ผมเคยงง เวลาได้ใช้อะไรฟรีๆ เช่น เฟซบุ๊คฟรี เล่นเกมฟรี กระทั่งอ่านข่าวฟรี
ว่าเอ แล้วเจ้าของเค้าได้อะไรหว่า มาให้เราใช้ฟรีๆ
คือเทียบกับเมื่อก่อนตอนผมเด็กๆ มันต่างกันมาก อยากใช้ซอฟแวร์อะไรก็ต้องซื้อ อยากเล่นเกมอะไรก็ต้องซื้อ อยากอ่านหนังสือพิมพ์เล่มไหนก็ต้องซื้อ
ระบบแต่ก่อน ตรงไปตรงมาครับ คนจะขายอะไร เค้าก็ให้เราซื้อ
แต่ตอนนี้ซับซ้อนกว่ามาก คือระบบสปอนเซอร์ หรือโฆษณา เจ้าของสินค้าไม่ได้รับเงินจากผู้ใช้ด้วยซ้ำ แต่รับเงินจากสปอนเซอร์หรือผู้ลงโฆษณาแทน
อันนี้คือที่เราเจอกันบ่อยๆ ใช้ฟรีโดยไม่ต้องจ่ายเงิน เพราะมีคนจ่ายให้เรา(ก่อน)แล้ว
เราเล่นเฟซบุ๊คฟรี เพราะเฟซบุ๊คทำแถบโฆษณา แล้วรับเงินจากผู้ลงโฆษณา แล้วผู้โฆษณาก็ยั่วใจเต็มที่ เพื่อให้เราจะซื้อของเขา
เราเล่มเกม หรืออ่านข่าวฟรี เพราะเค้ารับเงินจากคนลงโฆษณา แล้วแทรกโฆษณาให้ ผู้ลงโฆษณาก็เร้าใจเต็มที่ กะว่าผู้ใช้เห็นบ่อยเข้า ก็จะต้องคลิกของเขา
ไอ้ที่ว่าฟรี จริงๆมันเลยไม่ฟรีน่ะครับ ดีไม่ดีเสียมากกว่าเดิม
เพราะเมื่อก่อน สมมติเราไม่มีความอยากอะไร เราก็อยู่เฉยๆ ยังอาจมีชีวิตที่สงบได้
แต่ตอนนี้ ทุกอย่างรอบตัวและใกล้ตัวจัด ประเดประดังด้วยโฆษณา กระตุ้นกิเลสกันทั้งวัน ใจจะหาความสงบได้อย่างไร
จากไม่เคยรู้ว่ามี และก็ไม่จำเป็นต้องรู้ ก็ได้รู้ ไม่เคยเห็นก็ได้เห็น ไม่เคยลองก็ได้ลอง
กิเลสนี่ถ้าเกิดแล้วเอาชนะยากครับ ถ้าป้องกันไม่เห็นไม่เจอได้เลย เป็นดีที่สุด แต่ระบบปัจจุบัน เรารับกิเลสเต็มๆ จึงมักเป็นฝ่ายแพ้
สุดท้าย เสียทั้งเวลาถูกกิเลสดึงไปโน่นนี่ เสียทั้งเงินที่อาจไปซื้อของไม่จำเป็น และเสียทั้งโอกาสที่น่าจะได้ทำประโยชน์อย่างอื่น
บางทีผมก็เลยคิดๆ ว่าเราอาจเรียนรู้ จากระบบแบบดั้งเดิมได้เหมือนกันนะ
ไม่อยากได้ ก็ตัดช่องทางต่างๆเสียบ้าง จะได้ไม่ต้องเห็น ตัดไฟแต่ต้นลม
อยากได้ ก็ค่อยแสวงหา ความไม่รู้อาจทำให้จ่ายแพงขึ้นหน่อย
..แต่โดยรวม เสียตังค์แต่จบ
ยังอาจจะดีเสียกว่า ของฟรีของถูกแต่ไม่จบนะครับ
https://neopositive.wordpress.com
เสียตังค์ ยังดีเสียกว่า
ผมเคยงง เวลาได้ใช้อะไรฟรีๆ เช่น เฟซบุ๊คฟรี เล่นเกมฟรี กระทั่งอ่านข่าวฟรี
ว่าเอ แล้วเจ้าของเค้าได้อะไรหว่า มาให้เราใช้ฟรีๆ
คือเทียบกับเมื่อก่อนตอนผมเด็กๆ มันต่างกันมาก อยากใช้ซอฟแวร์อะไรก็ต้องซื้อ อยากเล่นเกมอะไรก็ต้องซื้อ อยากอ่านหนังสือพิมพ์เล่มไหนก็ต้องซื้อ
ระบบแต่ก่อน ตรงไปตรงมาครับ คนจะขายอะไร เค้าก็ให้เราซื้อ
แต่ตอนนี้ซับซ้อนกว่ามาก คือระบบสปอนเซอร์ หรือโฆษณา เจ้าของสินค้าไม่ได้รับเงินจากผู้ใช้ด้วยซ้ำ แต่รับเงินจากสปอนเซอร์หรือผู้ลงโฆษณาแทน
อันนี้คือที่เราเจอกันบ่อยๆ ใช้ฟรีโดยไม่ต้องจ่ายเงิน เพราะมีคนจ่ายให้เรา(ก่อน)แล้ว
เราเล่นเฟซบุ๊คฟรี เพราะเฟซบุ๊คทำแถบโฆษณา แล้วรับเงินจากผู้ลงโฆษณา แล้วผู้โฆษณาก็ยั่วใจเต็มที่ เพื่อให้เราจะซื้อของเขา
เราเล่มเกม หรืออ่านข่าวฟรี เพราะเค้ารับเงินจากคนลงโฆษณา แล้วแทรกโฆษณาให้ ผู้ลงโฆษณาก็เร้าใจเต็มที่ กะว่าผู้ใช้เห็นบ่อยเข้า ก็จะต้องคลิกของเขา
ไอ้ที่ว่าฟรี จริงๆมันเลยไม่ฟรีน่ะครับ ดีไม่ดีเสียมากกว่าเดิม
เพราะเมื่อก่อน สมมติเราไม่มีความอยากอะไร เราก็อยู่เฉยๆ ยังอาจมีชีวิตที่สงบได้
แต่ตอนนี้ ทุกอย่างรอบตัวและใกล้ตัวจัด ประเดประดังด้วยโฆษณา กระตุ้นกิเลสกันทั้งวัน ใจจะหาความสงบได้อย่างไร
จากไม่เคยรู้ว่ามี และก็ไม่จำเป็นต้องรู้ ก็ได้รู้ ไม่เคยเห็นก็ได้เห็น ไม่เคยลองก็ได้ลอง
กิเลสนี่ถ้าเกิดแล้วเอาชนะยากครับ ถ้าป้องกันไม่เห็นไม่เจอได้เลย เป็นดีที่สุด แต่ระบบปัจจุบัน เรารับกิเลสเต็มๆ จึงมักเป็นฝ่ายแพ้
สุดท้าย เสียทั้งเวลาถูกกิเลสดึงไปโน่นนี่ เสียทั้งเงินที่อาจไปซื้อของไม่จำเป็น และเสียทั้งโอกาสที่น่าจะได้ทำประโยชน์อย่างอื่น
บางทีผมก็เลยคิดๆ ว่าเราอาจเรียนรู้ จากระบบแบบดั้งเดิมได้เหมือนกันนะ
ไม่อยากได้ ก็ตัดช่องทางต่างๆเสียบ้าง จะได้ไม่ต้องเห็น ตัดไฟแต่ต้นลม
อยากได้ ก็ค่อยแสวงหา ความไม่รู้อาจทำให้จ่ายแพงขึ้นหน่อย
..แต่โดยรวม เสียตังค์แต่จบ
ยังอาจจะดีเสียกว่า ของฟรีของถูกแต่ไม่จบนะครับ
https://neopositive.wordpress.com