เรารู้จักผู้ชายคนหนึ่งได้จะ 4เดือนแล้ว เราตกลงคบกันด้วยเหตุผลที่ต่างคนต่างไม่มีใครในตอนนั้น เราอายุ 23 เขาอายุ 22 ต่างคนต่างทำงาน ยอมรับว่าเขาดูแลเราดีมากไปรับเราเวลาเราเลิกดึกในบางครั้ง เขาไม่มีเรื่องนอกใจ เขาดีใส่ใจเราทุกอย่าง แต่มีสิ่งหนึ่งซึ่งพักหลังๆเรารู้สึกว่ามันแปลกๆ เขาเอาเงินเขาไปซื้อรถยนต์ เราคิดว่ามันคงดีแหละเขาคงลำบากเวลาไปทำงาน แต่พอเอาเข้าจริงเงินทุกบาทที่เขาใช้ในชีวิตประจำวันเป็นเงินเราในช่วงหลัง เขาไม่เอ่ยปากขอยืม แต่ก็พูดให้ได้ยินตลอดว่าไม่มีเงินซื้อข้าว ไม่มีเงินเติมน้ำมันรถ ไม่มีเงินเสียค่าปรับ ไม่มีเงินจ่ายค่าไฟ คำพูดของเขาซึ่งทุกครั้งที่เราได้ยินเรายื่นมือเข้าไปช่วยตลอดเรายินดีที่จะช่วยมาตลอด เขาขอยืมเงินเราตอนนี้ก็เกือบ6,000 บาทแล้วไม่รวมเงินที่เราช่วยเหลือเขาในแต่ละวัน พอเราพูดเรื่องเงินเขาก็บอกเราเลือกที่จะลำบากเอง ทวงบุญคุณหรอ มาพักหลังๆเราต้องส่งเงินให้ที่บ้าน ซึ่งเราก็ลำบากมาก แต่เราต้องเจียดเงินที่เราต้องได้ซื้อข้าวในแต่ละวันให้เขา คำว่าแฟนตอนนี้เราเหมือนคนโง่คนหนึ่งไหม เรายอมอดยอมลำบากเพื่อเขาแบบนี้มา 2เดือนเเล้ว เรารู้สึกเสียเวลาชีวิตแต่ก็รักเขา เขาดีทุกอย่างเลยมั้งยกเว้นเรื่องเงิน หรือเราจะเป็นผญ.เห็นแก่เงินเกินไป
ไม่รู้สิ่งที่เรากำลังรู้สึกมันเรียกว่าอะไร? เราเห็นแก่ตัวไปไหม