วันนั้นที่ผมพิมพ์ระบายอารมณ์ออกไป ผมรู้สึกอยู่ 2 อย่างคือ คำด่าทอเพิ่มเติมหรือการบูลลี่ และคำปลอบโยนเล็กน้อย ซึ่งคำปลอบโยนที่ว่าผมก็ไม่คิดว่าจะได้เหมือนกัน แต่ก็มีคอมเม้นเชิงปรัชญามาหนึ่งคอมเม้น ต้องขอบคุณคอมเม้นของท่านมากๆเลยครับ ผมยิ่งรู้สึกดีขึ้นไปอีก การบันทึกไดอารี่ของผมในนี้นั้นจะว่าผมอยากเรียกกระแส สร้างกระแสก็ได้ เพราะปมจะไม่โกหกหรือ
อะไรเลย รู้สึกแบบไหนผมจะพิมพ์ออกมาให้หมด หลังจาดวันนั้นผมก็ยังคงนั่งแต่งนิยายไปเรื่อยๆ พร้อมกับปรับอารมณ์ตัวเองให้สงบลง คุยให้น้อยลงเพื่อโฟกัสงานที่ทำได้มากขึ้น ผมกำลังทำใจเพื่อรับงานสายตัดต่อวิดีโอและอื่นๆอยู่ ผมมั่นใจว่างานของผมต้องได้แก้เรื่อยๆแน่ เพราะฝีมือผมไม่แย่หรือดีเกินไป พอดูได้จากการส่งงานในชั้นเรียนของผมหลายๆครั้ง ผมมีช่องยูทูปทำ MMD เป็นหลัก (โปรแกรมสร้างภาพเคลื่อนไหว 3 มิติที่นิยมมากในหมู่คนที่ชื่นชอบการ์ตูนญี่ปุ่น) ช่วงที่ยอดคนดูและแฟนคลับของผมกำลังมาแรง ตอนนั้นผมอายุแค่ 16 ปี เผลอๆน้อยกว่านั้น ผมเริ่มมีคนติดตามเพราะผมเกาะกระแสของเกม Yandere Simulator โดยทำเป็น Another Story ผมจึงคิดว่าผมอาจดังมากกว่านี้ในไม่ช้าก็ได้แต่พอทำไปเรื่อยๆคนดูกลับน้อยลงทั้งๆที่ผมพยายามปรับปรุงผลงานให้ดีขึ้น ผมจึงเลิกทำและหันไปทำอย่างอื่นแทน ผมทำช่องแยกออกมา 2 ช่องคือช่องเพลงและเกม ผลตอบรับไม่แย่และไม่ดี ช่องเพลงมีแนวโน้มไปไม่รอดเพราะงานอาจไม่ดีพอในสายตาคนส่วนมาก แต่งานทุกชิ้นที่ผมทำ ผมล้วนใส่ใจมันทุกชิ้นเพราะมันคือตัวตนของผม แต่ยิ่งพยายามก็ยิ่งสูญเปล่า ผมไม่โทษแฟนคลับผมหรอก คุณมีตัวเลือกและคุณก็มีสิทธิเลือกเหมือนกัน ที่ผมพิมพ์จะว่าผมเรียกคะแนนสงสารก็ได้ ไม่ผิดอะไร ถึงผมจะทำแบบนั้นไปก็มีใครสงสารอยู่ดี ผมจะไม่โกหกว่าผมไม่ต้องการความรักหรอก ความจริงผมมีพ่อ แม่ พี่สาวที่คอยเลี้ยงผมอยู่ตลอด แต่พวกท่านก็สอนให้ผมสู้เหมือนกัน ครอบครัวผมโดยรวมคืออบอุ่นนะ แต่ความรักจากครอบครัวและแฟนคลับหรือคนภายนอกนั้นมันต่างกัน ดังนั้นถ้าผมจะว่าผมว่าเรียกร้องความสนใจหรือความรักก็ไม่ผิด ผมแต่งเพลงไว้ 10 กว่าเพลง แต่อัดทำดนตรีได้แค่ 8 เพลงนิดๆ อัดใส่เสียงร้องแค่ 3 เพลง และใช้ได้และสมบูรณ์ที่สุดแค่ 2 เพลง นอกนั้นไม่มีเวลาและอุปกรณ์หรือสถานที่ที่ดีพอและเพรียบพร้อม ผมแค่ต้องการที่เงียบๆไร้เสียงรบกวน ที่ที่ผมไม่ต้องกังวลว่าใครจะได้ยินผมก็แค่นั้นเอง เพราะมันทำให้ผมสร้างสรรค์ผลงานได่เต็มที่โดยไม่มีอะไรกวนใจ ตอนนี้ผมทำอะไรไม่ได้เลยเพราะอยู่กับรูมเมทในหอพักของมหาลัย ผมอยากรู้จักคนเยอะๆนะ แต่ผมกลัวเขาจะมองว่าผมกำลังหาผลประโยชน์หรือหวังอะไรจากพวกเขา ในมหาลัยเพื่อนส่วนใหญ่อาจมองว่าผมคุยเก่ง มีความเป็นตัวเองพอสมควร แต่จริงๆในใจผมนั้นกังวลมากกับคำพูดแต่ละคำที่พูดออกไปว่าทำให้เขาไม่พอใจรึเปล่า เราไปกระตุกต่อมอะไรเขาไหม? ผมเกร็งมากถ้ารู้ว่ามีใครแอบมองแอบฟังผม ขอโทษที่พิมพ์สลับไปมานะครับ ผมคิดอะไรก็พิมพ์ลงไปเลย ผมอยากทำเพลงมากๆ แต่ก็อายถ้าจะเช่าห้องซ้อมเพื่อทำเพลงตัวเอง ทุกผลงานที่ผมทำผมลงทุนเสียเวลากินข้าวกินน้ำตัวเอง เสียเวลาพักผ่อนเสียเวลาอ่านหนังสือเรียนมาทำการอัดเสียงโดยแบกอุปกรณ์ที่มีไม่กี่ชิ้นแต่มันมีค่ามากเพราะถ้าพังผมก็ไม่มีตังซื้อแล้ว พี่สาวผมค่อนข้างซีเรียสมากๆ ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม ถ้าผมพลาดแม้แต่ก้าวเดียวในทุกๆเรื่อง พี่สาวผมจะต่อว่าและสั่งสอนทันที เป็นแบบนี้มาตลอด ผมรู้ว่าคุณกำลังคิดว่าผมโชคดีมากที่มีพี่สาวคอยตักเตือนอบรมผม แต่ในเมื่อมันบ่อยจนผมเริ่มอึดอัดบางทีผมก็เครียดจนคิดว่ารู้งี้กูไปตายเอาดาบหน้าดีกว่า หลายครั้งแล้ว วันนี้ผมโอเคดี และหวังว่ากระทู้นี้ถ้าเข้ามาอ่านแล้วรู้สึกสมเพชผมรึยังไงก็ตาม ให้มองเป็นความบันเทิงรูปแบบหนึ่งก็ได้ครับ จะได้ไม่เครียดตามผม ผมแค่อยากหาที่ระบาย เฟสบุ้กนั้นอันตรายมากผมไม่อยากโพสอะไรลงในนั้นเลย ไม่อยากให้คนสำคัญหรือคนรอบตัวแม้แต่ครอบครัวรู้ว่าผมเป็นอย่างไร เขาจะห่วงผมเปล่าๆ แถมมีมือดีจ้องจะเล่นงานคนแบบผมไม่น้อย ไม่รู้อ่ะ ผมแค่กลัว เพราะผมคิดว่าสังคมพันทิปเป็นสังคมที่ค่อนข้างดี ผมพึ่งและไว้ใจได้ ขอบคุณที่ทนอ่านนะครับ ขอให้สุขภาพแข็งแรงสมหวังกับทุกๆเรื่องและเอาใจช่วยในยามยากลำบากด้วยนะครับ ขอบคุณจริงๆ
ไดอารี่พันทิป 2 (รู้สึกไม่ชอบข้ามได้เลยครับ ปล่อยผ่านไปเลย)