พ่อที่ไม่เหมือนคนในครอบครัว

ผมจึงขออพ่ออยู่กับยายแต่พ่อไม่ให้อยู่พ่อบอกว่าต้องไปอย่ามาทำสำออยแต่ยายก็ช่วยผมคุยกับพ่ออีกทีหนึ่งแต่พ่อไม่ยอมยายเลยให้ผมเข้าไปในบ้านเพื่อไม่ให้พ่อเอาตัวผมไปแต่สิงที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นพ่อไม่ฟังคำยายและเข้ามาในบ้านจับขอผมเชิงบีบแล้วลากไปขึ้นรถต่อหน้าต่อตายายยายก็ร้องไห้แต่พ่อไม่สนขับรถออกไปเลยหลัวจากนั้นพ่อก็ถามว่าลูก(ขอแทนตัวเองว่าลูกจากมุมมองคำพูดของพ่อ)จะอยู่บ้านยายต่อแล้วพ่อจะไม่มารังควานชีวิตลูกอีก(ในความคิดของผมคือจะไม่มารับผิดชอบชีวิตผมอีกให้แม่รับผิดชอบไป)หรือจะไปกับพ่อด้วยน้ำเสียงที่โกรธจัดเนื่องด้วยพ่อถามหลังจากที่ผมโดนเบียบคอผมเลยไม่กล้าปฏิเสธจึงตอบว่าไปกับพ่อแต่ก่อนผมเป็นเด็กร่าเริ่งสดใสแต่หลังจากโดนพ่อบีบคอและบังคับให้ไปกับพ่อเรื่อยๆจนถึงป.3ผมกลายเป็นคนที่เข้าสังคมไม่ได้ดวงตาดูไร้ชีวิตชีวาเย็นชาแบบไม่สนใจโลก(แค่เรียนไปตามความคาดหวังของแม่)เคลียดตลอดเวลาชีวิตไม่มีความสุขจิตใจอ่อนไหวผมเป็นคนที่ชอบเห็นความแตกแยกความเศร้าองคนอื่นชอบพูดแทงใจดำมันทำให้ผมรู้สึกว่าผมไม่ได้ตัวคนเดียวคล้ายๆโรคซึมเศร้ารึเปล่าไม่แน่ใจไม่เคยไปตรวจเพราะคนไทยมองโรคนี้ว่าเป็นการเรียกร้องความสนใจมากกว่าจนผมขึ้นป.6ผมก็คิดได้ว่าชีวิตตัวเองไม่ควรมาจมปลักอยู่แบบนี้ผมจึงเริ่มบำบัดอาการเคลียดเศร้าด้วยตัวเองโดยการหางานอดิเรกทำและเริ่มเข้าหาสังคมแต่ๆผมดันซวยไปเจอพวกเด็กเกเรทำให้ชีวิตตอนป.6ผมไม่มีความสุขเลยเพราะโดนกลั่นแกล้งแต่ก็เหมือนฟ้าเข้าข้างผมในรอบ12ปีผมสอบม.1ติดห้องพิเศษแบบชิวเชียดทำให้สภาพแวดล้อมในห้องเรียนดีมากทำให้ผมกล้าที่จะเริ่มเข้าหาคนอื่นมากขึ้นแต่ผมเป็นคนที่ต่างจากคนในห้องเวลาที่คนอื่นตลกกับเรื่องอะไรผมกลับไม่รู้สึกอะไรเลยและเรื่องที่เค้าพูดกันผมกลับไม่สามารถจับหัวข้อสนทนาเหมือนกับตัวผมมันว่างเปล่าไม่ได้เด่นด้านใดด้านหนึ่งเลยเป็นคนที่ทำทุกอย่างได้กลางๆแต่เคราะห์ร้ายก็เข้ามาตอนปิดเทอมผมต้องไปหาพ่ออย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ลืมบอกตอนที่ผมอยู่ม.1ธุรกิจพ่อไปได้ด้วยดีทำให้ที่บ้านมีถานะปานกลางตอนที่ผมไปหาพ่อตอนปิดเทอมพ่อให้ผมไปหัดขับรถเพื่อขนส่งน้ำมันให้รถแบคโฮย้ำนะว่าม.1และให้ติดตามหน้างานพ่อปล่อยตามมีตามเกิดหาข้าวกินเองที่หน้างานและพอปิดเทอม.2ผมก็ได้ไปหาพ่อแต่คราวนีผมจะยกเคสหลักมาเลยละกันพ่อให้ผมจัดการเอกสารและเคลียงานให้ถึง23.00โดยประมาณและตอนเช้ามา(05.00)พ่อก็ให้ผมไปทำธุระให้แต่เช้าแต่ผมดันตื่น5.30จึงต้องรีบขับรถและตอนนั้นทั้งรีบและง่วงมากเนื่องจากได้นอนแค่6ชั่วโมง(ทั้งๆที่เด็กอายุ14ควรได้นอน8-10ชม.)สิ่งที่ไม่อยากให้เกิดก็ต้องเกิด... รถตกทางคว้ำ..โชคดีผมขาดเข็มขัดนิรภัยและที่ตกลงไปเป็นทุ่งนาทำให้ผมแค่หัวแตกและเย็บ3เข็มและมันก็กลายเป็นแผลใยจิตใจมาโดยตลอดแต่รู้ไหมว่าตอนที่ทำแผลเสร็จพ่อไม่เคยแม่แต่จะโทรมาถามอาการแต่หลังจากนั้น1วันพ่อก็มาหาและบอกว่า...ค่าเสียหายในการซ่อมรถ***กว่าบาทซึ่งมันเป็นสิ่งที่ไม่ควรมาบอกเด็กอายุ14แค่ทำรถพังก็ทำให้เด็กรู้สึกผิดมากพออยู่แล้วแต่หลังจากที่บอกเสร็จก็บอกว่าพรุ้งนี้จะให้ไปทำธุระผมนี่แบบอึ้งไปเลยในหัวคิดว่า(หัวผมแตกขนาดนี้ยังจะให้ผมไปอีกเหรอเคยเห็นผมเป็นลูกไหม)หลังจากนั้นเค้าเลื่อนเปิดเทอมโควิดทำให้ผมต้องมาอยู่กับพ่อต่อจึงทำให้ผมมีบสดแผลใจเกี่ยวกับพ่อมาโดยตลอดทุกครั้งที่ขัดใจพ่อเช่นไม่ให้ของน้อง(ต่างแม่)ไม่เล่นกับน้อง(ต่างแม่)พ่อก็จะชอบบอกว่าแค่นี้ยังทำไม่ลาออกจากโรงเรียนไปทำงานกับพ่อไหมโตเป็นควายแล้วยังทำอะไรไม่เป็นอีกไม่ก็คำว่า แค่นี้ยังทำไม่ได้ไปนอนยอกบเานไหมเป็นคำพูดเชิงขู่(พ่อชอบด่าเราด้วยคำว่า ควาย โง่ ปึกไม่มีสมองบางครังก็ลามไปถึงแม่)ทำให้ถึงเราจะบำบัดจิตใจเท่าไหร่แต่เวลาอยู่ใกล้พ่อหรือเห็นหน้าพ่อก็จะรู้สึกอยากฆ่าตัวตายอยากทำลายสิ่งสำคัญของพ่ออยากเห็นหน้าสินหวังของพ่ออยากให้พ่อไม่มีความสุขและบางครั้งที่พ่อแตะตัวก็จะขนลุกและสดุ้งทุกครั้งเป็นเหมือนอาการรังเกียจ

จบแล้วครับ

และตอนนี้ผมอยู่ม.3 ผมพยายามบำบัดจิตด้วยการยิ้มและวิธีต่างตามอินเทอร์เน็ตอยู่