สวัสดีค่ะ เราเป็นเด็กคนนึงค่ะขอเรียกคัวเองว่าN(นามสมมุติ)Nเป็นเด็กที่เกิดมาในยุคที่มีเทคโนโลยีแล้วนะคะ พ่อมีอาชีพเป็นหมอแม่ก็ดฝเป็นหทอ พี่ชายพี่สาวก็เรียนเก่งเป็นครอบครัวที่อบอุ่นดี แต่Nกับพี่ๆของเราในใจลึกๆไม่ได้ชอบพ่อซะเท่าไหร่ แต่เราไม่ได้ไม่ชอบนะ เรา "เกลียด"มากๆค่ะ ปมในใจที่เราไม่มีวันลืมคือตอนที่พ่อกระชากสร้อยคอเราจนหายใจไม่ออก แล้วยังทำร้ายพี่สาวพี่ชายรวมถึงแม่ด้วย(เฉพาะตอนอารมณ์เสียนะคะ...)จนถึงวันนี้เราก็โตพอแล้ว พอรับผิดชอบชีวิตตัวเองไดที่โรงเรียนเราทุกคนก็พูดคำหยาบหมด เราก็พูดนะแต่พูดกับคนที่สนิทเท่านั้น เพื่อนเราอยากวาดรูปซึ่งเราวาดเป็นเราเลยจะสอนแต่พอถึงนุคฌควิดก็ไม่ได้ไปรร.ค่ะ เลยต้องถ่ายคลิปส่วให้ะพื่อนใช้เสียงตัวเองสอน เราก็สอนแบบติดตลกด้วยการเพิ่มคำหยาบลงไปบ้างเป็นปกติ เราก็เขียนลงไปในกระดาษ วาดๆกวนทีนไป ซึ่งเราเขียนคำว่า ลงไปด้วยเอาจริงๆคือมันเป็นคำปกติสำหรับเรากับเพื่อน เราก็ไท่ได้ลบหรือทำอะไรกับกระดาษ วางไว้ตรงโต้ะไป พอพ่อเรามาเจอก็เรียกเราไปคุย พ่อก็ด่าเรา บอกว่าคาดหวังกับเราที่สุด ต้องสอนเรื่องมารยาทแล้วบ่นยาวมาก ย้ำไปหลายทีเลยบอกว่าไม่มีใครในบ้านรู้จักคำแบบนี้ ถ้าพูดแบบนี้มันจะเหมือนคนชั้นต่ำ เราไม่ใช่คนชั้นต่ำเพราะงั้นอย่าทำอีก แล้วก็ด่าซ้ำๆย้ำๆ เราก็คิดในใจไปแบบ ทีพ่อยังพูดได้เลยตอนโมโห รู้จักแต่ละคำก็มากจากพ่อนะแหล่ะ ตอนนี้คือไม่กล้าสู้หน้าพ่อเลยค่ะ พ่อบังคับสิ่งที่เรจาไม่ชอบเยอะมาก ตอนที่พ่อสอนเราแต่ละที คือครึ่งนึงของนรกเลยค่ะ ไม่เคยมีใครตีเรานอกจากพ่อ ตอนที่
พ่อสอนเราเราร้องไห้ตลอดเวลาเลยค่ะ พ่อกดดันมากไป พี่สาวกับพี่ชายตอนเด็กก็เป็นแบบเรา แต่หนักกว่านี้ คือถ้าทำไม่ได้คือไม่ๆด้พักจริงๆด้วยนะคะ เราทนไม่ไหวกัยอะไรแบบนี้แล้วแต่เราไม่เคยระบายกับใครนอกจากเพื่อน ที่บอกว่าพ่อมาด่าคือเมื้อกี้เลยค่ะ ตอนนี้คืออยากหนีไปซักที่นึง😭😭😭😭😭😭