เวลาผมได้ยินหนังสักเรื่อง ที่เขาว่าดีมากหรือชิงรางวัล ผมจะตั้งใจดูมากครับ
ถ้าดูในโรงหนังได้ก็เลือกดูโรงเลย เพราะได้สมาธิกว่า
และพอดูจบ ก็มักจะจำได้แม่น เวลาใครถามถึงก็นึกออก
แต่ต่อมา ถ้าเผอิญมีโอกาสได้ดูอีกครั้ง ผมมักจะพบว่า มีรายละเอียดอีกมาก ที่ผมไม่สังเกตเห็นในรอบแรก
และส่งผลต่อความเข้าใจที่ไม่ครบ ในหลายๆฉาก หรือบางครั้งก็ถึงภาพรวมของหนังได้เลย
ทั้งๆที่รอบแรก เราว่าเราก็ตั้งใจเก็บรายละเอียดเต็มที่แล้ว
และจะว่าไป เหตุการณ์แบบนี้ ก็เกิดกับหนังสือดีๆสักเล่ม หรือเพลงดีๆหนึ่งเพลง เช่นกัน
..เลยมานึก ว่าจริงๆแล้วมันเป็นไปไม่ได้
ที่จะได้ 2 ด้าน สมบูรณ์พร้อมกัน ในเมื่อมันตรงกันข้ามกัน
สำหรับอะไรครั้งแรก อย่างไรก็คือเอาเนื้อเรื่องเป็นหลัก เก็บรายละเอียดได้บางส่วน
แล้วถ้าจะเอารายละเอียด ยังไงก็ต้องยอมเสียเวลา ซ้ำครั้งที่สองที่สาม เพื่อเก็บรายละเอียด ตามลำดับไป
สมมติ เราอ่านสามก๊กหรือนิยายจีนยาวๆ การอ่านรอบแรก อย่างไรคงแค่เข้าใจเนื้อเรื่องรวมๆ อินบางฉาก จำได้บางตอน
แต่ถ้าอยากดื่มด่ำถึงความรู้สึกตัวละคร คงต้องอ่านซ้ำแล้วซ้ำอีก จนรู้ล่วงหน้าว่าแต่ละฉากใครจะทำอะไร ผลจะเป็นยังไง
เมื่อนั้นจึงจะเห็นรายละเอียดครบถ้วน และแทนใจตัวละครได้ ว่าทำไมเขาถึงคิดอย่างนั้น พูด หรือทำอย่างนั้น ในแต่ละฉาก
นึกได้อย่างนี้ ก็รู้สึกระมัดระวังขึ้นครับ เวลาพูดคุยเรื่องที่มีรายละเอียดมาก กับใครสักคน
จะหนัง หนังสือ ดนตรี กีฬา ข่าวสาร งานประจำ งานอดิเรก ไปจนถึงธรรมะ
มีความเป็นไปได้เสมอ ว่าคนที่คนที่เราคุยด้วย อาจเป็นผู้เชี่ยวชาญในเรื่องนั้นๆ และคุยในสิ่งที่ล้ำลึกไปกว่าเรา เก็บรายละเอียดได้มากกว่า
เมื่อสื่อสารกันไม่เข้าใจ ไม่ตรงกัน แต่เราไม่ประมาทใคร หรือภาษาอังกฤษเรียกว่ามี respect คือมีความเคารพ เผื่อใจไว้หน่อยล่วงหน้า
ก็ทำให้ไม่กล่าวโทษกันในทันที ลองรับฟังอีกสักหน่อย
และถ้าสุดท้าย พบว่าเป็นเพียงแค่ ฝ่ายหนึ่งคุยเนื้อเรื่อง ฝ่ายหนึ่งคุยรายละเอียด
มันก็แค่ฐานการคุยไม่เท่ากัน ไม่ว่าเราจะเป็นฝ่ายไหน ก็ไม่เห็นมีใครผิด
เราก็แค่ปล่อยผ่านไป ลองหาคนคุยที่เหมาะสมกว่า พอดีกว่า
ก็แค่นั้นเอง ..เราก็เป็นสุข สังคมก็เป็นสุขขึ้นครับ
https://www.blockdit.com/neo.positive
เอาเนื้อเรื่อง หรือรายละเอียด
เวลาผมได้ยินหนังสักเรื่อง ที่เขาว่าดีมากหรือชิงรางวัล ผมจะตั้งใจดูมากครับ
ถ้าดูในโรงหนังได้ก็เลือกดูโรงเลย เพราะได้สมาธิกว่า
และพอดูจบ ก็มักจะจำได้แม่น เวลาใครถามถึงก็นึกออก
แต่ต่อมา ถ้าเผอิญมีโอกาสได้ดูอีกครั้ง ผมมักจะพบว่า มีรายละเอียดอีกมาก ที่ผมไม่สังเกตเห็นในรอบแรก
และส่งผลต่อความเข้าใจที่ไม่ครบ ในหลายๆฉาก หรือบางครั้งก็ถึงภาพรวมของหนังได้เลย
ทั้งๆที่รอบแรก เราว่าเราก็ตั้งใจเก็บรายละเอียดเต็มที่แล้ว
และจะว่าไป เหตุการณ์แบบนี้ ก็เกิดกับหนังสือดีๆสักเล่ม หรือเพลงดีๆหนึ่งเพลง เช่นกัน
..เลยมานึก ว่าจริงๆแล้วมันเป็นไปไม่ได้
ที่จะได้ 2 ด้าน สมบูรณ์พร้อมกัน ในเมื่อมันตรงกันข้ามกัน
สำหรับอะไรครั้งแรก อย่างไรก็คือเอาเนื้อเรื่องเป็นหลัก เก็บรายละเอียดได้บางส่วน
แล้วถ้าจะเอารายละเอียด ยังไงก็ต้องยอมเสียเวลา ซ้ำครั้งที่สองที่สาม เพื่อเก็บรายละเอียด ตามลำดับไป
สมมติ เราอ่านสามก๊กหรือนิยายจีนยาวๆ การอ่านรอบแรก อย่างไรคงแค่เข้าใจเนื้อเรื่องรวมๆ อินบางฉาก จำได้บางตอน
แต่ถ้าอยากดื่มด่ำถึงความรู้สึกตัวละคร คงต้องอ่านซ้ำแล้วซ้ำอีก จนรู้ล่วงหน้าว่าแต่ละฉากใครจะทำอะไร ผลจะเป็นยังไง
เมื่อนั้นจึงจะเห็นรายละเอียดครบถ้วน และแทนใจตัวละครได้ ว่าทำไมเขาถึงคิดอย่างนั้น พูด หรือทำอย่างนั้น ในแต่ละฉาก
นึกได้อย่างนี้ ก็รู้สึกระมัดระวังขึ้นครับ เวลาพูดคุยเรื่องที่มีรายละเอียดมาก กับใครสักคน
จะหนัง หนังสือ ดนตรี กีฬา ข่าวสาร งานประจำ งานอดิเรก ไปจนถึงธรรมะ
มีความเป็นไปได้เสมอ ว่าคนที่คนที่เราคุยด้วย อาจเป็นผู้เชี่ยวชาญในเรื่องนั้นๆ และคุยในสิ่งที่ล้ำลึกไปกว่าเรา เก็บรายละเอียดได้มากกว่า
เมื่อสื่อสารกันไม่เข้าใจ ไม่ตรงกัน แต่เราไม่ประมาทใคร หรือภาษาอังกฤษเรียกว่ามี respect คือมีความเคารพ เผื่อใจไว้หน่อยล่วงหน้า
ก็ทำให้ไม่กล่าวโทษกันในทันที ลองรับฟังอีกสักหน่อย
และถ้าสุดท้าย พบว่าเป็นเพียงแค่ ฝ่ายหนึ่งคุยเนื้อเรื่อง ฝ่ายหนึ่งคุยรายละเอียด
มันก็แค่ฐานการคุยไม่เท่ากัน ไม่ว่าเราจะเป็นฝ่ายไหน ก็ไม่เห็นมีใครผิด
เราก็แค่ปล่อยผ่านไป ลองหาคนคุยที่เหมาะสมกว่า พอดีกว่า
ก็แค่นั้นเอง ..เราก็เป็นสุข สังคมก็เป็นสุขขึ้นครับ
https://www.blockdit.com/neo.positive