(เราอายุ14)ตามหัวข้อเลยค่ะ ช่วงนี้เรารู้สึกว่าบ้านไม่ได้สุขเหมือนเมื่อก่อน ไม่อยากอยู่บ้าน เวลาอยู่บ้านเเล้วหงุดหงิดอารมณ์เสียตลอด ไม่อยากคุยกับใครเเล้วรำคาญพ่อเเม่มากพ่อเเม่ไม่ได้ถามจุกจิกนะเเต่เเค่พูดถึงเราหรือมีเราอยู่ในบทสนทนาเราก็หงุดหงิดเเล้ว เเทนที่จะออกไปเดินเล่นข้างนอกบ้าน เราทำไม่ได้เพราะเรารู้สึกประหม่าไม่มั่นใจตัวเองไม่กล้าที่จะออกไปเลยเเค่หน้าบ้านก็ไม่กล้า เรารู้ตัวว่าไม่ปกตินะเเถมเราไม่ชอบที่จะพูดกับคน เวลาใครมาบ้านเราจะรีบหลบในครัวเเล้วพ่อเเม่จะรับหน้าเเทน คือเราควรไปพบจิตแพทย์เเหละเพราะเรารู้สึกไม่สบายใจกับอาการที่เป็นมาก เเต่อยู่ที่ร.ร เราไม่ใช่คนหงุดหงิดง่ายนะเเต่จะไม่มีเพื่อนใหม่เลยเพราะเข้าสังคมไม่เป็นเพราะกลัวจะทำให้คนอื่นเดือดร้อนเรามีปมที่ทำจอมือถือรุ่นพี่เเตก เราเลยออกห่างจะทุกคนหวังว่าเราจะไม่ทำให้เค้าเดือดร้อน เราสังเกตุตัวเองว่าถ้าสนิทกับใครก็จะเหลิงเเล้วพูดไม่กับเค้าเราเลยเลี่ยงดีกว่า