เกิดมาในชีวิตรู้สึกว่ามีคนสำคัญแค่พ่อกับแม่ เรายอมทำทุกอย่าง เพื่อให้ครอบครัวมีชีวิตที่ดีขึ้น ด้วยอายุแค่ 23 ปี เรามีเงินเดือน 15000 ต้องมาทำงานไกลบ้าน เพื่อคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น ขายของออนไลน์เสริม เดือนนึงก็ได้ 1000-2000 ที่ผ่านมาคุณพ่อเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย เราหาเงินได้เท่าไหร่พยายามทำสิ่งดีที่สุดให้กับวาระสุดท้ายของท่าน แต่ตอนนี้ท่านจากไปแล้วนะคะ เราได้เงินจากบริษัทช่วยเหลือบิดามารดาพนักงานเสียชีวิต จำนวนนึง เราก็จัดงานศพให้ท่านไม่เคยเหลือเงินส่วนนั้นเก็บไว้สักบาทเดียว เราโดนปลูกฝังมาตั้งแต่เด็กว่าต้องตอบแทนพระคุณพ่อแม่. ที่พ่อแม่เป็นหนี้ทุกวันนี้เพราะส่งเราเรียนหนังสือ ทำงานได้ต้องให้พ่อแม่ แต่เราไม่เคยมีปัญหาที่จะให้เงินท่านเลยนะคะ ทั้งที่เรามีค่าใช้จ่าย ค่าหอ 2600 ค่าโทรศัพท์ 400 ค่ารถมอเตอร์ไซค์ 4950 เพราะเราส่งทบ 2 งวดจะได้หมดไวๆ ให้ครอบครัวเดือนละ 4000 ไม่รวมของอื่นๆที่ท่านอยากได้พิเศษ เราเหลือแค่กินวันละ 100 กว่าบาท ไม่ต้องถามถึงเงินเก็บเลยค่ะ แถบจะไม่เหลือ แต่เราไม่ได้มีปัญหาตรงนั้นเลย เราแค่อยากได้ยินคำพูดว่าเหนื่อยไหมลูก กินอะไรหรือยัง แค่นั้นเอง แม่ไม่เคยโทรหาเราเลย นอกจากวันที่เงินเดือนใกล้ออก หรือวันที่อยากได้ของพิเศษ เรารู้สึกว่าเราทำให้ขนาดนี้อายุแค่นี้ อยากได้คำตอบแทนเป็นคำพูดให้กำลังใจดีๆ ไม่ใช่คำแรกที่ได้ยินเงินออกหรือยังลูก หรือเราคิดมากไปเอง ขอคำปรึกษา ขอกำลังใจจากคนแปลกหน้าพี่ๆเพื่อนๆในนี้หน่อยค่ะ รู้สึกว่าบนโลกใบนี้เหมือนอยู่ตัวคนเดียวเลย😢
คำพูดให้กำลังใจจากครอบครัว ทำไมมันหายากจังคะ🥺