จากหนังสือ talking to strangers บทความแรกที่เมื่อเปิดหนังสือเล่มนี้อ่าน คือ
“ฝ่ายหนึ่งเห็นป่าไม่เห็นต้นไม้
อีกฝ่ายเห็นแต่ต้นไม้ไม่เห็นป่า”
ข้อความที่ปนเปื้อนไปด้วย ความเข้าใจผิดของคนสองคนที่ไม่รู้จักกันแล้วนำไปสู่สาเหตุของการตาย เรื่องราวที่เขียนให้ผู้อ่านเกิดคำถามที่ว่า “การตัดสินคนๆหนึ่งโดยที่ใช้เวลาไม่นาน อาจนำไปสู่หายนะตลอดชีวิตได้ทุกวินาที” การเลือกใครสักคนเข้ามาในชีวิตไม่ใช่เรื่องเล่นอีกต่อไป คนแปลกหน้าที่คุณไว้ใจที่รอวันหักหลังคุณ หรือแทงคุณจากด้านหลัง บุคคลอันเป็นที่รัก เรื่องพวกนี้เกิดขึ้นเงียบๆภายใต้สังคมที่ส่งเสียงดังข้างนอกนั้น สิ่งที่น่ากลัวไม่ใช่คนแปลกหน้าล้วนแต่เป็นการตัดสินใจ
การตัดสินในที่มาจากสังคมที่คุณคิดว่าดี+สังคมที่คุณคิดว่าไม่ดี
เมื่อมันกลายเป็นผลลัพธ์ที่ คุณต้องยอมรับมันในตอนท้าย
ความสุขที่ถอดแบบมาจากผู้อื่นเป็นเช่นไร?
ผมว่าหนังสือไม่ได้ให้คำตอบในตอนต้น แต่เป็นการสร้างให้ผู้อ่านเกิดคำถามกับตัวเองมากกว่า ถ้าคำถามที่เกิดขึ้นจากตัวเราเอง เราจะสนใจคำถามนั่นมากกว่าเป็นคำถามที่มาจากคนแปลกหน้าที่เราไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร แนวคิดการสอนผู้คนถูกซ่อนไว้ภายใต้ตะกอนความคิดจากปลายปากกา
นี่คุณคิดจริงๆหรือเปล่าว่า ป่าและต้นไม้ มันเป็นแค่ป่าหรือมันเป็นแค่ต้นไม้
แล้วถ้าหากคุณถามคนแปลกหน้าคนหนึ่งได้
“คุณอยากถามอะไรกับคนแปลกหน้าคนนั้น?”
โอกาสจะได้คำตอบที่เป็นความจริงนั้น มีเพียงแค่ 1:3
ผู้คนถูกปิดตาด้วยความรักนานถึง7-8 เดือน จนกว่าคุณจะมีเหตุผลให้กับตัวเอง แต่ถ้าคุณรักใครเกิน5 ปี คุณจะเข้าใจคำตอบมากขึ้น คำตอบของความรัก...
TTYL #1