา ใช้เสียง ใช้ใบหน้า ในการมองเราราวกับเกลียดชัง เราก็ยอมรับว่าเราไม่ทำงานบ้านจริงช่วงนั้น ทำก็ทำแค่บางวันเพราะช่วงม.ปลายจะจบม.6 การเรียนทุกอย่างมันปนเปมาหมดทุกอย่าง เราก็คิดในใจว่าเราผิดจริง ที่เราไม่ทำอะไรเลยในบ้าน เราเลยเสียใจกับสิ่งที่พี่ด่า เพราะเราพยายามทำดีเพื่อไม่ให้โดนด่ามาตลอด แต่พอได้กลับมาโดนอีกครั้งมันก็จุกไปเลย น้ำตาคลอเลย แต่ก็จะร้องไม่ได้เลยเดินหนีเข้าห้องน้ำไป เพราะมันหยุดน้ำตาไม่ได้ ไม่อยากให้พี่เห็นว่าเราร้องไห้ เพราะเราโตแล้ว เราไม่อยากโดนว่าว่าปัญญาอ่อนเหมือนเมื่อตอน9ขวบ หลังจากที่โดนบ่อยๆเราก็ร้องไห้บ่อยเหมือนกัน พ่อกับแม่ก็ไม่เข้าใจเรา มองทุกอย่างในแง่ลบไปหมด ทำอะไรก็หาว่าไม่ทำ เราไม่มีแฟน ไม่มั่วผช. ไม่เคยโดดเรียน สอบก็ติดท็อป3ของห้องตลอด เรียนก็ได้คะแนนดี เคยได้เกียรติบัตรนักเรียนดีเด่น ชนะการแข่งขันวาดภาพทุกปี แต่แล้วยังไงละ พ่อแม่ยังไม่สนใจเลยว่าเราเรียนเป็นอยู่ยังไง การบ้านเขายังไม่สอนเราเลยตอนเด็กๆปล่อยให้โดนครูด่าว่าโง่ โดนเพื่อนล้อว่ากระบือ ทั้งอนุบาลทั้งประถม ก็พึ่งมาฉลาดด้วยตัวเองเริ่มคิดเป็นตอนม.ต้นนี่แหละ ปัจจุบันก็ยังเสียใจ และร้องไห้ง่ายตลอด อะไรกระทบหน่อยก็ร้อง จนบางทีก็เบื่อตัวเองที่ไม่เข้มแข็งพอ จนปัจจุบันอายุ19ปี ก็ยังคงอ่อนแอ ร้องไห้ง่าย แก้ยังไงก็ไม่หาย เริ่มจากทำความเข้าใจตัวเองและคนอื่น ลองมาหลายวิธีก็ไม่หาย มันคงติดเป็นนิสัยเราไปแล้ว ก็ยังคงคิดว่า ชาตินี้คงไม่มีทางมีชีวิตที่เข้ากันได้กับพี่ชายอีกต่อไป

ปล.ขอโทษที่เล่ายาวเหยียดนะคะ คือเรื่องราวในชีวิตเยอะยิ่งกว่าที่เราเล่า ที่เจอมาก็มากกว่าที่เล่ามา พิมพ์สักร้อยบรรทัดก็ไม่หมด ขอใช้พื้นที่นี้ระบายหน่อยนะคะ อัดอั้นกับชีวิตนี้มานานแล้วค่ะ
แสดงความคิดเห็น
Preview
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่