เคยรู้สึกจะอยู่ไปทำไมกันบ้างมั้ยคะ ในเมื่อไม่มีคนเข้าใจ?

สวัสดีค่ะทุกคน🙏🏻นี่เป็นกระทู้แรกของเราตามจริงเราเคยคิดจะเขียนนานแล้วค่ะแต่ก็ไม่ได้เขียนสักที เราขอใช้ชื่อแทนว่า ทานตะวันนะคะ เพราะเราชอบดอกทานตะวันมากๆแต่ตัวเราก็ไม่ได้สดใสเหมือนชื่อเลย😂 มาค่ะเข้าเรื่องเลยดีกว่า เราเป็นคนขี้คิดมาก เรื่องเล็กๆน้อยๆก็เก็บมาคิด หรือใครว่าอะไรหน่อยก็มาแอบร้องไห้อยู่คนเดียวไม่ให้ใครเห็นค่ะ เราไม่ชอบแสดงมุมอ่อนแอให้ใครเห็นเลยน้อยมากที่จะแสดงให้เห็นแต่ยิ่งเฉพาะที่บ้านไม่อยากให้เค้าเห็นเลยจริงๆ แต่จะมีคนที่ได้เห็นเราทุกมุมคือคนที่เคยเป็นแฟนเราค่ะเพราะเรามีอะไรก็ปรึกษาเค้าตลอด ไม่สบายใจหรือเสียใจก็เป็นเค้าที่ปลอบอยู่เสมอ จนวันนึงเราได้เลิกกับเค้าไปชีวิตเรารู้สึกอ้างว้างโดดเดี่ยวแต่ที่เลิกกันคงเป็นเพราะตัวเราแหละค่ะ เราได้แต่โทษตัวเองทุกๆวันค่ะว่าตัวเราเองที่แย่จนเค้าไม่อยากอยู่ คือไม่มีใครเข้าใจเราเลยค่ะ เราเลยตัดสินใจทักเค้าไปว่าเรามีเรื่องอยากจะปรึกษาเพราะเค้ารู้แค่คนเดียวคือเรื่องครอบครัวค่ะ แต่เค้าตอกกลับมาว่ารำคาญจนเราทำไรไม่ถูกก็ขอโทษเค้าแล้วก็ไม่ทักเลยค่ะ เราเสียใจมากจริงๆ คือเราไม่รู้จะปรึกษาใครแล้ว คือเราก็มีเพื่อนนะคะแต่เราก็ไม่สามารถปรึกษาได้ทุกเรื่องจริงๆทุกคนเข้าใจเราใช่มั้ยคะ และเราจะบอกว่าเรากับแฟนที่เคยคบกันคนนั้นเค้ารู้ค่ะว่าเราเป็นซึมเศร้าเค้าเคยจะพาเราไปหาหมอ แต่เราก็ไม่มีเงินพอที่จะไปรักษา เราอยู่ในช่วงเรียนอยู่ค่ะ และเราก็ไม่กล้าบอกที่บ้านด้วย เราเป็นแบบนี้ตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วค่ะเราจะไม่ค่อยบอกที่บ้าน และที่เราเป็นแบบนี้เราไม่รู้เหมือนกันว่ามันเกิดจากปมด้อยที่พ่อแม่แยกทางกันหรือเปล่าจนทำให้เราเป็นแบบนี้ เราเหมือนขาดความอบอุ่นไม่ได้รับความรักจากใครแบบจริงๆ และเราก็คิดว่าอยากหายไปอยากตายอยู่ตลอดเวลา เพราะไม่มีเรามันคงดีกว่านี้ อยู่ไปก็ไร้ประโยชน์ค่ะ แล้วหลังจากที่เราเขียนกระทู้นี้เสร็จ เราก็ไม่รู้ตัวเองเหมือนกันว่าจะยังอยู่มั้ยหรือยังไงเพราะมันไม่แน่นอนเลยค่ะตอนนี้จิตใจเราดิ่งกับแย่เสียใจเต็มไปหมด เราก็เลยอยากมาเขียนเพื่อเป็นการะบายเราไม่รู้จะไประบายได้ที่ไหนแล้วค่ะ ขอบคุณทุกคนที่อ่านกันจนจบนะคะอาจจะไม่รู้เรื่องบ้างเพราะเราไม่มีสมาธิเลยค่ะ สุดท้ายอยากบอกว่าเรารักคนในครอบครัว เพื่อน หรือคนที่เคยเข้าใจเราที่สุดมากจริงๆไม่เคยไม่รักเค้าเลยขอโทษที่ทำตัวแย่และขอบคุณที่คอยเลี้ยงดูหรือดูแลเสมอมา หวังว่าเราจะพบกันใหม่ค่ะ🤍