คือเราได้ตัดใจมาทำงานที่ต่างประเทศเพราะคิดว่า ชีวิตของเราและคนในครอบครัวของเราจะมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น แต่การมาทำงานต่างประเทศครั้งนี้ก็ไม่ได้สุขสบายอย่างที่คิด ภาษาไม่ได้ ชีวิตต่างแดนต้องรู้จักเอาตัวรอดเองให้ได้ หนีให้พ้นคนที่โกง พยายามศึกษาเองการเดินทางการขึ้นรถต่างๆนาๆคือไม่อยากไปพึ่งพาใครเลยอยากยืนด้วยตัวเองให้ได้เพราะไม่อยากโดนหลอกอีกแล้ว เวลาผ่านไปสัก6-7เดือนเราก็ปลดหนี้ให้แม่ได้ เพราะงานที่เราทำมัได้เงินเยอะ แถมไม่ได้ออกไปไหน ไม่ได้เที่ยวทำงานเสร็จคือกลับห้องตลอดก็ถือว่าเป็นอีก1ขั้นที่ทำสำเร็จ อ่อเราลืมพูดว่า รายจ่ายในครอบครัวในแต่ละเราเป็นคนส่งทั้งหมด ทั้งงวดฯลฯพอจะเข้าปีที่2 เราเริ่มเบื่อคงเป็นเพราะเปลี่ยนงานบ่อยการใช้จ่ายมาก (ตอนนี้มาสายทำความสะอาดโรงแรมจ้า)คือจะบอกก่อนเลยนะการมาใช้ชีวิตอยู่ตปท.เนี้ยมันไม่ได้ดีและไม่ได้สบายขนาดนั้นอ่ะมันเยอะจริงๆนะกับสิ่งที่เราต้องรับมือไหนต้องมาค่อยระวังตำรวจอีกและช่วงนี้ประเทศไทยเจอโควิคแบบไม่สามารถหาทางออกได้เลยมันยากมากที่สถานการณ์จะปกติ คนที่อยู่ไทยก็ต้องใช้เงินเพื่อจะประคองชีวิตตัวเองไปในแต่ล่ะวัน
ส่วนคนที่อยู่ ตปท.ก็จะตายห่าอยู่แล้ว หาเงินมาได้ส่งบ้านอย่างเดียวเอาตรงๆนะไม่มีแม้เงินเก็บ ครอบครัวไหนเป็นเหมือนครอบครัวเราบ้าง โทรกลับบ้านทีไหร่ มีแต่เรื่องหาแต่เรื่องเสียตังค์ (เออ ก็กูพูดเองแหละว่าอยากให้ครอบครัวสบาย จ้า  กูเนี้ยจะตายก่อน)
#บางครั้งก็อยากกลับบ้านแบบสมหวังไม่ใช่ให้เหลือแต่กระดูกกลับบ้าน