สวัดดีค่ะ ตอนนี้เราอยู่ม.4 ซึ่งตอนนี้เรารู้สึกโดนกดดันมากจากครอบครัว
คือเล่าก่อนนะคะว่าทำไมเราถึงรู้สึกกดดัน
พี่คนที่ 1
พี่คนแรกของเรากลับมาจากกทม.เมื่อปีที่แล้ว(ก่อนโควิต) ตอนนั้นเราดีใจมากเพราะนานๆทีพี่เราจะได้กลับบ้าน เราแต่ผ่านไป2-3วัน พี่เราเริ่มติวเรื่องเรียนมากขึ้น ปกติเราก็มีเรียนที่รร. กับ เรียนพิเศษอยู่แล้ว เลิกเรียนประมาณ 15.30 ก็ไปเรียนพิเศษต่อ แต่เราเรียนพิเศษเราก็กลับบ้านประมาณ 17.30 แล้ว แล้วพอกลับบ้าน ที่เราก็มาติวให้เราอีก 2 ชั่วโมง พอติวเสร็จค่ำๆประมาณ 21.00 เราก็มาอ่านหนังสืนที่พี่เราจัดให้ก่อนนอน ตอนนั้นคือเราเหนื่อยมากๆ แล้วเราก็โดนแม่พูดทอกสิก(พูดดูถูกประมาณนั้น)ใส่ พูดเหมือนเอาไปเปรียบเทียบกับพี่ "ดีพี่เขาสิโตหางานประจำทำแล้ว แล้วดูลูกสิยังแบมือขอเงินอยู่เลย" ตอนนั้นเราก็ดาวมากๆ เราทนที่แม่กับพี่แบบนั้นมาประมาณ 5 อาทิตย์ แล้วพี่ก็บินกลับกทม.แต่เราก็ยังโดนแม่เอาไปเปลียบเทียบกับพี่อยู่
พี่คนที่ 2
ต่อมาเมื่อ 2 เดือนที่แล้วพี่เราคนที่2อยู่กทม.เหมือนกันกลับมา(กลับมาก่อนโควิตรอบใหม่)ตอนนั้นเราคิดว่าคงจะไม่เหมือนพี่คนที่ 1 หรอกมั่ง พี่คนที่ 2 ตีกับเรามาก แต่ผ่านไป 3-4 อาทิตย์ ก็เริ่มเหมือนพี่คนที่ 1 คือ พี่เราเอาหนังสือตอนอยู่มหาวิทยาลัยมาให้เราอ่าน คือเราพึ่งอยู่ม.4 แล้วที่หนักคือให้เราทำภาษาอังกฤษตอนที่เราอยู่ม.6 แล้วแต่ละศัพท์เราก็ไม่รู้ พอถามพี่ พี่ก็ไม่บอก พอจะเปิดแปลภาษาพี่ก็ไม่ให้ ตอนนั้นเรารู้สึกแบบจะร้องไห้ แล้วแม่ก็มาด่าเราอีกว่า "โง่ขนาดนี้ไปทำนาแทนควายเลยดีไหม555" พูดแบบติดตลกแล้วพี่เราก็ขำ แต่ตอนนั้นคือเราดาวมาก อยากจะร้องไห้มากแต่ก็กลัวแม่ด่าอีก จะลุกหนีก็ไม่ได้เพราะจะดูไม่มีมารยาท ตอนนั้นเราทำได้แค่นั่งจับปากกาเฉยๆ เรารู้สึกเหนื่อยมากๆ
-เวลาคนในครอบครัวเรียกชื่อเรา เราจะสั่นแล้วรู้สึกจะร้องไห้
-เรารู้สิกไม่โอเคเวลาแม่มาพูดแบบนี้ใส่เรา
-เรารู้สึกอยากจะระบายให้คนในครอบครัวฟังแต่เรารู้สึกไว้ใจใครไม่ได้เลย
-เราไม่ค่อยชอบเวลาอยู่บ้าน เรารู้สึกไม่ปลอดภัย แต่เราชอบอยู่ในห้องของเรา
-เราไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องทำขนาดนี้ทั้งๆที่เราก็ไม่ได้เรียนแย่ เราเกรดเฉลี่ย 3.74 ได้ที่4ของห้อง
-เรารู้สึกเครียดมากๆ ชอบร้องไห้เวลาอยู่คนเดียว เวลาอยู่คนเดียวก็ชอบพูดในใจว่าอยากตายไปจากโลกนี่
โดนกดดันจากครอบครัว...ควรทำยังไงดี
คือเล่าก่อนนะคะว่าทำไมเราถึงรู้สึกกดดัน
พี่คนที่ 1
พี่คนแรกของเรากลับมาจากกทม.เมื่อปีที่แล้ว(ก่อนโควิต) ตอนนั้นเราดีใจมากเพราะนานๆทีพี่เราจะได้กลับบ้าน เราแต่ผ่านไป2-3วัน พี่เราเริ่มติวเรื่องเรียนมากขึ้น ปกติเราก็มีเรียนที่รร. กับ เรียนพิเศษอยู่แล้ว เลิกเรียนประมาณ 15.30 ก็ไปเรียนพิเศษต่อ แต่เราเรียนพิเศษเราก็กลับบ้านประมาณ 17.30 แล้ว แล้วพอกลับบ้าน ที่เราก็มาติวให้เราอีก 2 ชั่วโมง พอติวเสร็จค่ำๆประมาณ 21.00 เราก็มาอ่านหนังสืนที่พี่เราจัดให้ก่อนนอน ตอนนั้นคือเราเหนื่อยมากๆ แล้วเราก็โดนแม่พูดทอกสิก(พูดดูถูกประมาณนั้น)ใส่ พูดเหมือนเอาไปเปรียบเทียบกับพี่ "ดีพี่เขาสิโตหางานประจำทำแล้ว แล้วดูลูกสิยังแบมือขอเงินอยู่เลย" ตอนนั้นเราก็ดาวมากๆ เราทนที่แม่กับพี่แบบนั้นมาประมาณ 5 อาทิตย์ แล้วพี่ก็บินกลับกทม.แต่เราก็ยังโดนแม่เอาไปเปลียบเทียบกับพี่อยู่
พี่คนที่ 2
ต่อมาเมื่อ 2 เดือนที่แล้วพี่เราคนที่2อยู่กทม.เหมือนกันกลับมา(กลับมาก่อนโควิตรอบใหม่)ตอนนั้นเราคิดว่าคงจะไม่เหมือนพี่คนที่ 1 หรอกมั่ง พี่คนที่ 2 ตีกับเรามาก แต่ผ่านไป 3-4 อาทิตย์ ก็เริ่มเหมือนพี่คนที่ 1 คือ พี่เราเอาหนังสือตอนอยู่มหาวิทยาลัยมาให้เราอ่าน คือเราพึ่งอยู่ม.4 แล้วที่หนักคือให้เราทำภาษาอังกฤษตอนที่เราอยู่ม.6 แล้วแต่ละศัพท์เราก็ไม่รู้ พอถามพี่ พี่ก็ไม่บอก พอจะเปิดแปลภาษาพี่ก็ไม่ให้ ตอนนั้นเรารู้สึกแบบจะร้องไห้ แล้วแม่ก็มาด่าเราอีกว่า "โง่ขนาดนี้ไปทำนาแทนควายเลยดีไหม555" พูดแบบติดตลกแล้วพี่เราก็ขำ แต่ตอนนั้นคือเราดาวมาก อยากจะร้องไห้มากแต่ก็กลัวแม่ด่าอีก จะลุกหนีก็ไม่ได้เพราะจะดูไม่มีมารยาท ตอนนั้นเราทำได้แค่นั่งจับปากกาเฉยๆ เรารู้สึกเหนื่อยมากๆ
-เวลาคนในครอบครัวเรียกชื่อเรา เราจะสั่นแล้วรู้สึกจะร้องไห้
-เรารู้สิกไม่โอเคเวลาแม่มาพูดแบบนี้ใส่เรา
-เรารู้สึกอยากจะระบายให้คนในครอบครัวฟังแต่เรารู้สึกไว้ใจใครไม่ได้เลย
-เราไม่ค่อยชอบเวลาอยู่บ้าน เรารู้สึกไม่ปลอดภัย แต่เราชอบอยู่ในห้องของเรา
-เราไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องทำขนาดนี้ทั้งๆที่เราก็ไม่ได้เรียนแย่ เราเกรดเฉลี่ย 3.74 ได้ที่4ของห้อง
-เรารู้สึกเครียดมากๆ ชอบร้องไห้เวลาอยู่คนเดียว เวลาอยู่คนเดียวก็ชอบพูดในใจว่าอยากตายไปจากโลกนี่