เกริ่นนำก่อนเลยนะคะ คือเรามีแฟนคนนึง เราคบกันมาก็นานพอสมควรเลย แต่แล้ววันนึง เราทะเลาะกันข้ามวัน ด้วยเรื่องที่เขาไปไหนไม่ยอมบอก ให้เรารู้เองเป็นคนสุดท้ายตลอด จากวันนั้นมา เขาก็บอกขอเวลาอยากให้เวลาตัวเอง เขารู้สึกอึดอัด เรายอมรับน้ะว่าเสียใจ ทำไมเราถึงงี่เง่าบ้าบอได้ถึงขนาดนั้น เราเลยเริ่มปรับตัวเข้าหาเขา ทำกิจกรรมที่เขาชอบเช่น เล่นเกมด้วย กินของที่เขาชอบ ทำอะไรในแบบที่เขาชอบ แม้บางครั้งมันจะไม่ใช่ตัวเรา เราดีกับเขาทุกอย่าง ทำให้ทุกอย่าง เขาแทบจะไม่ได้ทำอะไรเลย เราทำให้เขาตั้งแต่ตื่นเช้าบีบยาสีฟัน เตรียมผ้ารีดผ้า ซักผ้า ซักยันกางเกงใน (เราไม่ได้อยู่ด้วยกันนะคะ อยู่บ้านใครบ้านมัน) เราซื่อสัตย์กับเขาตลอดโดยที่เขาไม่ต้องขอ เราให้เกียรติเขาไม่ว่าจะต่อหน้าหรือลับหลัง เราไม่เคยแอบคุยกับใคร เราทำดีที่สุดเท่าที่คนๆนึงจะทำได้
จนเราคิดว่า เขาคงไม่รู้สึกอึดอัดแล้ว เขาคงคิดได้แล้วว่าเรารักเขาแค่ไหน แต่พอมาวันนี้ ผ่านวันนั้นมาประมาณ 2-3 เดือนต่อมา เราทะเลาะกันด้วยเรื่อง ผู้หญิงใน BIGO ที่เราตั้งกระทู้ที่แล้ว *ย้อนไปอ่านได้* เราหึงอ่ะ แต่เขากลับบอกแล้วแต่จะคิด พอเช้ามา เราก็ไม่ได้คุยกันเลย ตกเย็น เราเลยตัดสินใจลบแอพ จะได้ไม่ต้องเห็นว่าเขาคุยกับใคร และบอกเขาว่า เราละแอพละนะ เขากลับบอกว่า หยุดพูดได้ยัง รำคาญ เจตนาเรา แค่อยากให้เขา เห็นใจเราบ้าง
จากนั้นเราก็ทะเลาะกันยาวเลยค่ะ เขาบอกว่า เขาไม่มีอิสระ เขาอึดอัด เขาอยากให้เวลาตัวเอง เขาอยากอยู่คนเดียว ประโยคสุดท้าย เขาบอกว่า เขาอยู่คนเดียวแล้วเขารู้สึกว่า มีความสุขมากกว่าตอนอยู่กับเรา เขาบอกว่าเขาเคยบอกเราแล้วว่าเขาไม่ดี แต่เราเคยบอกว่าเรารับได้ เราก็เลยบอกรับได้ดิ้ นี่เราพยายามปรับตัวเข้าหาฝ่ายเดียวเลยนะเว้ย เขาก็บอกมาอีกว่า รับได้ แล้วจะบ่นทำไม
พอเราได้อ่าน เราไม่ไหวเลยค่ะ เราโล่เข้าไปลางานกลับบ้านไปกอดแม่ จากนั้นเราหายไป สิบกว่าชั่วโมง
แต่ไม่เคยละสายตากับการเคลื่อนไหวของเขาเลย เอาแต่เป็นห่วงว่าเขาจะกินข้าวยัง ทั้งๆที่ตัวเราเองไม่ยอมกินข้าวไม่ยอมกินน้ำ ไม่ยอมนอน เอาแต่เป็นห่วงเขา แต่สุดท้าย เขาก็ทักมาบอกแค่ว่า ขอโทษนะ เลิกงานยัง กลับบ้านยัง ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น และก็กลับไปเล่นแอพนั้นเหมือนเดิม
เราทำดีกับเขาขนาดนี้ ทำไมน้ะ ทำไมรักถึงไม่ใช่รางวัลตอบแทนของคนที่ทำดีมาโดยตลอด
รักไม่ใช่รางวัลตอบแทนความดีใช่ไหมคะ
จนเราคิดว่า เขาคงไม่รู้สึกอึดอัดแล้ว เขาคงคิดได้แล้วว่าเรารักเขาแค่ไหน แต่พอมาวันนี้ ผ่านวันนั้นมาประมาณ 2-3 เดือนต่อมา เราทะเลาะกันด้วยเรื่อง ผู้หญิงใน BIGO ที่เราตั้งกระทู้ที่แล้ว *ย้อนไปอ่านได้* เราหึงอ่ะ แต่เขากลับบอกแล้วแต่จะคิด พอเช้ามา เราก็ไม่ได้คุยกันเลย ตกเย็น เราเลยตัดสินใจลบแอพ จะได้ไม่ต้องเห็นว่าเขาคุยกับใคร และบอกเขาว่า เราละแอพละนะ เขากลับบอกว่า หยุดพูดได้ยัง รำคาญ เจตนาเรา แค่อยากให้เขา เห็นใจเราบ้าง
จากนั้นเราก็ทะเลาะกันยาวเลยค่ะ เขาบอกว่า เขาไม่มีอิสระ เขาอึดอัด เขาอยากให้เวลาตัวเอง เขาอยากอยู่คนเดียว ประโยคสุดท้าย เขาบอกว่า เขาอยู่คนเดียวแล้วเขารู้สึกว่า มีความสุขมากกว่าตอนอยู่กับเรา เขาบอกว่าเขาเคยบอกเราแล้วว่าเขาไม่ดี แต่เราเคยบอกว่าเรารับได้ เราก็เลยบอกรับได้ดิ้ นี่เราพยายามปรับตัวเข้าหาฝ่ายเดียวเลยนะเว้ย เขาก็บอกมาอีกว่า รับได้ แล้วจะบ่นทำไม
พอเราได้อ่าน เราไม่ไหวเลยค่ะ เราโล่เข้าไปลางานกลับบ้านไปกอดแม่ จากนั้นเราหายไป สิบกว่าชั่วโมง
แต่ไม่เคยละสายตากับการเคลื่อนไหวของเขาเลย เอาแต่เป็นห่วงว่าเขาจะกินข้าวยัง ทั้งๆที่ตัวเราเองไม่ยอมกินข้าวไม่ยอมกินน้ำ ไม่ยอมนอน เอาแต่เป็นห่วงเขา แต่สุดท้าย เขาก็ทักมาบอกแค่ว่า ขอโทษนะ เลิกงานยัง กลับบ้านยัง ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น และก็กลับไปเล่นแอพนั้นเหมือนเดิม
เราทำดีกับเขาขนาดนี้ ทำไมน้ะ ทำไมรักถึงไม่ใช่รางวัลตอบแทนของคนที่ทำดีมาโดยตลอด