มีใครเคยรู้สีกเสียดายจังหวะช่วงเวลาของเรากับคนที่แอบชอบบ้างมั้ยคะ

สวัสดีค่ะ วันนี้อยากมาแชร์สิ่งที่รู้สึกเสียดายในจังหวะชีวิตค่ะ 

เรื่องคือ เรามีเพื่อนคนนึงที่รู้สึกดีซึ่งเป็นเพื่อนสมัยเรียน ซึ่งในตอนสมัยที่เรียนด้วยกันก็ไม่เคยรู้ตัวค่ะ ว่าพอมันอยู่ใกล้กัน ทำงานด้วยกันมากๆ มันก็เกิดความรู้สึกดี และคิดว่าเพื่อนคนนั้นก็คงมีรู้สึกเช่นเดียวกับเราบ้างจากอาการที่เขาแสดงออก และใช่ค่ะ เราพึ่งมารู้ตัวว่าเราชอบเขาจริงๆตอนที่ คนๆนี้มีแฟนค่ะ ซึ่งพอเรารู้ตัวเองและรู้ว่าเพื่อนคนนี้มีแฟนแล้ว เราก็รีบเฟดตัวถอยห่างทันที เพราะไม่อยากเกิดปัญหาทีหลังค่ะ แม้จะสนิทแค่ไหน เราก็เว้นระยะห่างออกมาทันที เพื่อให้เกียรติแฟนของเพื่อนค่ะ 

จนเมื่อต่างคนแยกย้ายไปศึกษาต่อ เราก็ไม่มีใครไปสักพักค่ะ และไม่ได้คุยกับเพื่อคนนั้นเลย แต่ยอมรับค่ะบางทีเราก็แอบหวังเล็กๆว่าหากคู่นั้นเลิกกันเราคงจะลองคุยกับเพื่อนคนนี้ดู แต่เมื่อเส้นทางชีวิตเรามันเดินไปคนละทางเราก็มีเจอคนนู้นคนนี้ และเราไม่ได้ปิดใจอะไร เราก็มีคนคุย มีแฟนมาเรื่อยๆ จนผ่านมาหลายปี คู่เพื่อนเราก็ไม่มีแววจะเลิกกัน เราเลยยอมแพ้ค่ะ เราเลยเริ่มรู้สึกยินดีด้วยแทนและเป็นช่วงที่เรามาเจอแฟนคนปัจจุบันที่เรารู้สึกดีมาก อยากคบกับคนนี้ไปนานๆ อยากแพลนอนาคตร่วมกัน  และเชื่อมั้ยคะ พอเราคบกับแฟนคนนี้ได้สักพัก ...ใช่ค่ะ คู่เพื่อนเราเลิกกัน ! 

แวบแรก ที่เรารู้ว่าเพื่อนเราคนนี้เลิกกับแฟน ในใจเราไม่ได้รู้สึกอยากเลิกกับแฟนคนปัจจุบันหรืออะไรนะคะ มันเป็นความรู้สึก ตลกร้าย ตลกกับจังหวะของเราและเพื่อนคนนี้  จะว่ารู้สึกเสียดายก็คงจะใช่ค่ะ ไม่ใช่เสียดายที่ตัวเองมีแฟน เพียงแต่เสียดายจังหวะ ที่ไม่มีจังหวะให้เราได้ลองในความสัมพันธ์นี้ให้หายข้องใจเลย ซึ่งถ้าจะให้เราบอกเลิกแฟนไปคุยกับเพื่อนเราก็คงไม่ทำเพราะเราก็รักแฟนคนนี้มากค่ะตามที่กล่าวไป 

เราจึงอยากตั้งกระทู้มาเผื่อมีคนอยากแชร์ประสบการณ์รู้สึกเสียดายจังหวะชีวิตในความรักต่างๆดูค่ะ 

ปล.ถ้าแท็กผิดแจ้งได้นะคะ ไม่ค่อยได้ตั้งกระทู้ค่ะ
แสดงความคิดเห็น
Preview
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่