ขอบคุณ

ตั้งแต่มีสงครามโควิดเกิดขึ้นบนโลก   ผมก็ไม่เคย
กล้าประมาทกับสิ่งใดๆเลย

ถึงสตางค์ไม่ค่อยมีแต่สตินี่
ต้องมีตลอดเวลาครับ
จากคนตัวเบาผมก็กลาย
เป็นคนตัวหนักไปโดยปริยาย  ทั้งแมส  ทั้งเจล
ทั้งกล่องข้าว  ขวดน้ำ
กลับจากทำงานก็ต้องรีบ
อาบน้ำ สระผม(รู้สึกว่าตัวเองแสนจะสะอาดเป็นที่สุด
ก็ยุคนี้ละครับ)
ที่ต้องทำขนาดนี้เพราะผมมีแม่  และผมรักแม่ที่สุด

มีความรู้สึกว่าลืมอะไรไม่ได้สักอย่างเลย  เพราะสำคัญ
ไปหมด  ต้องเข้มงวดกับ
ชีวิตทุกอย่าง  แค่จะเดินไปหน้าบ้านก็ต้องใส่แมส
เผื่อเจอเพื่อนบ้าน  เพราะ
เซฟเราก็เซฟเขาด้วย

ผมบอกรักแม่ทุกวันเลย
ครับ  เพราะอยากใช้เวลาที่เหลืออยู่ให้คุ้มค่าที่สุด

โรคนี้ทำให้คนรักกันจาก
กันโดยไม่ได้ลา  เพราะ
ฉะนั้นผมจะบอกตัวเองเสมอเมื่อลืมตาขึ้นมาใน
ตอนเช้าแล้วยังอาการปกติ
ว่า ...ขอบคุณ...ที่ยังให้
โอกาสผมได้บอกรักแม่  ได้
ทำอะไรๆให้แม่อีก1วัน

ขอบคุณคุณหมอและทุกๆ
คนที่คอยซัพพอร์ต ผู้อื่น
อยู่ตลอดเวลา กินน้อย นอน
น้อย  แต่เพิ่มเวลาทำงาน
จนเหมือนมีสักสิบมือ
หัวใจของพวกท่านน่ากราบ
เป็นที่สุด  ขอขอบพระคุณ
มากครับ🙏

เพื่อนๆและน้องสาวในพัน
ทิปก็เช่นกัน  ผมดีใจและ
ขอบคุณที่เราได้มารู้จัก
ได้พูดคุย  ได้แลกเปลี่ยน
ทัศนคติซึ่งกันและกัน
ทำให้มุมมองในการใช้ชีวิต
ของผมเปลี่ยนไปในหลาย
สิ่ง

เรื่องสั้นเรื่องนี้ ไม่เหมือน
เรื่องสั้น  เพราะทุกประโยค
ทุกตัวหนังสือเป็นความรู้สึก
จากใจของผม



รักเพื่อนๆทุกคนเลยครับ
ขอบคุณครับ