เสน่หานางไพร ตอนที่ 7











บทที่ 7
 
เพราะเกิดอาการท้องเสียอย่างกะทันหัน กว่าจะกินน้ำเกลือ กินยา เข้าห้องน้ำอีกสองสามรอบ ก็เสียเวลาไปนาน ชานนท์จึงลงจากบ้านพักครูมาที่โรงเรียนสายมาก ครูนิมิตรและครูสายใจพานักเรียนเข้าแถวเคารพธงชาติกันหมดแล้ว รวมทั้งเด็กสามสหาย ที่เขาบอกให้กลับไปโรงเรียนกันก่อน
ครูหนุ่มเดินเข้าห้องพักครูมา พลันหน่วยตาของเขาก็เบิกวาบขึ้น เมื่อเห็นหญิงสาวที่เขาแอบสนใจ นั่งอยู่ที่ชุดเก้าอี้รับแขกไม้คู่กันกับครูใหญ่ด้วย

ใบหน้างามละมุนของซ่อนกลิ่นนวลกระจ่างอยู่ท่ามกลางบรรยากาศยามสายของวันใหม่ แววตาสวยซึ้งมองสบตาเขาตรง ๆ รอยยิ้มซื่อบริสุทธิ์ที่เขาแอบประทับใจ ถูกคลี่ออกส่งให้ ทำเอาหัวใจของครูหนุ่มเกิดสั่นไหวอย่างห้ามไม่อยู่...นับจากตัดใจจากชนาภามาได้ ก็ยังไม่เคยมีหญิงสาวคนไหนมาทำให้หัวใจของเขา ซึ่งนิ่งเฉยต่อความรู้สึกแบบนี้มานาน เกิดหวั่นไหวขึ้นมาได้อีก

ชายหนุ่มยอมรับว่ารู้สึกดีใจ ขณะเดียวกันก็เกิดความสงสัยว่าวันนี้หญิงสาวมาทำอะไรที่โรงเรียน แต่เขาก็ไม่ต้องสงสัยนาน เพราะครูใหญ่พอเห็นครูคนใหม่เดินเข้าห้องพักครูมา ก็ส่งเสียงทักทายทันที

“เป็นไงคุณครู ท้องเสียดีขึ้นบ้างหรือยัง ถ้ายัง เดี๋ยวผมจะให้ลุงคำภารโรงพาไปส่งที่บ้านหมอแหวงให้ ไปให้หมอเขาดูอาการอีกที”

“กินยากับน้ำเกลือแล้วค่อยยังชั่วขึ้นครับ ไม่ค่อยอยากเข้าห้องน้ำแล้ว มีแต่ท้องมันยังร้องโครกครากอยู่”

ชานนท์ยกมือไหว้สวัสดี พร้อมตอบครูใหญ่ ก่อนหันมาทักทายหญิงสาวคนที่กำลังเฝ้ามองเขาอยู่

“สวัสดีครับคุณแก้ม”

“สวัสดีจ้ะ ครูนนท์”

หญิงสาวยิ้มให้เขาอีก เธอเอ่ยสวัสดีตอบ แล้วหันมองมาทางครูใหญ่ เมื่อเห็นแววตาแสดงความสงสัยของครูหนุ่ม เหมือนอยากให้ครูใหญ่เป็นคนอธิบายให้ฟัง

“ผมขอให้แก้มมาช่วยดูนักเรียนให้น่ะ เอาเข้าไปรวมอยู่ในห้องเดียวก่อน เดี๋ยวพอครูกำธรมาถึง เราจะประชุมวางแผนการเรียนการสอนกัน ว่าจะแบ่งงานกันยังไงดี ให้ลงตัวและเป็นประโยชน์กับเด็กนักเรียนมากที่สุด”

“อ้อ ครับ” ชานนท์รับคำเบา ๆ 

“โต๊ะทำงานของครูนนท์อยู่ทางนี้”

ครูใหญ่ผายมือไปทางโต๊ะทำงานกลางเก่ากลางใหม่ ที่ตั้งเยื้องไปทางด้านซ้ายมือของโต๊ะทำงานซึ่งติดป้ายชื่อครูนิมิตร โต๊ะทางขวามือคือโต๊ะทำงานของครูสายใจ ชานนท์นึกแปลกใจที่ไม่เห็นโต๊ะทำงานของครูกำธร เขาเดินไปนั่งหลังโต๊ะทำงานของตัวเอง

“ครูกำธรเขาชื่อเล่นว่านะ เป็นคนชอบอิสระ เขามีโต๊ะทำงานอยู่ที่โรงฝึกการงานของโรงเรียน”

ครูใหญ่ชี้มือไปทางนอกหน้าต่างด้านหลังห้องพักครู ชานนท์มองตาม เห็นอาคารอีกหลังซึ่งเป็นอาคารโล่ง กว้างพอประมาณ กั้นผนังเป็นห้องเล็ก ๆ ห้องหนึ่ง

“ในห้องเก็บพวกถังน้ำ บัวรดน้ำต้นไม้ จอบเสียม กับพวกเครื่องครัว เอาไว้สอนการงานพื้นฐานให้เด็ก ๆ ครูนะแกเก่งทางงานช่าง” ครูใหญ่บอกเพิ่ม ขณะเดียวกัน ครูสายใจก็เดินเข้ามาในห้องอีกคน เธอบ่นออกมา

“จนป่านนี้แล้วครูนะก็ยังมาไม่ถึงอีก ไม่รู้รถไปเสียกลางทางอีกหรือเปล่า”

ชานนท์ถึงกับเหวอ เมื่อรู้ว่าครูอีกคนยังมาไม่ถึงโรงเรียน

“บ้านครูนะอยู่ไกลไหมครับ”

“ไกลน่ะ ไม่เท่าไหร่หรอก แค่หกสิบกิโลเอง แต่ทางมันลำบากมีแต่หินตะปุ่มตะป่ำเต็มไปหมด ไม่ใช่ทางเรียบที่จะใช้ความเร็วรถได้ แถมบางช่วงยังต้องลุยลำห้วย ถ้าไม่ขึ้นไปไต่บนเขา บางช่วงก็เป็นดินทราย ทำรถเครื่องล้มได้ง่าย ถ้าไม่ระวังให้ดี”

ชานนท์พยักหน้า เพราะเส้นทางที่เป็นดินปนทรายละเอียดอย่างที่ครูใหญ่ว่าเขาเคยเผชิญมาแล้ว ขับขี่รถฝ่ามาได้ยากมาก

“งั้นเรามาประชุมกันสามคนก่อน ถ้าครูนะมาค่อยว่าต่ออีกที...หนูแก้มไปช่วยดูนักเรียนให้หน่อย สอนเด็กร้องเพลงก็ได้ สมุดจดเนื้อเพลงปลุกใจอยู่บนโต๊ะครูแน่ะ”

ครูสายใจชี้ไปที่สมุดเล่มหนึ่งบนโต๊ะทำงานตัวเอง ซ่อนกลิ่นรับคำ ลุกเดินไปหยิบมาเปิดดู แล้วหันมาสบตากับชานนท์อีก ยิ้มอ่อนหวานให้เขา แล้วจึงเดินออกห้องไป

ครูหนุ่มมองตาม พอเธอลับตาไปจึงหันมาทางครูใหญ่ เห็นกำลังจ้องมองตัวเองอยู่ก็ยิ้มเขิน เสถามไปถึงครูกำธรอีก

“ได้ยินว่าครูนะเมียแกท้องแก่เหรอครับ”

ครูใหญ่ผงกศีรษะ

“ใกล้คลอดเต็มทีแล้วล่ะ ความจริงทางบ้านก็อยากให้ครูนะย้ายไปสอนข้างนอก แต่แกไม่ยอมไปเอง...”

“เพราะแกรักโรงเรียนนี้เหมือนครูใหญ่กับครูสายใจสินะครับ”

“นั่นก็มีส่วน แต่เป็นเพราะไม่ค่อยมีโรงเรียนไหนอยากได้แกไปสอนด้วย”

“เอ๊ะ! ทำไมล่ะครับ”

ชานนท์เกิดสงสัยขึ้นมาทันที โรงเรียนนี้ยังมีสิ่งที่เขาไม่เข้าใจอีกมาก ครูสายใจทำท่าจะบอกอะไรกับเขาอีก แต่มีเสียงรถมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดหน้าอาคารเรียนเสียก่อน

“มาแล้ว...”

ครูสายใจเอ่ยยิ้ม ๆ เดินไปนั่งที่โต๊ะทำงานตัวเอง ครู่หนึ่งก็มีเสียงย่ำเท้าขึ้นบันไดเตี้ยแค่สี่ขั้นของอาคารเรียนขึ้นมา แล้วผู้ชายรูปร่างผอมสูงคนหนึ่ง สวมเชิ้ตสีตุ่น ๆ แขนยาว พับแขนถึงข้อศอก ใส่กางเกงยีน สะพายย่ามใบย่อม ก็ก้าวเข้ามาในห้องพักครู

(มีต่อ)
แก้ไขข้อความเมื่อ
แสดงความคิดเห็น
Preview
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่