ผู้ป่วยเผชิญวิกฤตการณ์ทางจิตใจ จะหาทางออกอย่างไรช่วงโควิด

คือ จขกท.ป่วยเป็นโรคทางจิตเวชอันได้แก่ซึมเศร้าและไบโพลาร์ มีประวัติเป็นโรค OCD ร่วมด้วยตั้งแค่เด็ก ช่วงต้น 63 ที่ผ่านมามีอาการซึมเศร้าปานกลาง มี Suicide risk เล็กน้อย เริ่มรักษาด้วยยาตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา อาการก็ดีขึ้นบ้างแย่ลงบ้าง ต่อมาต้นปี 64 เริ่มมีอาการแย่ลงไปอีก น่าจะจากความเครียดสะสม เริ่มมีความคิดที่จะฆ่าตัวตายขึ้นมาชัดเจนมากขึ้นจนต้องบอกแพทย์ในวันที่ไปตรวจวันนั้น รักษาตัวอยู่ในรพ.ประมาณเดือนกว่าๆ ระหว่างที่พักรักษาตัวอยู่ในนั้นก็ดีขึ้นบ้าง แต่ก็จะมีช่วงที่ดิ่งลงไปบางช่วง หลังออกมาไม่นานอาการเริ่มแย่กว่าเดิม จนกระทั่งกลางเดือนเมษายนปีนี้ มีเรื่องเข้ามากระทบกระเทือนความรู้สึกเราจนเราตัดสินใจกินยาชนิดหนึ่งในปริมาณที่มากเกินกำหนดเข้าไป แต่ตัดสินใจโทรเรียกรถพยาบาลหลังจากกินได้ประมาณ 30 นาที ปฏิบัติการช่วยชีวิตทำงานกันอย่างเต็มที่ ในที่สุดมันก็จบลง เราไปพักฟื้นที่หอผู้ป่วยใน คืนนั้นเราร้องไห้จนดึก น้ำมูกน้ำตาไหลทั้งๆที่ทูวบ์ที่เปื้อนไปด้วยชาร์โคลยังคาอยู่ในจมูก เราอยู่ดูอาการเพื่อพักฟื้น อาการทางกายก็ดีขึ้นอย่างรวดเร็วมาก จนได้กลับบ้านในเวลาอีกสามสี่วันหลังจากนั้น

หลังออกรพ.ธรรมดา ภายนอกเราดูเหมือนดีขึ้นเรื่อยๆ(ซึ่งจริงๆไม่ได้ดีขึ้นหรอก) แต่ด้วยปัญหาเดิมๆ สภาพแวดล้อมเดิมๆ ลึกแล้วเราก็ยังมีความคิดที่จะจบปัญหาทุกอย่างด้วยการจบชีวิตตัวเองอยู่ดี เพราะเราไม่เห็นอะไรที่มันมีแนวโน้มที่จะดีขึ้นในทางเดินชีวิตเราเลย ร่างกายเรา หน้าตาเรา และชีวิตของเราที่มันพังและเส็งเคร็งทั้งหมด เมื่อหันมามองทุกครั้ง เราอดที่จะรู้สึกไม่ดีกับตัวเองไม่ได้เลย แล้วยังมีอีกเรื่องที่เรายังไม่ได้บอก ตอนนี้ทักษะการคิดอย่างมีเหตุมีผล ทักษะการคำนวณ หรือแม้กระทั่งความสามารถที่จะจดจำระยะสั้น สิ่งเหล่านี้ลดลงไปอย่างน่าใจหายในวัย 23-24 ปีของเรา ส่งผลให้เวลาของเราเดินเร็วมาก เพราะเราจะไม่สามารถจำรายละเอียดเล็กๆน้อยๆที่เกิดขึ้นในแต่ละวันได้เลย

เราปล่อยให้ตัวเองป่วยหนักจนถึงขั้นที่เราเองก็ไม่มั่นใจว่าเราจะสามารถกลับไปใช้ชีวิตปกติได้เหมือนเดิมไหม อันที่จริงเราไม่เคยใช้ชีวิตปกติมาตั้งแต่ไหนแต่ไร เป็นพวกเก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน ไม่มีสังคม ไม่มีเพื่อนสนิทเลยด้วยซ้ำ

มาถึงตรงนี้เหมือนผมจะเลยจากประเด็นหัวกระทู้มามากพอสมควร ผมควรจะทำยังไงดีกับความรู้สึกแสนวิกฤตินี้ดีครับ หลายวันก่อนฟังข่าวผู้หญิงที่เป็นนักร้องยูทูบเบอร์ดิ่งจากที่จอดรถห้างทำเอาผมใจหล่นวูบเหมือนกัน เพราะก่อนที่ข่าวจะออกไม่กี่วัน ผมก็มีโอกาสได้มองไปข้างล่างจากลานจอดรถชั้นสามของห้างแห่งนึงเหมือนกัน แต่ไม่รู้โชคร้ายหรือโชคดี ผมกลัวความสูงมากระดับนึงเลย ผมรีบถอยออกมาจากริมที่จอดรถตรงนั้นด้วยความกลัว พอมาได้ยินข่าวนี้ความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับผมคือผมทำถูกแล้วใช่ไหมนะ ที่ไม่ติดสินใจปีนแล้วกระโดดลงไปในตอนนั้น

ตอนนี้ผมเองก็ยังไม่แน่ใจว่าจะจัดการกับความรู้สึกของตัวเองยังไง เพราะช่วงโควิด การเดินทางบ่อยๆไปรพ.ก็ไม่น่าจะทำได้สะดวกนัก และผมไม่ทราบว่าทางรพ.จิตฯจะปิดรับผู้ป่วยในเข้าหรือเปล่า อันที่จริงผมคิดถึงแต่ความตายเป็นทางออกอย่างเดียวเลย เพราะไม่แน่ใจเลยสักนิดว่าตัวเองจะกลับมาใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุขมากขึ้นได้อีกครั้งได้ไหม

หากเสียงนี้จะดังพอเป็นเสียงที่จะร้องขอชีวิต ขอความกรุณาให้คำแนะนำแนวทางหรือแม้แต่กำลังใจอะไรก็ได้ ที่จะทำให้ผมพอที่จะไปต่อได้ ไม่เช่นนั้นผมก็คงต้องตายอย่างเดียว ขอบคุณที่ทนอ่านข้อความที่ผมพยายามกลั่นกรองออกมาจนจบนะครับ